Αυτό το μαζί όμως σημαίνει πως ξαφνικά δύο υλικά αναμιγνύονται σε ένα. Δύο υλικά που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν συστατικά μιας άλλης συνταγής. Και τώρα θέλουν να φτιάξουν μία καινούρια, πιο νόστιμη, βρίσκοντας απλώς τις δικές τους αναλογίες που θα φτιάξουν την καλύτερη δημιουργία. Και το ξέρουν και οι δυο ότι μαζί θα φτιάξουν την καλύτερη συνταγή, απλώς είχαν συνηθίσει να βάζουν πιο πολύ αλάτι, λιγότερο πιπέρι, παραπάνω σάλτσα -κι ας έβγαινε το αποτέλεσμα χάλια- και τώρα τους φαίνεται περίεργο που όλα γίνονται αυτόματα σωστά. Γιατί καμιά φορά έχoυν συνηθίσει τόσο το μέτριο που η πανδαισία γεύσεων δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή αμέσως. Πώς οι γευσιγνώστες ξεπλένουν το στόμα τους για να μπορέσουν να καταλάβουν το επόμενο έδεσμα; Κάπως έτσι κι εκείνοι. Αποδιώχνουν την παλιά γεύση για να υποδεχτούν σωστά την καινούρια. Που είναι πραγματικά μαγική.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να το καταλάβουν εγκαίρως. Να διατηρήσουν τη φρεσκάδα των υλικών και να φτιάξουν το πιο αριστουργηματικό πιάτο που θα ζήλευαν σεφ των καλύτερων βραβευμένων εστιατορίων με μισελέν. Κι αυτό θα κρατήσει για πάντα τη γεύση του έρωτά τους, κάνοντας καθετί παλιό να μοιάζει με άνοστα αποφάγια. Τόσο απωθητικά όσο… οι μπάμιες στα νήπια. Μη διστάσετε λοιπόν να κερδίσετε το δικό σας Master Chef, επειδή κρατούσατε στα ντουλάπια της ψυχής σας παλιά υλικά. Δείτε την ημερομηνία, έχουν λήξει κι εσείς ακόμα να το πάρετε χαμπάρι; To παρελθόν έχει θέση στο υπόγειο και όχι στην τροφοθήκη της κουζίνας σας. Ποτέ δεν βάζουμε τα καλά φρούτα δίπλα στα χαλασμένα, γιατί μάντεψε τί γίνεται. Προστατεύουμε το όμορφο, το φρέσκο, το αναζωογονητικό συστατικό που ήρθε στη ζωή μας γιατί αυτό θα δώσει την πικάντικη, την γλυκιά, την πιπεράτη νότα που ψάχναμε για να μας απογειώσει. Βάλτε λοιπόν τις ποδιές και τα σκουφάκια σας και αρχίστε τον… αλευροπόλεμο για να αντηχούν παντού τα γέλια σας, σαν παιδιά που ξέρουν που βρίσκεται η αληθινή χαρά.

The post Ποιά είναι τελικά η… συνταγή του έρωτα; appeared first on A New Start.

Κυριακή της συγχώρεσης σήμερα. Ας βρούμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγγνώμη για τα λάθη μας. Θέλει θάρρος, μεγαλείο ψυχής, καταρράκωση του εγωισμού μας. Και ύστερα ας βρούμε τη δύναμη να συγχωρέσουμε αυτούς που μας έβλαψαν. Συγχώρεση. Πόσο δύσκολο…αλλά συνάμα πόσο λυτρωτικό να μπορέσεις να συγχωρήσεις αυτούς που σε πλήγωσαν, σε αδίκησαν, σε υπονόμευσαν, σε κακολόγησαν, σε εκμεταλλεύτηκαν και πόσα άλλα μπορεί να έχουν συμβεί στη ζωή σου. Πόσο ανακουφιστική η συνειδητοποίηση ότι όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να σε ρίξουν, δεν κατάφεραν να μειώσουν την αξία σου, δεν πέτυχαν το σκοπό τους να σε λαβώσουν. Είσαι εκεί, όρθιος, πιο δυνατός από ποτέ. Αξίζει να τους συγχωρήσεις έστω για ένα μόνο λόγο. Σου έμαθαν να εκτιμάς τους αληθινούς ανθρώπους, τους σπάνιους, τους μοναδικούς που έρχονται να σου δώσουν χαρά, αγάπη, συναδελφικότητα, φιλία, προστασία. Που βρίσκονται στη ζωή σου για να την κάνουν ομορφότερη και όχι για να πάρουν. Αυτούς τους λίγους, αλλά όχι ελάχιστους, το αντίθετο, τόσο τεράστιους και ξεχωριστούς, τα πολύτιμα πετράδια που βρίσκεις τυχαία και είναι εκεί για πάντα, άθικτα και λαμπερά, που η αξία τους μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός. Κι αν δεν μπορείς, λοιπόν, από μεγαλοψυχία, συγχώρεσε αυτούς τους λίγους, τους ελάχιστους, τουλάχιστον γι’αυτό. Το δώρο της εμπειρίας, το ότι πια ξέρεις τί δεν θέλεις, το ότι έμαθες να αναγνωρίζεις τις κακοτοπιές, κατάλαβες πως δεν πρέπει να ρίχνεις τα στάνταρ σου, ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι δεν μπορείς να διορθώσεις κανέναν, ότι δεν μπορείς να γιατρέψεις τις πληγές των άλλων όση διάθεση κι αν έχεις, όσες δυνατότητες κι αν έχεις, όσο μεγαλείο ψυχής κι αν έχεις.

Κάποιοι άνθρωποι είναι «καμένη γη» κι αν δεν αποφασίσουν να «αναδασώσουν» οι ίδιοι το έδαφος, κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει. Μην προσπαθείς να γίνεις Μητέρα Τερέζα, είναι εντάξει να μην καταφέρνεις να σώσεις τον άλλο. Δεν είναι δική σου δουλειά. Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να σώσεις. Προχώρα, λοιπόν, χωρίς ενοχές που φεύγεις, άσε το καμένο βουνό και πήγαινε στην κατάφυτη όαση που σε περιμένει. Να σε δροσίσει, να σε ξεδιψάσει, να σε γεμίσει ψυχή τε και σώματι. Το χρωστάς στον εαυτό σου. Σε εκείνους δεν χρωστάς τίποτα, το αντίθετο, εκείνοι σου χρωστάνε. Αλλά μη ζητήσεις τίποτα πίσω. Αντίθετα, δώσε εσύ. Αλλά ένα μόνο πράγμα. Και αυτό είναι η συγχώρεσή σου, κάτι που το πιθανότερο είναι πως τέτοιου είδους άνθρωποι δεν θα σου τη ζητήσουν ποτέ. Αλλά εσύ να τη δώσεις. Και για μία ακόμα φορά εσύ θα είσαι ο κερδισμένος. Η πρώτη ήταν επειδή βγήκαν από τη ζωή σου. Και τώρα, επειδή συγχωρώντας τους απελευθερώνεις τη σκέψη σου από αυτούς, τους διαγράφεις, απελευθερώνεσαι από την κυριαρχία που είχαν να επηρεάζουν την ψυχολογία σου και να ελέγχουν τη ζωή σου προκαλώντας σου συναισθήματα όπως ο θυμός, η λύπη, η στενοχώρια. Τώρα είσαι ελεύθερος, απαλλαγμένος από τη βαριά σκιά τους που μέσα από τη θλίψη και το θυμό σκοτείνιαζε τη ζωή σου. Επίτρεψε τώρα στο φως να σκορπίσει τις σκιές, να διώξει τους δαίμονες, να σβήσει τα λάθη και να τα ρίξει στη λήθη. Ζήσε ελεύθερος, αναγεννημένος. Υποδέξου τη Σαρακοστή που θα οδηγήσει από τον Γολγοθά στη δική σου Ανάσταση. Μπορεί μια τέτοια διαδρομή να μην είναι εύκολη. Απαιτεί κόπο, θυσίες, «ανακάτεμα» του μέσα μας. Κι όμως είναι τόσο λυτρωτική… Γιατί η συγχώρεση είναι αρετή. Είναι αγάπη για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μας. Γιατί η συγχώρεση τελικά είναι ίαση της δικής μας ψυχής.

Διάβασε ΕΔΩ: Μήπως ο σύντροφός σου είναι κοινωνιοπαθής;

The post Κυριακή της Συγχώρεσης… Είναι εύκολο να συγχωρούμε; appeared first on A New Start.

Μπορεί όταν γνωριστήκατε να αισθάνθηκες ότι βρήκες τον τέλειο άντρα ή την τέλεια γυναίκα, όμως όσο περνούσε ο καιρός κάτι άρχισε να αλλάζει. Όποιος αναγνωρίζει τα παρακάτω χαρακτηριστικά σε σύντροφό του να σηκώσει το χέρι του! Αποτελούν το 4% του πληθυσμού οπότε είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε έναν τουλάχιστον τέτοιον τύπο στη ζωή μας.

Τί είναι λοιπόν η κοινωνιοπάθεια; Πρόκειται για ψυχοπάθεια; Η κοινωνιοπάθεια συγχέεται πολλές φορές με την ψυχοπάθεια, αλλά αν και οι δύο εντάσσονται στην Αντικοινωνική Διαταραχή της Προσωπικότητας, κοινωνιοπαθείς και ψυχοπαθείς έχουν διακριτά χαρακτηριστικά. Οι ειδικοί χαρακτηρίζουν την κοινωνιοπάθεια ως μια ήπια μορφή της ψυχοπάθειας. Σύμφωνα με τον Scott Johnson, σύμβουλο ιατροδικαστικών εκπαιδεύσεων των διωκτικών αρχών για την ψυχική υγεία, οι δύο διαταραχές εμφανίζουν μια ειδοποιό διαφορά. Ο ψυχοπαθής γεννιέται με ψυχοπαθητικό εγκέφαλο, που έχει μη φυσιολογική λειτουργία και έτσι οι κοινωνικές εμπειρίες του δεν είναι τυπικές. Από την άλλη, ο κοινωνιοπαθής γεννιέται με τυπικό εγκέφαλο και η ανατροφή του θα επηρεάσει την ψυχική του κατάσταση. Σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες για την ανάπτυξη κοινωνιοπάθειας, που αναφέρονται από τους ειδικούς, είναι η παιδική παραμέληση, οι τραυματικές διαπροσωπικές σχέσεις και η κακοποίηση οποιουδήποτε είδους. Αν ένα παιδί δεχτεί απόρριψη κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία έχει πολλές πιθανότητες να αναπτύξει τη συγκεκριμένη διαταραχή.

