«Από το αποκριάτικο μακιγιάζ και τους χρωματιστούς φακούς επαφής έως τα κομφετί πολλά είναι αυτά που μπορεί να τους δημιουργήσουν προβλήματα», αναφέρει ο δρ Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, Χειρουργός-Οφθαλμίατρος, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, Καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και προσθέτει:

«Οι Απόκριες, όπως και όλοι οι εορτασμοί, κρύβουν αυξημένο κίνδυνο οφθαλμολογικών κακώσεων και λοιμώξεων, που απαιτούν άμεση ιατρική αντιμετώπιση. Είναι λογικό και αναμενόμενο, αφού υιοθετούμε συνήθειες που μοιάζουν αθώες αλλά αν δεν προσέξουμε μπορεί να αποδειχθούν επικίνδυνες».

Η χρήση ακατάλληλων προϊόντων μακιγιάζ πάνω ή γύρω από τα μάτια μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Μπορεί να περιέχουν συστατικά, όπως  αρώματα, συντηρητικά (π.χ. parabens), μεταλλικές χρωστικές και πρόσθετα χρωμάτων, τα οποία προκαλούν ερεθισμό στα μάτια ή στο δέρμα των βλεφάρων.

Πολύ σημαντικό είναι να μην εφαρμόζετε προϊόντα μακιγιάζ στην εσωτερική γραμμή των βλεφάρων. Η τακτική αυτή μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό και ξηρότητα στην οφθαλμική επιφάνεια.

Να αποφεύγετε επίσης να βάζετε γκλίτερ στα μάτια σας. Τα πλαστικά σωματίδια και οι χρωστικές στα καλλυντικά γκλίτερ ναι μεν είναι μη τοξικά (εφ’ όσον φυσικά τα προϊόντα έχουν περάσει τους απαιτούμενους ελέγχους της ΕΕ), αλλά υπάρχει κίνδυνος να διαχυθούν στην επιφάνεια του ματιού, εάν εφαρμοστούν κοντά στα βλέφαρα.

Σε καμία περίπτωση μην χρησιμοποιείτε ως καλλυντικά τα γκλίτερ χειροτεχνίας. Αυτά μπορεί να περιέχουν μεταλλικά ή γυάλινα σωματίδια και επιβλαβείς χρωστικές, που μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις, εκδορές του κερατοειδούς και λοιμώξεις των βλεφάρων.

Να είστε επίσης πολύ προσεκτικοί με τις αποκριάτικες ψεύτικες βλεφαρίδες και τα αποκριάτικα καλλυντικά που πωλούνται σε μη εξειδικευμένα καταστήματα. Να θυμάστε ότι τα μάτια και το δέρμα γύρω τους είναι πολύ ευαίσθητα.

Πολύ σημαντικό είναι επίσης να προσέχετε τα αξεσουάρ των αποκριάτικων στολών. Το ραβδί μιας μάγισσας, λ.χ., και το σπαθί ενός πειρατή μπορεί να συμπληρώνουν ιδανικά την εμφάνισή σας, αλλά αν είναι λεπτά και μυτερά μπορεί να αποτελέσουν εστία τραυματισμού. Να προτιμάτε τα αξεσουάρ που είναι κοντά και εύκαμπτα. Ιδανικά πρέπει να είναι κατασκευασμένα από μαλακά υλικά όπως ο αφρός. Δεν είναι επίσης καθόλου καλή ιδέα να καλύπτετε το ένα μάτι σας, επειδή έτσι απαιτεί η αμφίεσή σας. Η μονόφθαλμη όραση μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια της αντίληψης του βάθους, αυξάνοντας τον κίνδυνο τραυματισμού. Είναι επομένως προτιμότερο να φοράτε π.χ. το κάλυμμα ματιού του πειρατή μόνο όταν βγάζετε selfie ή στέκεστε ακίνητοι και όχι όταν χορεύετε ξέφρενα ή τρέχετε στο δρόμο.

