Γράμμα σε σένα που χρειάζεσαι “δεύτερα κλειδιά”

899 προβολές

Το τηλέφωνο χτυπάει και στην άλλη γραμμή η Βίκυ. “Γεια, είσαι καλά;” “Όχι…”. Πάλι στενοχωρημένη, καταλαβαίνω ότι κλαίει. “Πάλι για εκείνον;” “Ναι…”. Πριν από τρεις μήνες ο Νικήτας αποφάσισε -μετά από 1,5 χρόνο σχέσης και από τη μια μέρα στην άλλη- ότι θέλει να μείνει μόνος του, να σκεφτεί (το τί, ποτέ δεν της το είπε) και να ξαναμιλήσουν μετά από ένα διάστημα, όμως από εκείνη τη μέρα δεν της σήκωσε ποτέ ξανά το τηλέφωνο και απλώς εξαφανίστηκε. Και από τότε η φίλη μου ζει ένα δράμα…

“Συνέβη κάτι καινούριο;” “Όχι, απλώς μου λείπει…” “Εσύ δεν έλεγες ότι είναι παρτάκιας, ψεύτης, δειλός και ότι και μέσα στη σχέση δεν σου άρεσαν κάποιες συμπεριφορές του και πολλά στο χαρακτήρα του; Ότι ήταν εγωιστής και κάποιες φορές απότομος μαζί σου;” “Ναι, αλήθεια είναι…” “Τότε τί ακριβώς σου λείπει από εκείνον;” “Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ευτυχώς που έχω κι εσένα και έχεις για μένα πάντα… δεύτερα κλειδιά”.

Όπως λέει και το τραγούδι: “Φίλη μου, έχω στην καρδιά μου βέλος… μόνο εσύ μου έμεινες στο τέλος . Μόνο που είσαι εδώ νιώθω ωραία, πάλι οι δυό μας μείναμε παρέα… Πήγαινέ με σπίτι νιώθω πόνο στην καρδιά, άνοιξε την τσάντα μου έχω δεύτερα κλειδιά… Εσύ να τα ‘χεις”. Τουλάχιστον μια αληθινή φίλη θα είναι πάντα εκεί. Δεν πρόκειται ποτέ να μη σου σηκώσει το τηλέφωνο ούτε να εξαφανιστεί χωρίς μια κουβέντα από τη ζωή σου. Για την ακρίβεια δεν θα εξαφανιστεί για κανένα λόγο από τη ζωή σου.

Καθώς σκέφτομαι όσα συμβαίνουν στη φίλη μου, αναρωτιέμαι…

Δεν ξέρω τί πονάει πιο πολύ… Ότι δεν θα ξαναέχεις το συγκεκριμένο άτομο στη ζωή σου ή ότι ούτε αυτή τη φορά βρήκες την ευτυχία; Αυτό που μας θλίβει όταν τελειώνει μια σχέση είναι που δεν θα ξαναέχουμε εκείνον/η ή ότι για άλλη μια φορά πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάναμε τη λάθος επιλογή;

Γιατί νιώθεις στενοχώρια; Αφού τις περισσότερες φορές χωρίζεις γιατί διαπιστώνεις ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν “σκάρτος”, επιφανειακός, σε πρόδωσε ή απλώς δεν σου ταίριαζε ο χαρακτήρας του και δεν είχατε κοινές αξίες. Δηλαδή αυτό που είχατε δεν σε κάλυπτε συναισθηματικά. Άρα δεν μπορεί να στενοχωριέσαι που δεν θα τον έχεις πια γιατί έτσι κι αλλιώς δεν σου έκανε και δεν ήταν αυτός που θα ήθελες να μοιραστείς τη ζωή σου.

Άρα γιατί νιώθεις θλίψη; Πολύ απλά επειδή εσύ έδωσες και δεν άξιζε στον παραλήπτη και τώρα νιώθεις αυτό το κενό της προδοσίας. Σε “γρατζουνάει” ότι έδωσες πράγματα σε καποιον που δεν τα εκτίμησε. Ότι έδωσες ευκαιρία σε κάποιον που δεν την άξιζε. Ότι υπερέβης εαυτόν για κάποιον που δεν είχε συναισθήματα. Άρα στενοχωριέσαι γιατί έκανες ένα λάθος, όχι επειδή το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι πια στη ζωή σου. Αν τα βάλεις κάτω με ψυχραιμία, θα δεις ότι δεν θα μπορούσες να φανταστείς το μέλλον σου μαζί του -και το ξέρεις. Συνεπώς, γιατί λυπάσαι γι’αυτό το χωρισμό; Επειδή δεν ήταν ούτε εκείνη η φορά τυχερή; Δεν υπάρχει λόγος. Ίσα-ίσα θα πρέπει να νιώθεις τυχερή που το είδες εγκαίρως.