Πάμε να δούμε τί είναι ένας sociopath σύντροφος, όπως είναι ο αγγλικός ορισμός του κοινωνιοπαθούς. Ο κοινωνιοπαθής στην αρχή της σχέσης είναι σαγηνευτικός, δείχνει ότι νοιάζεται και τα δίνει όλα για σένα. Ισχυρίζεται ότι σε καταλαβαίνει καλύτερα από όλους τους άλλους ανθρώπους και επειδή οι σχέσεις με τους άλλους αποτελούν πηγή ανασφάλειας γι’ αυτόν, προσπαθεί να σε απομονώσει από τον κοινωνικό περίγυρο. Οι κοινωνιοπαθείς έχουν τις περισσότερες φορές έντονη σεξουαλικότητα.

Η σχέση με έναν κοινωνιοπαθή περνά συνήθως από τα εξής στάδια: εξιδανίκευση, υποτίμηση, απόρριψη. Στην αρχή γι’ αυτόν ο/η σύντροφος είναι το επίκεντρο του κόσμου, στην πορεία όμως τον επικρίνει συνεχώς, ώσπου τελικά, όταν πια βαρεθεί ή θεωρήσει ότι δεν μπορεί να του προσφέρει κάτι άλλο, θα τον παρατήσει με μια απίστευτη ψυχρότητα. Φυσικά θέλει πάντα αυτός να ελέγχει τις καταστάσεις και αυτός και μόνο να σε απορρίψει. Αν φύγεις πρώτη/ος, θα τρέξει πίσω σου, θα σε παρακαλέσει, θα κλάψει, θα δηλώσει μετανιωμένος, θα υποσχεθεί ότι όλα θα αλλάξουν, μέχρι να γυρίσεις. Και σύντομα θα επιστρέψει στα συνηθισμένα του μοτίβα συμπεριφοράς, αυτά που σε έκαναν να θέλεις να εξαφανιστείς από τη ζωή του. Όταν σε χάσει δεν θα αισθανθεί ποτέ λύπη και δεν θα αναλάβει ποτέ τις ευθύνες του, παρά μόνο θα αισθανθεί θυμό.

Αυτός ο άνθρωπος δυσκολεύεται να συντονιστεί με τα συναισθήματα των άλλων, είναι «αναίσθητος», δείχνει σκληρότητα σε συνδυασμό με κοινωνική απομόνωση ή αδιαφορεί πλήρως για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Δεν έχει ενσυναίσθηση και δεν αναλαμβάνει ποτέ τις ευθύνες του. Πάντα φταίνε οι άλλοι και εκείνος είναι το θύμα. Είναι ανίκανος να νοιαστεί πραγματικά για οτιδήποτε εκτός από τον εαυτό του. Επίσης, αντίθετα από τους «ψυχοπαθείς», η διαταραχή τους δεν είναι φανερή με την πρώτη ματιά· ξετυλίγεται σε βάθος χρόνου διότι υιοθετούν κοινωνικούς τρόπους με τους οποίους την αποκρύπτουν.

Οι κοινωνιοπαθείς και τα χαρακτηριστικά τους

Συνήθως οι κοινωνιοπαθείς είναι διασκεδαστικοί και γοητευτικοί, ετοιμόλογοι και πνευματώδεις, αλλά πολύ νωρίς καταλαβαίνουμε ότι κάτι πηγαίνει στραβά, ότι υπάρχει κάποιο αόριστο στοιχείο εξαπάτησης και χειραγώγησης. Μόλις όμως αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε, έχει τον τρόπο να μας ρίχνει «στάχτη στα μάτια» και να μας καθησυχάζει, μέχρι να μας πείσει για την υποτιθέμενη αγάπη και αφοσίωσή του. Η επιχείρηση σαγήνης είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να προσέχουμε και να μας κάνει να είμαστε επιφυλακτικοί: οι κοινωνιοπαθείς μπορούν να προσελκύουν πολλούς ανθρώπους αλλά δεν έχουν την ικανότητα να κάνουν αληθινούς φίλους ή να διατηρήσουν ουσιαστικές σχέσεις. Συνήθως, είναι πολύ επιδέξιοι στο ψέμα, όμως όχι στα απλά λευκά ψέματα, αλλά σε αυτά που έχουν να κάνουν με εκείνους και τη ζωή τους, ώστε να παρουσιάσουν τον εαυτό τους με τέτοιο τρόπο που θα φαίνονται σπουδαίοι.

Είναι ανίκανοι να νιώσουν τύψεις ή να ζητήσουν ειλικρινά συγγνώμη. Γνώρισμά τους η επιφανειακή γοητεία και η νοημοσύνη πάνω από τον μέσο όρο (μερικοί δεν είναι ακριβώς έξυπνοι, είναι όμως εξυπνάκηδες). Έχουν αυτοπεποίθηση, είναι η «ψυχή της παρέας», έχουν τόλμη και απουσία αιδούς, ψευδολογία, φιλαυτία, μη συμμόρφωση με τα κοινωνικά πρότυπα (κάτι που φαίνεται συχνά σαν «απλή» αντικομφορμιστική συμπεριφορά), κοινωνική άνεση (σαν να μην έχουν ποτέ αμηχανία ή άγχος), αντικοινωνικές πράξεις (βία, προσβολές) χωρίς προφανή λόγο, έλλειψη ευθυκρισίας, αποτυχία μάθησης από την εμπειρία, περιφρόνηση προς τα ανθρώπινα αισθήματα, απάθεια, παρορμητικότητα ή αποτυχία, έλλειψη ενσυναίσθησης, αδυναμία διάκρισης ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Δεν τους αγγίζει τίποτα, ακόμα και ένα τρομακτικό γεγονός το αντιμετωπίζουν με απάθεια ή τους φαίνεται αστείο (π.χ. ακούνε στις ειδήσεις για μια δολοφονία και αποφασίζουν να κάνουν μια φάρσα παρουσιάζοντας τον εαυτό τους με το όνομα του δολοφόνου).

Τον κοινωνιοπαθή χαρακτηρίζει ανωριμότητα: σκέφτεται και προτάσσει τις δικές του ανάγκες, βαριέται εύκολα, έχει ανάγκη από δυνατές συγκινήσεις, είναι φυγόπονος, του λείπει η επιμονή και η υπομονή: πρέπει όλα να γίνονται γρήγορα ή να μη γίνονται καθόλου. Για να καλύψει αυτή του την αδυναμία παρουσιάζει τον εαυτό του ως εξαίρεση (ότι έχει ιδιαίτερα ταχείς ρυθμούς) ή τον παρουσιάζει ως σωτήρα που βρίσκει γρήγορα λύσεις στις δύσκολες καταστάσεις.

Τι κάνει έναν άνθρωπο κοινωνιοπαθή; Σύμφωνα με έρευνα της Αμερικανικής Ένωσης Παιδιάτρων, περίπου το 70% των κοινωνιοπαθών προέρχονται από σπίτια όπου ο πατέρας ήταν απών ή τους υποτιμούσε ως παιδιά. Γενικά πιστεύεται πως η έλλειψη συναισθηματικής εγγύτητας με τους γονείς στην παιδική ηλικία, μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία, η οποία ίσως εκδηλωθεί με κοινωνιοπαθητικές τάσεις στη μετέπειτα ζωή. Αν και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες είναι πάντοτε σημαντικοί, η κοινωνιοπαθητική συμπεριφορά έχει ένα ευρύ φάσμα αιτιών και εξηγήσεων – συχνά συντρέχουν γονίδια που προκαλούν νευρολογικές ανωμαλίες στον μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου, δηλαδή στο τμήμα του εγκεφάλου που ρυθμίζει την κρίση και τον αυτοέλεγχο.

Τους κοινωνιοπαθείς δεν τους αναγνωρίζουμε εύκολα γιατί εκ των προτέρων νομίζουμε ότι όλοι είμαστε γεννημένοι με μια συνείδηση και θέλουμε να πράττουμε το Καλό. Έτσι βρίσκουμε πάντοτε μια λογική εξήγηση για την παράλογη συμπεριφορά των κοινωνιοπαθών.

Τι μπορείτε να κάνετε αν ζείτε με άνθρωπο που έχει κοινωνιοπαθητικά χαρακτηριστικά; Το καλύτερο είναι να απομακρυνθείτε όσο είναι καιρός. Αν έχετε περισσότερη υπομονή, μπορείτε να λάβετε υπόψη την αισιόδοξη εκδοχή ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αλλάξουν. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει ο κοινωνιοπαθής να αποδεχτεί την κατάστασή του και να αποφασίσει να την αλλάξει, πράγμα δύσκολο. Το να προσπαθήσει να μάθει τη γλώσσα των συναισθημάτων, δηλαδή να γίνει ικανός να αναγνωρίζει και να κατονομάζει τα συναισθήματα των άλλων -και τα δικά του- είναι τεράστιο άλμα για τον άνθρωπο που πάσχει από αντικοινωνική διαταραχή. Ενώ οι διάφορες μορφές ψυχικής νόσου επιδέχονται θεραπείες -ψυχαναλυτικές, φαρμακευτικές- η δέσμη των διαταραχών του κοινωνιοπαθούς αντιστέκεται περισσότερο στη θεραπευτική αντιμετώπιση.