Σημαντική πηγή προβλημάτων είναι οι αποκριάτικοι, διακοσμητικοί φακοί επαφής που αλλάζουν το χρώμα ή την εμφάνιση της κόρης των ματιών. Οι φακοί επαφής δεν είναι αξεσουάρ, αλλά ιατρική συσκευή και μπορεί να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στα μάτια όταν τους προμηθευτεί κάποιος χωρίς ιατρική συνταγή και από καταστήματα λιανικής αντί για καταστήματα οπτικών.

Εάν οι φακοί που διαλέξατε δεν ταιριάζουν καλά στα μάτια σας, μπορεί να παρεμποδίσουν την ροή του αέρα στην επιφάνεια των ματιών σας. Αν εξάλλου δεν είναι αποστειρωμένοι και μπορεί να οδηγήσουν σε συσσώρευση βακτηρίων στην οφθαλμική επιφάνεια. Επιπλέον, αν είναι πρόχειρα κατασκευασμένοι μπορεί να προκαλέσουν φθορά στα μάτια λόγω τριβής. Τέτοιου είδους προβλήματα μπορεί να έχουν ως συνέπεια εκδορές, ρήξεις ή έλκη (πληγές) στον κερατοειδή, λοιμώξεις των ματιών ή αλλεργικές αντιδράσεις. Στις πιο ακραίες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει μη αναστρέψιμη μείωση της όρασης, εάν δημιουργηθούν ουλές στον κερατοειδή από επιπλοκές της χρήσης τους.

Η χρήση διακοσμητικών φακών επαφής είναι συχνή. Μελέτη σε 686 γυναίκες στο Τέξας έδειξε ότι η μία στις τέσσερις φορούσε φακούς επαφής που δεν είχε συστήσει ο οφθαλμίατρος. Οι περισσότερες τους είχαν προμηθευθεί από καταστήματα λιανικής και όχι οπτικών. Το 60% από αυτές ανέφεραν προβλήματα στα μάτια τους, όπως πόνο, κνησμό (φαγούρα), ερυθρότητα και πρήξιμο. Τα προβλήματα ήταν ακόμα περισσότερα (88%) σε όσες δανείζονταν τους φακούς επαφής άλλων ατόμων!

Τα κομφετί επίσης μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα. Ειδικά όταν βρίσκονται υπό πίεση σε «κανονάκια» ενέχουν κίνδυνο σοβαρού, μερικές φορές μόνιμου τραυματισμού των ματιών, που συχνά τον υφίστανται οι παρευρισκόμενοι και όχι όσοι τα χρησιμοποιούν. Αν και η χρήση τους μοιάζει πολύ διασκεδαστική και γιορτινή, η μεγάλη ταχύτητα με την οποία εκτοξεύεται το περιεχόμενό τους μπορεί να προκαλέσει τραυματικές κακώσεις στα μάτια, όπως διάβρωση του κερατοειδούς, οίδημα του αμφιβληστροειδούς χιτώνα στο πίσω μέρος του ματιού ή και τραυματικό ύφαιμα (αιμορραγία στο πρόσθιο τμήμα του οφθαλμού). Αυτού του είδους οι τραυματισμοί μπορεί να χρειασθούν ακόμα και χειρουργική επέμβαση για να αντιμετωπιστούν.

Για να προστατευθείτε, μην «σκάτε» το κανονάκι όταν είναι γυρισμένο προς το πρόσωπο άλλων ατόμων και μην προσπαθείτε ποτέ να το ξεμπλοκάρετε, εάν διαπιστώσετε ότι δεν λειτουργεί. Ιδανικά πρέπει να το χρησιμοποιείτε μόνο εφόσον φοράτε ειδικά προστατευτικά γυαλιά.

«Οι λοιμώξεις και οι τραυματισμοί των ματιών όχι μόνον είναι επώδυνοι, αλλά μπορεί να απαιτήσουν καιρό για να αποκατασταθούν ή, σπανιότερα, να καταλήξουν σε μόνιμες βλάβες των ματιών και της όρασης. Επομένως πρέπει να λαμβάνουμε όλα τα απαιτούμενα μέτρα προστασίας, ώστε να περάσουμε τις Απόκριες καλά, χωρίς απρόοπτα», καταλήγει ο κ. Κανελλόπουλος.

The post Απόκριες: Πώς μπορούν να βλάψουν τα μάτια; appeared first on A New Start.