Μην κλαις, λοιπόν, και μη λυπάσαι. Αυτό που νιώθεις είναι απλώς και μόνο το άσχημο συναίσθημα που προκαλείται όταν καταλάβεις ότι η εικόνα που είχες σχηματίσει για κάποιον δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Επειδή είδες ότι επένδυσες σε κάτι με σαθρά θεμέλια. Επειδή έφυγε χωρίς να σου δώσει μια ειλικρινή εξήγηση γιατί δεν είχε το θάρρος να σε κοιτάξει στα μάτια. Πράγμα που σημαίνει ότι ήσουν με έναν άνθρωπο “λίγο” που σίγουρα δεν άξίζε να είναι δίπλα σου. Και νιώθεις αυτή την πικρία που βγαίνει όταν μετανιώνεις για όσα έκανες. Γιατί, κανονικά, θα έπρεπε να νιώθουμε χαρά για τις επιλογές μας, όμως όταν βλέπεις ότι αυτή η εμπειρία τελικά δεν σου άφησε τίποτα, μετανιώνεις που την έζησες. Και αυτό σε θλίβει. Συνεπώς, δεν λυπάσαι που τον έχασες. Λυπάσαι που τον γνώρισες. Κι αυτό τα λέει όλα.

Σταμάτα, λοιπόν, να αναλώνεσαι και να χάνεις τον χρόνο σου. Σκούπισε τα μάτια σου Βίκυ -και κάθε Βίκυ που διαβάζεις αυτό το γράμμα- και κοίτα μπροστά. Αυτό που σου λείπει δεν είναι αυτός, αλλά μια αληθινή αγκαλιά. Δεν αισθάνεσαι θλίψη επειδή ο κάθε Νικήτας δεν είναι εδώ, αλλά γιατί δεν έχεις δίπλα σου τον αληθινό σύντοφο που λαχταράς. Και είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι έπεσες έξω και δεν κατάλαβες πριν εμπλακείς συναισθηματικά ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έψαχνες.

Πονάει, λοιπόν, το άδειο χέρι που αναζητά ένα άλλο που θα ταιριάζει με αυτό. Που τα δάχτυλα θα μπλέκονται μαζί και θα σφίγγονται απαλά από λαχτάρα. Αυτό είναι που σου λείπει. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει. Μόλις απελευθερώσεις τον εαυτό σου από τα δεσμά του μυαλού σου, θα είσαι έτοιμη να δεχτείς την αγάπη που ζητάς.

Μην μπεις στο “τριπάκι” να φοβηθείς να δώσεις σε έναν άλλο άνθρωπο την ευκαρία, επειδή έτυχε και πληγώθηκες. Συνέβη μια φορά και δεν θα ξανασυμβεί. Το ότι κάποιος δεν ήταν κατάλληλος, δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι. Κάπου εκεί έξω είναι αυτός που περιμένεις και μάντεψε… απλώς περιμένει να είσαι έτοιμη να τον δεχτείς και να τον καλέσεις νοερά. Για να έρθει κοντά σου και όλα να είναι απλώς στη σωστή κατάσταση. Και δεν θα σου αφήσει περιθώρια να μετανιώσεις ποτέ ξανά. Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει να είναι δίπλα σου δεν σου επιτρέπει να αμφιβάλλεις. Και εδώ που τα λέμε, καταλαβαίνεις ότι είναι ο “ένας” από την πρώτη στιγμή. Απλώς επίτρεψέ του να έρθει, δίνοντάς του το χώρο που του αξίζει, στη ζωή, στην καρδιά και στην αγκαλιά σου.

Διάβασε ΕΔΩ: Το παιχνίδι παίζεται, παίζεται ακόμα