Ας βάλουμε τα κυριότερα χαρακτηριστικά σε bullets.

• Χειραγώγηση των ανθρώπων.Ο κοινωνιοπαθής χειραγωγεί τους άλλους ώστε να του δώσουν αυτό που θέλει.
• Παρορμητικότητα.
• Οξυθυμία και επιθετική συμπεριφορά.
• Απερίσκεπτη διακύβευση σημαντικών αποφάσεων που αφορούν την ασφάλεια του ίδιου και άλλων ανθρώπων.
• Διαρκής ανευθυνότητα.
• Έλλειψη τύψεων μετά από επίπληξη, βιασμό ή ληστεία άλλων ανθρώπων.
• Εγωκεντρισμός. Aδυνατεί να δημιουργήσει ουσιαστικούς συναισθηματικούς δεσμούς. Οι δεσμοί του με τους άλλους -ακόμα και με τους/τις συντρόφους τους- παραμένουν επιφανειακοί παρόλο που πολλές φορές κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι γνωρίζουν όλα τα μυστικά των “φίλων” τους και είναι συνδεδεμένοι άρρηκτα μαζί τους.
• Nαρκισσιστική συμπεριφορά. Eνδιαφέρεται περισσότερο να μιλάει αυτός και οι άλλοι για τον ίδιο, παρά να ακούει τους άλλους και τα προβλήματά τους.
• Ανωριμότητα. Σκέφτεται και προτάσσει τις δικές του ανάγκες, βαριέται εύκολα, έχει ανάγκη από δυνατές συγκινήσεις, είναι φυγόπονος, του λείπει η επιμονή και η υπομονή
• Ευθυνοφοβία. Στην πρώτη δυσκολία θα σε παρατήσει γιατί είναι ανίκανος να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα του προκαλεί άγχος ή τον ξεβολεύει.

Βλέποντας όλα τα παραπάνω θα σε συμβούλευα να απομακρυνθείς αμέσως από έναν τέτοιο άνθρωπο. Αν για κάποιο λόγο είσαι τόσο εξαρτημένος/η και δεν μπορείς ακόμη, τουλάχιστον προσπάθησε να μην επενδύσεις συναισθηματικά και να μην περιμένεις τίποτα από αυτόν διότι πολύ απλά «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Αυτοί οι άνθρωποι είναι κατεστραμμένοι συναισθηματικά και όσο κι αν στην αρχή σου δίνουν τον κόσμο όλο, το κάνουν πλήρως μηχανικά, επειδή ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες και όχι για σένα. Εσύ είσαι το δεκανίκι που χρειάζονται για να θρέψουν τον άκρατο εγωισμό τους και να περάσουν καλά. Είναι μαέστροι στο να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους και να λειτουργούν σαν να σε αγαπούν, ενώ στην πραγματικότητα δεν αισθάνονται τίποτα για σένα. Έτυχε να είσαι εσύ, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου και δεν θα είχε καμία διαφορά γι’ αυτόν.

Όσο τον «βολεύεις» θα είναι όλα εντάξει, δοκίμασε να τον φέρεις προ ευθυνών και υποχρεώσεων και θα δεις τον τόσο γλυκό και δοτικό σου σύντροφο να μεταμορφώνεται σε τέρας. Αν σηκώσεις λίγο κεφάλι και ζητήσεις το αυτονόητο δικαίωμά σου να αποφασίσεις κι εσύ για κάποια πράγματα (π.χ. για τα οικονομικά σας) στην αρχή θα προσπαθήσει να σε χειραγωγήσει λέγοντάς σου ότι εκείνος ξέρει καλύτερα, ότι πρέπει να του έχεις εμπιστοσύνη, ότι το κάνει για το καλό σου/σας. Αν δεν καταφέρει να σε πείσει και επιμείνεις, τότε θα φωνάξει, θα θυμώσει, θα σε υποτιμήσει μειώνοντας τις ικανότητές σου και, αφού ξεσπάσει, θα σε κατηγορήσει -όπως πάντα όταν έχει συναισθηματικές εξάρσεις- ότι εσύ φταις και ότι εσύ τον οδήγησες στο να φερθεί άσχημα. Δεν θα παραλείψει τους ψυχολογικούς εκβιασμούς, ίσως ακόμα σε απειλήσει ότι θα αυτοκτονήσει, για να σε πείσει ότι τον πιέζεις και ότι εσύ τον έχεις φτάσει στα άκρα. Με λίγα λόγια θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να σε χειραγωγήσει και να γίνει αυτό που θέλει εκείνος.

Αν κάνεις πίσω καλώς, αλλιώς από τη μια στιγμή στην άλλη θα φύγει χωρίς να τον πονέσει καθόλου, αφήνοντάς σε σύξυλο και απορημένο πώς γίνεται αυτός ο άνθρωπος που έλιωνε για σένα να φεύγει έτσι απλά, με σκληρότητα και πολλές φορές με κακία. Αφήνοντάς σε να βασανίζεσαι που δεν τον κατάλαβες νωρίτερα, που νοιάστηκες για εκείνον πραγματικά ενώ εκείνος αδιαφόρησε για το πώς αισθάνεσαι. Να αναρωτιέσαι πού είχε μαζεμένη τόση κακία και θυμό. Μην απορείς… πήγαινε λίγο πίσω και ένωσε τα κομμάτια του παζλ… Προβληματικές παιδικές σχέσεις, απόρριψη από γονείς και προηγούμενους συντρόφους, περιφρόνηση στο σχολικό ή εργασιακό περιβάλλον. Όπως είπαμε η ανατροφή και οι διαπροσωπικές σχέσεις κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση δημιούργησαν αυτόν τον προβληματικό τύπο που είχες την ατυχία να συναντήσεις. Μην απορείς άλλο λοιπόν. Πάρε την απόφαση να φύγεις, ή αν είσαι τυχερή/ός και φύγει αυτός πρώτος μην κλάψεις και μη στενοχωρηθείς. Όσο κι αν δεν μπορείς να το αντιληφθείς τώρα, είναι ένα δώρο που σου κάνει άθελά του. Νομίζοντας ότι φεύγει και γλιτώνει -γιατί έτσι έχει πείσει τον εαυτό του, ότι δεν μπορείς να του προσφέρεις κάτι άλλο και ότι τον πιέζεις συναισθηματικά- σου προσφέρει τη μεγαλύτερη ευκαιρία που μπορούσες να έχεις. Την ελευθερία σου, μακριά από ένα τοξικό περιβάλλον που μέρα με τη μέρα σε βύθιζε σε ένα βάλτο που τον είχε κάνει να μοιάζει με όαση. Σαν έναν πεντανόστιμο καρπό που τον βρίσκεις μπροστά σου και φαίνεται τόσο λαχταριστός αλλά είναι δηλητηριώδης. Κι εκεί που έχεις απλώσει το χέρι και τον φέρνεις κοντά σου για να τον γευτείς, μια αόρατη δύναμη τον σπρώχνει και τον ρίχνει στον γκρεμό. Και είσαι έτοιμος να ουρλιάξεις από στενοχώρια που τον έχασες, γιατί δεν γνωρίζεις ότι μόλις σώθηκες από βέβαιη καταστροφή. Έτσι είναι κι αυτός ο χωρισμός για σένα. Μία λύτρωση. Ήσουν σε βωμό έτοιμος για θυσία και ένας από μηχανής θεός σε τράβηξε λίγο πριν πέσει το μαχαίρι και σε κάνει κομμάτια. Γιατί αυτό θα σε έκανε μέρα με τη μέρα αυτός ο άνθρωπος, συναισθηματικά κομμάτια και μάλιστα πείθοντάς σε ότι φταις εσύ γι’ αυτό. Κάνε λοιπόν το σταυρό σου που σώθηκες, προχώρα μπροστά και μην κοιτάξεις ποτέ προς τα πίσω. Γιατί το μόνο που θα δεις εκεί είναι αυτόν τον αυτοκαταστροφικό τύπο να υποφέρει από τις ίδιες τις επιλογές του…

Διάβασε εδώ: Όταν ο έρωτας ζει στην ξενιτιά.

The post Μήπως ο σύντροφός σου είναι «sociopath»; appeared first on A New Start.

Μια μικρή λέξη που κρύβει τόσα πολλά μέσα της. Δύναμη, αλήθεια, δόσιμο, πάθος, πείσμα, ανιδιοτέλεια, αφοσίωση, υπομονή και όλα αυτά μαζί, αγάπη. Γιατί τί άλλο μπορεί να ονομαστεί αγάπη εκτός από την επιμονή που περικλείει όλα τα παραπάνω;

Μπορεί ο έρωτας να κάνει τα πάντα να φαίνονται ομορφότερα, όμως δεν είναι όλα ροζ στις σχέσεις. Η καθημερινότητα ισοδυναμεί με κοινές εμπειρίες, ένωση του ζευγαριού, απόκτηση των δικών τους κωδίκων επικοινωνίας, όμορφες βραδιές αγκαλιά στον καναπέ για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Όμως ισοδυναμεί και με ρουτίνα -έστω και μικρή, με γκρίνια, διαφωνίες, ευθύνες, προβληματισμούς. Και αυτό συμβαίνει σε όλους όσο ερωτευμένοι κι αν είναι. Και εκεί είναι που έρχεται η επιμονή και «ξεσκεπάζει» την αλήθεια και δείχνει αν πραγματικά υπάρχει αγάπη. Εκεί που τα «ζιζάνια» αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, εκεί αναλαμβάνει η Επιμονή να τα καθαρίσει, πριν φουντώσουν και γίνουν πια δάσος του Αμαζονίου (πριν τις πυρκαγιές). Αλλά η Επιμονή είναι ένας κηπουρός που μόνο η Αγάπη μπορεί να τον προσλάβει. Κανείς άλλος δεν μπορεί να της αναθέσει τη σκληρή δουλειά της εκκαθάρισης της σχέσης. Αλλιώς, αναλαμβάνει ο Εγωισμός που ως γνήσιος… τεμπέλης δεν πρόκειται να κάνει καμία δουλειά για τη σχέση -το αντίθετο μάλλον!

Για σκέψου, λοιπόν, εσύ σε ποιά κατηγορία ανήκεις; Εκείνου/ης που παλεύει για τη σχέση του ή που τα παρατάει στην πρώτη δυσκολία; Διότι όποιος αγαπάει καταλαβαίνει ότι δεν είναι όλα ρόδινα, ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, με άλλα βιώματα και αντίθετες πολλές φορές πεποιθήσεις και ξέρει ότι η λύση δεν είναι η παραίτηση αλλά ο αγώνας για να υπάρξει κοινή λύση. Αν δεν σκέφτεσαι έτσι, απλώς δεν αγαπάς. Ή μάλλον λάθος, αγαπάς. Αλλά τον εαυτό σου, όχι τον άλλο άνθρωπο. Όσες υποσχέσεις κι αν είχες δώσει, επιλέγεις να φύγεις γιατί είναι πιο απλό να ζεις στο βόλεμά σου και να διαχειρίζεσαι μόνο τον εαυτό σου. Θέλει δύναμη για να παλέψεις, ενώ είναι πολύ εύκολο να τα διαλύσεις όλα.

«Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω, ούτε τα λόγια σου είναι ούτε η ομορφιά, αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου, πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Δεν διαλέγεις τον άλλο για τα εξωγενή χαρακτηριστικά, αλλά γι’ αυτή την τρελή επιμονή να διαλέγετε ο ένας τον άλλο, no matter what. Κόντρα σε όλα, στις αντιθέσεις, στις υποψίες, στην ανασφάλεια, στα ελαττώματα. Δεν στέκεσαι στα αρνητικά, δεν τα διογκώνεις, δεν τα θεωρείς ανυπέρβλητα εμπόδια. Η παρουσία του άλλου στη ζωή σου είναι μονόδρομος, αν για κάτι είσαι σίγουρος είναι ότι αυτόν/ή θέλεις στο πλευρό σου, όλα τα άλλα ξέρεις ότι θα τα υπερνικήσετε μαζί.

«Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς». Δεν κουράζεται αυτός που αγαπάει. Την ίδια στιγμή που νιώθει στους ώμους βάρος, το ξεφορτώνεται την ίδια στιγμή με τη σκέψη του ανθρώπου που με ένα χαμόγελο του φωτίζει τη ζωή. Αυτός ο άνθρωπος αξίζει να είναι στο πλευρό σου, που δεν δειλιάζει μπροστά στις δυσκολίες, δεν διανοείται καν το τέλος, αντίθετα ψάχνει τρόπους που θα σας φέρουν πάλι στην αρχή. Προσπαθεί να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη, όσο γίνεται, όπως στην αρχή της σχέσης. Δεν σε συνηθίζει, δεν σε βαριέται, δεν του φαίνεσαι ξαφνικά μπελάς. Είσαι ο σύμμαχός του, είστε στο ίδιο στρατόπεδο, δεν είσαι ο εχθρός που καταστρώνει σχέδια για να κερδίσει. Το μόνο που θέλει να κερδίσει είναι η καρδιά σου και να συνεχίζει να το κάνει όσα χρόνια κι αν περνάνε. Γιατί πάντα ο σκοπός είναι να «ζητάς τον άλλο», να τον θέλεις δίπλα σου ακόμα κι αν θα σου «γκρινιάξει», αν θα σου «φορτώσει» την ένταση μιας δύσκολης μέρας του, γιατί ξέρεις ότι το κάνει επειδή σε νιώθει τον πιο δικό του άνθρωπο. Γιατί εκεί αποφορτιζόμαστε, σε αυτόν που αισθανόμαστε ότι θα μας καταλάβει, όπως κι αν αντιδράμε.

Φυσικά κανείς δεν είναι τέλειος. Και υπομονή δεν σημαίνει ότι μπορείς να ανεχτείς τα πάντα. Αλλά η διαφορά έγκειται στο πώς αντιμετωπίζεις αυτό που δεν σου αρέσει. Αν αγαπάς τον άλλο, θα συζητήσεις, θα εξαντλήσεις τα περιθώρια, θα επιμείνεις μέχρι να βρείτε μια ειρηνική λύση. Ακόμα κι αν τα θέματα που αντιμετωπίζετε σου φαίνονται βουνό, επιλέγεις την επίλυση κι όχι τη διάλυση. Δεν το βλέπεις καν ως option, η επιλογή είναι το μαζί. Από εκεί και πέρα εξετάζετε το «πώς» θα είστε καλά μαζί. Γιατί ξέρετε καλά πως αυτά που σας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που σας χωρίζουν. Και όσοι τσακωμοί κι αν προηγηθούν ξέρετε ότι στο τέλος της μέρας θα κάτσετε αγκαλιά, σιγοτραγουδώντας ο ένας στον άλλο «Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου,
Αχ, να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου…Η επιμονή σου…»

Δες εδώ: Μήπως έχεις το σύνδρομο του θύματος;

The post Αχ να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου… Πώς η «επιμονή» γίνεται η πεμπτουσία της αγάπης appeared first on A New Start.

“Κάποιες φορές, κάποιες βραδιές, μα τί τα θες… Είναι στιγμές που όλη η γη δε σε χωράει…”λέει ένα γνωστό τραγούδι. Μήπως αισθάνεσαι κι εσύ συχνά έτσι; Μήπως “κάποιες φορές, κάποιες βραδιές, μα τί τα θες, είναι στιγμές που βασανίζεσαι εσύ;” Που όλοι συνωμοτούν εναντίον σου και θέλουν το κακό σου, ενώ εσύ τα κάνεις όλα σωστά;

Αν πέτυχα φλέβα και διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναφωνείς δυνατά: “Ναι! Πραγματικά για μένα λες, στο μυαλό μου είσαι!”, ίσως θα έπρεπε να κάτσεις λίγο και να σκεφτείς -και να συνεχίσεις να διαβάζεις αυτό το κείμενο.-

Όταν όλα γύρω σου σε πνίγουν, πάρε βαθιά ανάσα και αναρωτήσου μήπως όλα αυτά είναι προϊόν υπερβολικής σκέψης μέσα στο μυαλό σου. Κάποιοι άνθρωποι αρέσκονται στο να τους συμπονούν, να τους λυπούνται. Αλλά και το πιο σημαντικό, τους αρέσει να νιώθουν ότι αδικούνται γιατί με αυτό τον τρόπο αισθάνονται ότι εκείνοι φαίνονται καλύτεροι στα μάτια των άλλων. Ότι αυτοί είναι οι τέλειοι και όλοι οι άλλοι, οι έχοντες ποταπά αισθήματα, δεν εκτιμούν το μεγαλείο τους και στρέφονται εναντίον τους, είναι αχάριστοι, κοιτούν την πάρτη τους και τους εκμεταλλεύονται, θέλουν μόνο να παίρνουν από αυτούς.

Ναι, υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι τύποι, που μπορεί να έχουν βρει την ευτυχία και να την κλωτσάνε επειδή τους ξεβολεύει από τη θέση του θύματος που βρίσκονταν τόσα χρόνια. Είναι πιο εύκολο να κλαίγονται και να δηλώνουν άτυχοι για μια ακόμη φορά και να κλείνονται στη μοναξιά τους, παρά να παλεύουν να κρατήσουν την ευτυχία. Ξάφνου η ευτυχία τους φαίνεται ανούσια βεγγέρα, η δέσμευση τιμωρία, η αγάπη βραχνάς. Γιατί αν παραδεχτούν ότι τα έχουν όλα αυτά και είναι καλά, πώς θα βρουν την ευκαιρία να θυματοποιηθούν για μια ακόμη φορά, πώς αλλιώς θα κλειστούν στο μπουντρούμι τους να γλείψουν μόνοι τους τις πληγές που τους δημιούργησαν; Έτσι, λοιπόν, ψάχνουν να βρουν αυτό το κάτι που μπορεί να πηγαίνει λίγο στραβά, για να το μεγεθύνουν, να το ξεχειλώσουν, να το τραβήξουν από τα μαλλιά και από εκεί που το πρόβλημα κάλυπτε το 5% της σχέσης ή της ζωής τους γενικότερα, το κάνουν με τη φαντασία τους πλημμύρα που καλύπτει πια το 95% στο κεφάλι τους. Έτσι μπορούν με περισσό θράσος, πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχουν δίκιο, να κατηγορήσουν τους άλλους για όλα όσα τους συμβαίνουν.

Μπορεί να πιαστούν από το οτιδήποτε, από πράγματα που για καιρό έδειχναν ότι δεν τους ενοχλούσαν, από μικροπράγματα που όλα τα ζευγάρια ή γενικά οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν, και να τα διογκώσουν, πιστεύοντας ότι μόνο σε αυτούς συμβαίνουν και ότι όλοι οι άλλοι ζουν σε ροζ συννεφάκι, ανέμελα χωρίς εντάσεις, προβλήματα και τσακωμούς. Δεν καταλαβαίνουν -δεν θέλουν να καταλάβουν- ότι η πραγματική ευτυχία δεν είναι σαπουνόπερα ούτε φωτορομάντζο, μέσα στην καθημερινότητα και θα τσακωθείς και θα ανταλλάξεις μια κουβέντα παραπάνω και θα επισημάνεις στον άλλο ότι κάπου είναι λάθος και μπορεί να προκύψουν προστριβές. Στα μάτια τους, κάθε κουβέντα που τους λες είναι ευθεία προσβολή, σημαίνει πως δεν τους εκτιμάς, ίσως και ότι τους μισείς ή οργανώνεις πόλεμο εναντίον τους. Και φυσικά, αφού εκείνοι είναι τα θύματα, δεν μπορούν ποτέ να καταλάβουν ότι ίσως εκείνοι είναι λάθος και έτσι πιστεύουν ότι πρέπει να αναπτύξουν άμυνες, ώστε να επιτεθούν αυτοί στους δήθεν εχθρούς, καταστρέφοντας και τη δική τους ευτυχία και την ηρεμία των άλλων.

Οι άλλοι δεν άλλαξαν, είναι οι ίδιοι. Τα «θύματα» άλλαξαν οπτική και συμπεριφορά. Αλλά αν τα ρωτήσεις, θα σου πουν ότι εκείνοι παρέμειναν ίδιοι και οι άλλοι ξαφνικά έγιναν κακοί. Και αυτούς τους καημένους τους χτύπησε για μια ακόμη φορά η αδικία.

Αν λοιπόν είσαι έτσι, στρέψε τον προβολέα μέσα σου. Σταμάτα να θυματοποιείσαι, να κλαίγεσαι αγκαλιά με τον σκύλο σου -γιατί μόνο αυτός μπορεί να σου λέει ναι σε όλα όπως επιθυμείς- ή να τρέχεις σε οικογένεια και φίλους σιχτιρίζοντας την τύχη σου και κατηγορώντας όσους δήθεν σε αδίκησαν και προσπάθησε να αναλογιστείς ποιά ήταν η δική σου συμπεριφορά. Ποιά λάθη έχεις κάνει εσύ. Αν για παράδειγμα ήσουν σωστός/ή απέναντι στο ταίρι σου, αν το στήριξες στα δύσκολα ή αν το έβαλες στα πόδια σαν φοβισμένο παιδάκι. Κατηγορώντας φυσικά εκείνον/η για όλα τα δεινά που σας βρήκαν.

Δεν ξέρω αν σε βοήθησαν καθόλου αυτές οι γραμμές. Γιατί αν έχεις “το σύνδρομο του θύματος” είναι πολύ δύσκολο να το παραδεχτείς ή έστω να το αναγνωρίσεις. Ίσως διαβάζεις αυτό το κείμενο και λες: “Tί συμβαίνει στον κόσμο! Ευτυχώς εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου” και με το που το τελειώνεις, σηκώνεις το τηλέφωνο να πάρεις τον κολλητό σου να του περιγράψεις για μια ακόμα φορά το γολγοθά που ζεις στον άδικο τούτο κόσμο… Όπως και να’χει, είναι τροφή για σκέψη και αν αγγίξει έστω και μερικούς ανθρώπους, καλό είναι.

The post Μήπως έχεις το “σύνδρομο του θύματος”; appeared first on A New Start.

«Δεν είναι έτσι, κατά βάθος είναι ευαίσθητος/η ». «Πιστεύω πως απλώς είναι η άμυνά του/της» «Μαζί μου θα αλλάξει». Η ακόμη πιο… κωμικό, «Θα τον/την αλλάξω». Να μαντέψω ότι έχεις πει κάποια από αυτές τις φράσεις τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου ή ότι έστω έχεις μπει στον πειρασμό να σκεφτείς: «Βρε, λες μαζί μου να είναι διαφορετικά;»

Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι κι εκείνος μας βλέπει με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουμε κι εμείς. Αν τον αντιπαθήσουμε, είμαστε σίγουροι ότι δε μας συμπαθεί ούτε εκείνος, αν τον συμπαθήσουμε πιστεύουμε ότι μας συμπαθεί εξίσου και αν τον ερωτευτούμε… μετράμε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να μας ζητήσει ραντεβού «γιατί δεν μπορεί να το αισθανόμαστε μόνο εμείς, σίγουρα μας θέλει κι εκείνος!».

Πολύ εύκολα μπορούμε, λοιπόν, να πέσουμε σ’ αυτή την παγίδα και όταν γνωρίσουμε έναν τύπο πιο μποέμ, πιο ελεύθερο, πιο «αλήτη». Από τη στιγμή που εμείς θέλουμε σχέση, αυτομάτως πείθουμε τον εαυτό μας ότι θα θέλει το ίδιο κι εκείνος ή ότι αργά ή γρήγορα θα καταλάβει ότι το θέλει! Μήπως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναγνωρίζεις κάπου τον παραλογισμό του πράγματος;

Δεν μπορώ να αποφασίσω ξεκάθαρα αν αυτό συμβαίνει από μεγάλη αυτοπεποίθηση ή από αθεράπευτη ανασφάλεια… Πάντως κρύβει σίγουρα εγωισμό.Γιατί μόνο εγωιστική μπορεί να χαρακτηριστεί η σκέψη «όχι!  εγώ θα τον αλλάξω» γιατί σημαίνει ότι θέλεις με το ζόρι να περάσει το δικό σου. Ο κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του και έχει δικαίωμα να επιλέγει τη ζωή του όπως του αρέσει. Ένας άπιστος άνθρωπος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να γίνει ο ρομαντικός, πιστός σύντροφος που ονειρεύεσαι ούτε… με λοβοτομή! Αν λοιπόν δε σε καλύπτει αυτός ο τύπος άντρα, απλώς διάλεξε κάποιον άλλο, που θα πληροί τις προϋποθέσεις που θέλεις.

Αυτό που ακούμε συνήθως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Κι όμως, ένας άνθρωπος αλλάζει, αλλά μόνο επειδή το θέλει, επειδή το αποφασίζει ο ίδιος. Σίγουρα δεν αλλάζουν οι σταθερές αρχές και αξίες που έχουν διαμορφωθεί από τότε που ήταν παιδί, όμως οι επιλογές και οι ανάγκες αλλάζουν με τα χρόνια. Έτσι, λοιπόν, μπορεί να δεις έναν ορκισμένο εργένη να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας –όχι, δεν εννοώ υπό την απειλή όπλου- πολύ απλά επειδή έφτασε 45-50 χρονών και κατάλαβε ότι δεν τον καλύπτουν πια οι εφήμερες σχέσεις ή επειδή κάτι συνέβη και άλλαξε την κοσμοθεωρία του. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα το κάνει επειδή κάποιος άλλος «θα του αλλάξει τα μυαλά». Δες το και από σένα. Μπορεί να αλλάξεις δίπλα σε ένα σύντροφο, αλλά αυτό γίνεται επειδή εσύ ωριμάζεις, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου ή επαναπροσδιορίζεσαι. Συμφωνώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς, να έχει θετική επιρροή πάνω σου, να λειτουργήσει ως μέντορας και να σου μάθει πράγματα. Αυτό είναι υπέροχο όταν συμβαίνει, αλλά δεν σε αλλάζει ως χαρακτήρα.

Μην προσπαθήσεις ποτέ λοιπόν να αλλάξεις κάποιον, παρά μόνο τον εαυτό σου, όταν κρίνεις ότι χρειάζεται. Μην μπεις στην παγίδα να γίνεις εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών. Όσο κι αν το θεωρείς πρόκληση να ημερέψεις ένα θηρίο, μην ξεχνάς τους κινδύνους που κρύβει. Κι αν ακόμη αρχικά φαίνεται να αλλάζει και να «σε γλύφει σαν γατί» δεν παύει να έχει άγρια ένστικτα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιστρέψει στην άγρια φύση του. Και μάντεψε ποιό θα είναι το πρώτο θήραμά του. Και στην τελική γιατί πρέπει να είναι πιο συναρπαστικό το να πάρεις ένα αγρίμι και να το κάνεις κουνελάκι, από το να καταφέρεις μέσα σε μια ζούγκλα γεμάτη θηρία να βρεις τον ήμερο άνθρωπο που επιθυμείς; Μεγαλύτερη επιτυχία θεωρώ το να ψάξεις λίγο παραπάνω, να παιδευτείς λίγο στη διαδρομή και στο «ξεσκαρτάρισμα» αλλά να βρεις αυτό που σου ταιριάζει έτσι όπως είναι, παρά το να παλεύεις σαν θηριοδαμαστής να φέρεις στα μέτρα σου κάποιον που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σου ταιριάξει ποτέ.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στο μύθο του «αρχέγονου ανδρόγυνου» που διηγείται ο Αριστοφάνης  στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, όπου τα ζευγάρια ήταν ενωμένα σε ένα σώμα και ο Δίας για να τους αποδυναμώσει τους διαίρεσε σε δύο. Από τότε ο ένας ψάχνει τον άλλο, το άλλο του μισό. Αν και προσωπικά πιστεύω ότι είμαστε μια ολοκληρωμένη οντότητα, ο καθένας μας είναι «ένα ολόκληρο που ψάχνει ένα ολόκληρο για να πορευτούν δίπλα-δίπλα», με γοητεύει αυτή η θεωρία της «αδελφής ψυχής». Κάποιος που είναι πλασμένος για να ταιριάζει με εμάς κι όχι κάποιος που είναι από άλλο υλικό και προσπαθούμε να τον λαξεύσουμε μήπως και τελικά κουμπώσετε. Κάτι τέτοιο είναι μάταιο και σίγουρα δεν έχει μαγεία. Και αν δεν ψάχνουμε τη μαγεία στον έρωτα πού αλλού μπορούμε να τη βρούμε στη ζωή μας;

Διάβασε ΕΔΩ: 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Μήπως είσαι κι εσύ… «εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών»; appeared first on A New Start.

“Συνέβη κάτι καινούριο;” “Όχι, απλώς μου λείπει…” “Εσύ δεν έλεγες ότι είναι παρτάκιας, ψεύτης, δειλός και ότι και μέσα στη σχέση δεν σου άρεσαν κάποιες συμπεριφορές του και πολλά στο χαρακτήρα του; Ότι ήταν εγωιστής και κάποιες φορές απότομος μαζί σου;” “Ναι, αλήθεια είναι…” “Τότε τί ακριβώς σου λείπει από εκείνον;” “Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ευτυχώς που έχω κι εσένα και έχεις για μένα πάντα… δεύτερα κλειδιά”.

Όπως λέει και το τραγούδι: “Φίλη μου, έχω στην καρδιά μου βέλος… μόνο εσύ μου έμεινες στο τέλος . Μόνο που είσαι εδώ νιώθω ωραία, πάλι οι δυό μας μείναμε παρέα… Πήγαινέ με σπίτι νιώθω πόνο στην καρδιά, άνοιξε την τσάντα μου έχω δεύτερα κλειδιά… Εσύ να τα ‘χεις”. Τουλάχιστον μια αληθινή φίλη θα είναι πάντα εκεί. Δεν πρόκειται ποτέ να μη σου σηκώσει το τηλέφωνο ούτε να εξαφανιστεί χωρίς μια κουβέντα από τη ζωή σου. Για την ακρίβεια δεν θα εξαφανιστεί για κανένα λόγο από τη ζωή σου.

Καθώς σκέφτομαι όσα συμβαίνουν στη φίλη μου, αναρωτιέμαι…

Δεν ξέρω τί πονάει πιο πολύ… Ότι δεν θα ξαναέχεις το συγκεκριμένο άτομο στη ζωή σου ή ότι ούτε αυτή τη φορά βρήκες την ευτυχία; Αυτό που μας θλίβει όταν τελειώνει μια σχέση είναι που δεν θα ξαναέχουμε εκείνον/η ή ότι για άλλη μια φορά πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάναμε τη λάθος επιλογή;

Γιατί νιώθεις στενοχώρια; Αφού τις περισσότερες φορές χωρίζεις γιατί διαπιστώνεις ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν “σκάρτος”, επιφανειακός, σε πρόδωσε ή απλώς δεν σου ταίριαζε ο χαρακτήρας του και δεν είχατε κοινές αξίες. Δηλαδή αυτό που είχατε δεν σε κάλυπτε συναισθηματικά. Άρα δεν μπορεί να στενοχωριέσαι που δεν θα τον έχεις πια γιατί έτσι κι αλλιώς δεν σου έκανε και δεν ήταν αυτός που θα ήθελες να μοιραστείς τη ζωή σου.

Άρα γιατί νιώθεις θλίψη; Πολύ απλά επειδή εσύ έδωσες και δεν άξιζε στον παραλήπτη και τώρα νιώθεις αυτό το κενό της προδοσίας. Σε “γρατζουνάει” ότι έδωσες πράγματα σε καποιον που δεν τα εκτίμησε. Ότι έδωσες ευκαιρία σε κάποιον που δεν την άξιζε. Ότι υπερέβης εαυτόν για κάποιον που δεν είχε συναισθήματα. Άρα στενοχωριέσαι γιατί έκανες ένα λάθος, όχι επειδή το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι πια στη ζωή σου. Αν τα βάλεις κάτω με ψυχραιμία, θα δεις ότι δεν θα μπορούσες να φανταστείς το μέλλον σου μαζί του -και το ξέρεις. Συνεπώς, γιατί λυπάσαι γι’αυτό το χωρισμό; Επειδή δεν ήταν ούτε εκείνη η φορά τυχερή; Δεν υπάρχει λόγος. Ίσα-ίσα θα πρέπει να νιώθεις τυχερή που το είδες εγκαίρως.

Μην κλαις, λοιπόν, και μη λυπάσαι. Αυτό που νιώθεις είναι απλώς και μόνο το άσχημο συναίσθημα που προκαλείται όταν καταλάβεις ότι η εικόνα που είχες σχηματίσει για κάποιον δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Επειδή είδες ότι επένδυσες σε κάτι με σαθρά θεμέλια. Επειδή έφυγε χωρίς να σου δώσει μια ειλικρινή εξήγηση γιατί δεν είχε το θάρρος να σε κοιτάξει στα μάτια. Πράγμα που σημαίνει ότι ήσουν με έναν άνθρωπο “λίγο” που σίγουρα δεν άξίζε να είναι δίπλα σου. Και νιώθεις αυτή την πικρία που βγαίνει όταν μετανιώνεις για όσα έκανες. Γιατί, κανονικά, θα έπρεπε να νιώθουμε χαρά για τις επιλογές μας, όμως όταν βλέπεις ότι αυτή η εμπειρία τελικά δεν σου άφησε τίποτα, μετανιώνεις που την έζησες. Και αυτό σε θλίβει. Συνεπώς, δεν λυπάσαι που τον έχασες. Λυπάσαι που τον γνώρισες. Κι αυτό τα λέει όλα.

Σταμάτα, λοιπόν, να αναλώνεσαι και να χάνεις τον χρόνο σου. Σκούπισε τα μάτια σου Βίκυ -και κάθε Βίκυ που διαβάζεις αυτό το γράμμα- και κοίτα μπροστά. Αυτό που σου λείπει δεν είναι αυτός, αλλά μια αληθινή αγκαλιά. Δεν αισθάνεσαι θλίψη επειδή ο κάθε Νικήτας δεν είναι εδώ, αλλά γιατί δεν έχεις δίπλα σου τον αληθινό σύντοφο που λαχταράς. Και είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι έπεσες έξω και δεν κατάλαβες πριν εμπλακείς συναισθηματικά ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έψαχνες.

Πονάει, λοιπόν, το άδειο χέρι που αναζητά ένα άλλο που θα ταιριάζει με αυτό. Που τα δάχτυλα θα μπλέκονται μαζί και θα σφίγγονται απαλά από λαχτάρα. Αυτό είναι που σου λείπει. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει. Μόλις απελευθερώσεις τον εαυτό σου από τα δεσμά του μυαλού σου, θα είσαι έτοιμη να δεχτείς την αγάπη που ζητάς.

Μην μπεις στο “τριπάκι” να φοβηθείς να δώσεις σε έναν άλλο άνθρωπο την ευκαρία, επειδή έτυχε και πληγώθηκες. Συνέβη μια φορά και δεν θα ξανασυμβεί. Το ότι κάποιος δεν ήταν κατάλληλος, δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι. Κάπου εκεί έξω είναι αυτός που περιμένεις και μάντεψε… απλώς περιμένει να είσαι έτοιμη να τον δεχτείς και να τον καλέσεις νοερά. Για να έρθει κοντά σου και όλα να είναι απλώς στη σωστή κατάσταση. Και δεν θα σου αφήσει περιθώρια να μετανιώσεις ποτέ ξανά. Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει να είναι δίπλα σου δεν σου επιτρέπει να αμφιβάλλεις. Και εδώ που τα λέμε, καταλαβαίνεις ότι είναι ο “ένας” από την πρώτη στιγμή. Απλώς επίτρεψέ του να έρθει, δίνοντάς του το χώρο που του αξίζει, στη ζωή, στην καρδιά και στην αγκαλιά σου.

Διάβασε ΕΔΩ: Το παιχνίδι παίζεται, παίζεται ακόμα

The post Γράμμα σε σένα που χρειάζεσαι “δεύτερα κλειδιά” appeared first on A New Start.

Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα και γενικώς μ’αρέσει να ζυγίζω τα πράγματα όταν κάνω μια νέα γνωριμία. Πρέπει κάποιος να με “ιντριγκάρει” εγκεφαλικά για να αποφασίσω να δώσω μια ευκαιρία. Και αν τη δώσω αλλά δω πως κάτι δεν είναι όπως φαινόταν στην αρχή, απλώς φεύγω. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές ρομαντικές προσπάθειες έχουν λήξει άδοξα στο… τρίτο ραντεβού. Εκτός αυτού, προσπαθώ να προσέχω τα κατατόπια. Αν φαίνεται περίεργη η κατάσταση δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να εμπλακώ.

Όταν, λοιπόν, γνώρισα τον Χρήστο σε κοινή παρέα στις διακοπές στο νησί, το πιο λογικό για μένα ήταν να τον απορρίψω από την αρχή. Αν και… είχε όμορφο βλέμμα, γοητευτικό χαμόγελο, έξυπνο χιούμορ και έναν μοναδικό αντρίκιο τρόπο να φλερτάρει. Αναρωτιέστε αν είμαι παρανοϊκή για να λέω ότι έπρεπε να απορρίψω έναν τέτοιον άντρα; Όχι, δεν είμαι ένοικος κάποιου ψυχιατρείου…  Πολύ απλά, αυτός ο υπέροχος τύπος μένει μόνιμα στην Αμερική! Οπότε καταλαβαίνεις, για μένα που η ζωή μου θέλω να είναι σε κουτάκια, κάτι τέτοιο θα ήταν too much να το τολμήσω…

Έλα όμως που κάποιες φορές η καρδιά δεν παίρνει την άδεια από το μυαλό για να λειτουργήσει. Κι αυτός ο άνθρωπος απ΄την πρώτη στιγμή είχε τον τρόπο να εξουδετερώνει το δεύτερο. Δεν με άφησε στιγμή να αμφιβάλλω αν πρέπει να μπω σ’αυτή τη σχέση. Από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε μου έδειξε πόσο πολύ ήθελε να με ξαναδεί. Είχαμε τρεις εβδομάδες ώσπου να φύγει. Και τότε, έκανα αυθόρμητα την υπέρβαση. Ποιά; Eγώ, μια Αιγοκερίνα με ωροσκόπο Παρθένο που υπεραναλύει τα πάντα και δε ρισκάρει ποτέ στα ερωτικά. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό, όμως κάτι μέσα μου με ώθησε να το ζήσω.

Ήταν είκοσι υπέροχες μέρες, γεμάτες ρομαντικά μηνύματα, βόλτες στην αμμουδιά το πρωί, ξενύχτια στα μπαράκια της πόλης, τηλεφωνήματα με γλυκόλογα μέσα στη νύχτα. Και κάπως έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω τη σχέση από απόσταση. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά για έναν χαρακτήρα σαν τον δικό μου, αλλά το τόλμησα. Ευτυχώς ο Χρήστος είχε τον τρόπο να με καθησυχάζει όταν με έπιαναν οι φόβοι μου. Σίγουρα δεν είναι μια απλή κατάσταση. Δεν μπορείς να ζήσεις με τον άλλο απλά καθημερινά πράγματα, να μοιραστείς στιγμές, ούτε καν να μιλήσεις στο τηλέφωνο τη στιγμή που θέλεις λόγω της διαφοράς ώρας… Όμως αυτή τη στιγμή το μόνο που ξέρουμε είναι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί… Με όποιο κόστος.

Πλέον μετράμε τρεις μήνες “μαζί”. Δεν είναι πολύ το διάστημα και δεν μπορώ να πω με σιγουριά πού θα φτάσει. Ξέρω μόνο πώς νιώθω όταν διαβάζω το όνομά του στην οθόνη του κινητού μου και πώς λάμπει το πρόσωπό του κάθε φορά που μιλάμε στο Skype… Και το πόσο πολύ ανυπομονούμε να συναντηθούμε ξανά σε ένα μήνα που θα έχει άδεια από τη δουλειά του και θα έρθει στην Ελλάδα. Γι’ αυτό, όπου κι αν μας οδηγήσει, ένα είναι σίγουρο… Ότι δεν θα πει ποτέ η καρδιά στο μυαλό μου γιατί δεν με άφησες να το ζήσω. Γιατί καμιά φορά είναι πιο σκληρό να μετανιώνεις για κάτι που δεν τόλμησες… Σου μένει ένα αβάσταχτο ανεκπλήρωτο κενό, το οποίο δεν καλύπτεται εύκολα. Ενώ αν το ζήσεις, ακόμη κι αν δεν σε πάει εκεί που θες, αργά ή γρήγορα θα γιατρέψεις τις πληγές σου. Κι ύστερα με λάφυρο τις εμπειρίες σου, θα προχωρήσεις χωρίς απωθημένα τη ζωή σου. Βέβαια αυτό δεν είναι η ιδανική εκδοχή… Το καλύτερο σενάριο θέλει τους δυο μας μαζί. Το πού, πώς, πότε δεν ξέρω να το απαντήσω… Γιατί όπως λέει κι εκείνος “το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαστε μαζί… ο χωροχρόνος δεν έχει καμία σημασία”.

Η ιστορία της Ζωής Β. όπως την περιέγραψε στο www.anewstart.gr

Στείλε μας κι εσύ τη δική σου ιστορία και δες τη δημοσιευμένη στην ενότητα Your Story στο anewstart.gr

The post Όταν ο έρωτας… ζει στην ξενιτιά appeared first on A New Start.

1. Στέλνει μόνο μηνύματα.

ΌΧΙ δεν είναι δεκαπέντε χρονών και δεν βρίσκεστε στο Γυμνάσιο. Το τηλέφωνό σου κουδουνίζει συχνά από τα μηνύματά του, σπάνια όμως ή και ποτέ από τηλεφώνημά του! Απλώς ο καλός σου αποφεύγει την πιο άμεση επαφή και προτιμάει την ασφάλεια -και απόσταση- που του προσφέρει ένα απρόσωπο μήνυμα. Όσο κι αν θέλεις να το δεις ως… ρομαντικό ραβασάκι, απλώς δεν νιώθει την ανάγκη να ακούσει τη φωνή σου και να σου δώσει και πολύ… αέρα.

2. Δε σε πάει ποτέ σε πολυσύχναστα μέρη.

Συγγνώμη που σου χαλάω το όνειρο, όμως το ότι δεν έχει αφήσει πλαγιά για πλαγιά που να μη σε έχει πάει, λίμνη για λίμνη που να μη σου έχει δείξει και βουνό για βουνό που να μη σε ανεβάσει να δείτε το ηλιοβασίλεμα, δε σημαίνει ότι θέλει να είστε μόνοι σας στον κόσμο σαν τους πρωτόπλαστους… αλλά ότι θέλει να είστε κάπου όπου θα συναντήσετε όσο το δυνατόν λιγότερους γνωστούς! Στόχος; Να αποφεύγονται οι… συστάσεις, ξέρεις, η φάση από εδώ η κοπέλα μου, από εδώ ο φίλος μου ο Γιώργος, τον κάνει να ανατριχιάζει…

3. Δε σου λέει πολλά γλυκόλογα.

Όσο κι αν περιμένεις πώς και πώς ότι στο επόμενο μήνυμα θα είναι πιο γλυκός, πιο ζεστός, πιο οικείος βρε αδερφέ, αυτός επιμένει να στέλνει προτασούλες με υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο λες και… μαθαίνει τώρα ελληνικά. Στην αρχή είπες να παραβλέψεις το στυλάκι του άντρα του πολλά βαρύ, αλλά όσο περνάνε οι μέρες το να μην ακούς ένα «μου λείπεις», «σε σκέφτομαι», «σε θέλω», αρχίζει να σε χαλάει πολύ… Ένας ερωτευμένος άντρας ειδικά τον πρώτο καιρό είναι «τρελαμένος» και δεν μπορεί να κρατηθεί και να μη στο πει! Οπότε η δική του συμπεριφορά κάτι δείχνει…και δεν είναι αυτό που θέλεις!

4. Σε προσαρμόζει στο δικό του πρόγραμμα.

Τα επαγγελματικά ραντεβού του, η δουλειά στην εταιρία, το γυμναστήριό του, ο καφές με τους φίλους του. Και κάπου ανάμεσα, άντε τυχερούλα, χωράς κι εσύ! Ποτέ δεν έχει προσφερθεί να αλλάξει κάτι από το πρόγραμμά του για να σε δει. Αν μπορείς κάπου ενδιάμεσα έχει καλώς, αλλιώς κι αύριο-μεθαύριο μέρα είναι! Εσύ ακύρωσες το καθιερωμένο beaute με τις κολλητές σου επειδή σου ζήτησε να πάτε να πάρει δώρο στο συνάδελφό του που γιορτάζει, εκείνος όμως είναι αδύνατον να αφήσει το μπάσκετ με τους φίλους του για να σε συνοδεύσει στο πάρτι της κολλητής σου. Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων κι εσύ δε μοιάζεις να είσαι μέσα στις δικές του…

5. Μοιράζεστε πάντα το λογαριασμό.

Ένας άντρας που δε σε βλέπει σαν ένα ακόμη… κολλητό του, δε σ’ αφήνει να αγγίξεις το πορτοφόλι σου, ειδικά στα πρώτα ραντεβού. Εννοείται πως πάντα προσφέρεσαι να πληρώσεις, αλλά εκείνος όταν ενδιαφέρεται πραγματικά, θέλει να σε εντυπωσιάσει και να σε περιποιηθεί και δεν δέχεται ποτέ να το κάνεις. Αν η σχέση αναπτυχθεί φυσικά και θα κεράσεις κι εσύ, όμως αν έχει μακροπρόθεσμα σχέδια για εσάς το πρώτο διάστημα δεν θα στο επιτρέψει.

6. Δεν θυμάται όσα του λες.

Ακόμη κι αν του έχεις πει δεκάδες φορές ότι την Τετάρτη έχεις σημαντικά επαγγελματικά ραντεβού ως αργά το βράδυ και είσαι αγχωμένη, εκείνη τη μέρα θα σε πάρει τηλέφωνο όχι για να δει πως πήγες, αλλά για να σου πει ότι τελείωσε νωρίς τη δουλειά του και αν θες να πάτε για κανένα καφεδάκι το απόγευμα. Κάποιος που νοιάζεται δεν ξεχνάει, θεωρεί σημαντικό ό,τι θεωρείς κι εσύ σημαντικό και μοιράζεται τις αγωνίες και τα άγχη σου.

7.  Δεν κάνει σχέδια για εσάς.

Μην τρομάζεις -όπως θα τρόμαζε κι εκείνος- δεν μιλάμε για… γάμο! Αλλά για απλά καθημερινά πράγματα όπως το να πάτε για ποδήλατο την άλλη Παρασκευή, να σε ρωτήσει πού θα σου άρεσε να πάτε διήμερο τον άλλο μήνα που είναι αργία και έχετε άδεια ή για το αν θα κάνετε μαζί διακοπές τα Χριστούγεννα. Πρόγραμμα για μετά από πέντε μέρες είναι πολυυύ μακροπρόθεσμο γι’ αυτόν, εκείνος δεν ξέρει καλά καλά αν ο Θεός θα δώσει να είστε μαζί και μεθαύριο…

8. Αποφεύγει να γνωρίσει δικούς σου ανθρώπους.

Δεν είπαμε να τον πας από τον πρώτο μήνα στη μαμά και τον μπαμπά σου, αλλά το να βγείτε για ποτό να γνωρίσει τους κολλητούς σου ή να πάτε στο πάρτι της κοπέλας του αδερφού σου -τον οποίο θα συναντήσει πρώτη φορά- το θεωρείς κάτι απόλυτα φυσικό… Έλα όμως που κι αυτό του φαίνεται βαρύ κι ασήκωτο! Όχι μόνο επειδή δεν θέλει να εμπλακεί με ανθρώπους που είσαι δεμένη γιατί είναι σαν να γίνεται ένας από αυτούς -πράγμα που τον πνίγει και στη σκέψη- αλλά κυρίως επειδή θεωρεί πως κι εσύ μετά θα έχεις τις ίδιες απαιτήσεις… Και ποιός του εγγυάται πως αφού γνωρίσεις τον αδερφό, τη θεία, τους παιδικούς του φίλους, σιγά-σιγά δεν θα του… «κατσικωθείς» και στο σπίτι;; Α πα πα, είμαστε για τέτοια;;;

9. Δεν σε αγγίζει σε δημόσιο χώρο.

Αν τύχει τελικά να αφήσει την… άγρια φύση και αναγκαστεί να βρεθεί μαζί σου στο κέντρο της πόλης σε ώρα αιχμής, δεν υπάρχει περίπτωση να σου πιάσει το χέρι, να βάλει το χέρι του γύρω απ’ τη μέση σου και φυσικά να σε φιλήσει… ούτε κατά διάνοια! Ό,τι «εκπέμπει σήμα» ότι είστε ζευγάρι, απαγορεύεται δια ροπάλου! Τί, να τον βλέπουν οι άλλες γυναίκες δεσμευμένο και να του κόψεις και την τύχη;;;

10. Εξαφανίζεται με το πρώτο σου… ΟΧΙ

Και το δέκα το καλό στο άφησα για το τέλος!!! Έχετε βγει δυο-τρία ραντεβού, γνωρίζεστε ελάχιστα, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να σε καλέσει σπίτι του για… ταινιούλα! (ξέρεις τώρα…!) Εσύ όμως δεν νιώθεις ακόμη άνετα, το θεωρείς νωρίς, έχεις όντως δουλειά ή θέλεις να το «ψήσεις» λιγάκι το πράγμα βρε παιδάκι μου, να ‘χει και νοστιμάδα! Όποιος κι αν είναι ο λόγος, αρνείσαι ευγενικά και του προτείνεις να το κανονίσετε μετά από κάμποσες μέρες που θα είσαι εύκαιρη… Μια χαρά δηλαδή… Χωρίς να τον προσβάλλεις, χωρίς να είσαι απότομη ή ψυχρή, απλώς λες όχι για την ώρα. Κι εκεί που περιμένεις την απάντηση στο μήνυμά σου (γιατί με μήνυμα σε κάλεσε), όχι μόνο δεν σου στέλνει, αλλά τί κάνει ο άντρας ο σωστός;;; Δεν σε ξαναπαίρνει ΠΟΤΕ!! Και μην τον είδατε! (ή αλλιώς γίνεται… “πεφταστέρι“) Όπως κατάλαβες, ο τύπος ήθελε… εδώ και τώρα!!! Δεν είσαι διαθέσιμη; Δεν πειράζει κουκλίτσα μου θα πάει παρακάτω! Άλλωστε αυτό ήταν το μόνο που ήθελε από σένα.

Ελπίζω να μη σε πλήγωσα αν αναγνώρισες τον -λέμε τώρα- καλό σου μέσα σ’ αυτές τις γραμμές, αλλά αν σε παρηγορεί, όλες έχουμε συναντήσει έναν τέτοιο, τουλάχιστον μία φορά (στην καλύτερη περίπτωση!) στη ζωή μας! Γι’ αυτό, κοίτα τα σημάδια από νωρίς και πράξε αναλόγως… και προς Θεού…! Όταν ξαναχτυπήσει -γιατί, πίστεψέ με, πάντα γυρίζει και σε προσεγγίζει ξανά, ακόμη κι αν είναι το νούμερο 10 της λίστας μας- μην σκεφτείς στιγμή να ασχοληθείς πάλι μαζί του… Εκτός κι αν αυτή τη φορά, είσαι εσύ αυτή που δεν πρόκειται να τον πάρει με τίποτα στα σοβαρά!

Διάβασε ΕΔΩ: Τους πέντε λόγους για να μη βγεις δεύτερο ραντεβού μαζί του!

The post Του αρέσεις… Όμως σε βλέπει σοβαρά ή περνάει την ώρα του; appeared first on A New Start.

Μήπως αναγνωρίζεις αυτόν τον τύπο άντρα στη ζωή σου;

Είναι κάποιες στιγμές που μύθοι και πραγματικότητα συνδέονται. Και τα σύμβολα γίνονται διαχρονικά. Κοιτάζοντας γύρω ανακαλύπτεις ότι καθετί είναι έμπνευση. Και οι εικόνες που πλάθονται στο μυαλό σου γεννούν ιστορίες. 

Ο έρωτας δίνει φτερά στην ψυχή λένε. Σε ανεβάζει σε αιθέρες όπου πετάς μαγεμένος. Ακόμη και ο ίδιος ο έρωτας είναι «φτερωτός θεός» για να μπορεί να πετάει ανενόχλητος εδώ κι εκεί και να τρυπάει με το βέλος του ανυποψίαστους ανθρώπους. Κι εκεί που χτυπάει το βέλος, αρχίζουν να φυτρώνουν τα φτερά που σε ανεβάζουν σε μεθυστικά ουράνια.

Κάποιοι, λοιπόν, φτάνουν ψηλά κουνώντας επιδέξια τα φτερά τους, σκορπώντας γύρω τους αεράκι ευτυχίας. Χτυπούν δυνατά τις φτερούγες τους, σε πιάνουν απ’το χέρι και σε ταξιδεύουν μαζί τους. Αυτοί οι κάποιοι, οι σπάνιοι, οι μοναδικοί…

Γιατί δεν είναι όλοι ικανοί να πετάξουν. Υπάρχουν κι αυτοί οι άλλοι που δεν αντέχουν τα μεταξωτά φτερά που φυτρώνουν στην πλάτη τους. Ή δεν ξέρουν πώς να τα χειριστούν. Που ενθουσιάζονται απ’την ξαφνική δύναμη που τους δίνουν και στριφογυρίζουν από εδώ κι από εκεί αδέξια και άτσαλα. Έλκονται από το φως σου σαν τις πεταλούδες…και έρχονται προς το μέρος σου γιατί μαγεύονται από τη λάμψη σου και θέλουν να σε φτάσουν. Όμως τα φτερά τους είναι πρόχειρα φτιαγμένα και λιώνουν όσο σε πλησιάζουν. Δεν έχουν την ικανότητα να σταθούν στο πλευρό σου. Και σαν τον Ίκαρο χάνουν τα φτερά τους… και αρχίζουν να πέφτουν. Κι εσύ μένεις να τους κοιτάζεις να απομακρύνονται απορώντας…Αφού έδειχναν ότι μπορούν τί συνέβη; 

Όταν αναγνωρίσεις, λοιπόν, τον άντρα Ίκαρο, φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς. Μόλις ανακαλύψεις ότι τα φτερά του είναι κάλπικα, πέταξε πιο ψηλά και πιο μακριά γιατί όταν θα λιώσουν τα φτερά του κινδυνεύεις να πιαστεί από πάνω σου και να σε παρασύρει κι εσένα σε μια απότομη, επώδυνη πτώση. Μπορεί να μην το κάνει  εσκεμμένα. Ίσως νομίζει αρχικά ότι μπορεί να σταθεί δίπλα σου στα «υψηλά». Αλλά τελικά να καταλάβει ότι δεν είστε πλασμένοι από το ίδιο δυνατό υλικό. Ίσως πάλι να ξέρει τις δυνατότητές του αλλά να έχει μάθει να ζει παρασιτικά. Θα πάρει ό,τι προλάβει από σένα και μετά θα αφήσει τον εαυτό του να πέσει ξανά στα χαμηλά. Ελπίζοντας ότι θα σε πάρει μαζί του σε οικείο περιβάλλον, στα λιμνάζοντα νερά που έχει μάθει να κολυμπάει. Γιατί ο ίδιος δεν αντέχει να σταθεί για πολύ σε μαγικούς αιθέρες.

Κι αν εσύ αποδειχθείς ικανός να σταθείς στο ύψος σου και δεν παρασυρθείς, χωρίς πολλή σκέψη θα φορέσει ξανά τα φτερά που του έφτιαξε ο Δαίδαλος κι όχι ο Έρωτας και θα κάνει το ίδιο -ξανά και ξανά- σε ένα αέναο, αχόρταγο παιχνίδι παραισθήσεων… Κι αυτός ο κυκεώνας αισθήσεων και ψευδαισθήσεων γίνεται η καθημερινότητά του. Μια επίπλαστη ευδαιμονία που ονομάζει αληθινή ζωή. Κι όποιος παρασυρθεί από την προσποιητή γοητεία του θρασύ, ριψοκίνδυνου τρόπου του και πιστέψει ότι μπορεί να του μάθει πώς είναι να πετάει στ’αλήθεια, με πραγματικές φτερούγες, κινδυνεύει να χάσει ο ίδιος το λαμπερό του φως και να μην έχει ούτε εκείνος πια θέση στους μαγικούς αιθέρες.

Απομακρύνσου, λοιπόν, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ό,τι αξίζει να είναι δίπλα σου προτιμάει την ανηφόρα που οδηγεί κοντά σου κι όχι την ευκολία που προσφέρει ο κατήφορος. Άλλωστε στα ψηλά είναι η θέα κι όχι στα ισόγεια. Αν ήταν εύκολη η πρόσβαση στις κορυφές δεν θα είχε νόημα να βάλεις τη σημαία σου εκεί. Αλλά όταν υπάρξει αυτή η σπίθα του έρωτα είναι πιο εύκολο απ’όσο φαίνεται να φτάσεις εκεί. Γιατί ο αληθινός έρωτας σου δίνει μόνο δυνατά φτερά. Δεν αφήνει θέση για ψεύτικα, κέρινα παρά μόνο για αληθινά, αετίσια. Που σε οδηγούν γρήγορα ψηλά και σε κρατανε στις κορυφές για να αγναντεύεις πάντα τον κόσμο από τη θέση που σου αξίζει. Χωρίς πτώσεις…χωρίς εκπτώσεις… Στην κορυφή. Πετώντας… Μαζί.

Διάβασε ΕΔΩ: Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις;

The post Ο άντρας «Ίκαρος» appeared first on A New Start.