Αυτό το μαζί όμως σημαίνει πως ξαφνικά δύο υλικά αναμιγνύονται σε ένα. Δύο υλικά που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν συστατικά μιας άλλης συνταγής. Και τώρα θέλουν να φτιάξουν μία καινούρια, πιο νόστιμη, βρίσκοντας απλώς τις δικές τους αναλογίες που θα φτιάξουν την καλύτερη δημιουργία. Και το ξέρουν και οι δυο ότι μαζί θα φτιάξουν την καλύτερη συνταγή, απλώς είχαν συνηθίσει να βάζουν πιο πολύ αλάτι, λιγότερο πιπέρι, παραπάνω σάλτσα -κι ας έβγαινε το αποτέλεσμα χάλια- και τώρα τους φαίνεται περίεργο που όλα γίνονται αυτόματα σωστά. Γιατί καμιά φορά έχoυν συνηθίσει τόσο το μέτριο που η πανδαισία γεύσεων δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή αμέσως. Πώς οι γευσιγνώστες ξεπλένουν το στόμα τους για να μπορέσουν να καταλάβουν το επόμενο έδεσμα; Κάπως έτσι κι εκείνοι. Αποδιώχνουν την παλιά γεύση για να υποδεχτούν σωστά την καινούρια. Που είναι πραγματικά μαγική.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να το καταλάβουν εγκαίρως. Να διατηρήσουν τη φρεσκάδα των υλικών και να φτιάξουν το πιο αριστουργηματικό πιάτο που θα ζήλευαν σεφ των καλύτερων βραβευμένων εστιατορίων με μισελέν. Κι αυτό θα κρατήσει για πάντα τη γεύση του έρωτά τους, κάνοντας καθετί παλιό να μοιάζει με άνοστα αποφάγια. Τόσο απωθητικά όσο… οι μπάμιες στα νήπια. Μη διστάσετε λοιπόν να κερδίσετε το δικό σας Master Chef, επειδή κρατούσατε στα ντουλάπια της ψυχής σας παλιά υλικά. Δείτε την ημερομηνία, έχουν λήξει κι εσείς ακόμα να το πάρετε χαμπάρι; To παρελθόν έχει θέση στο υπόγειο και όχι στην τροφοθήκη της κουζίνας σας. Ποτέ δεν βάζουμε τα καλά φρούτα δίπλα στα χαλασμένα, γιατί μάντεψε τί γίνεται. Προστατεύουμε το όμορφο, το φρέσκο, το αναζωογονητικό συστατικό που ήρθε στη ζωή μας γιατί αυτό θα δώσει την πικάντικη, την γλυκιά, την πιπεράτη νότα που ψάχναμε για να μας απογειώσει. Βάλτε λοιπόν τις ποδιές και τα σκουφάκια σας και αρχίστε τον… αλευροπόλεμο για να αντηχούν παντού τα γέλια σας, σαν παιδιά που ξέρουν που βρίσκεται η αληθινή χαρά.

The post Ποιά είναι τελικά η… συνταγή του έρωτα; appeared first on A New Start.

Aν με ρωτάς, πιστεύω το δεύτερο. Γιατί τώρα που δεν μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγκαλιές, τώρα είναι που μας χρειάζεται περισσότερο να τονίσουμε τη σημασία τους.  Ίσως μάλιστα, τώρα καταλαβαίνουμε περισσότερο την αξία τους. Γιατί κάποιες φορές όταν κάτι είναι δεδομένο, το προσπερνάμε χωρίς να του δίνουμε την απαιτούμενη προσοχή. Κι όμως να που κάτι απλό, που ήταν στη διάθεσή μας οποιαδήποτε στιγμή, τώρα είναι απαγορευμένο. Κάτι, που σύμφωνα με έρευνες κάνει καλό στην υγεία μας όταν συμβαίνει, τώρα δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία μας. Φυσικά το σώφρον είναι να μη δώσουμε αυτή την αγκαλιά, αλλά τουλάχιστον ας μην ξεχάσουμε ποτέ τη λαχτάρα που νιώθουμε τώρα που δεν έχουμε τη δυνατότητα να σφίξουμε στα χέρια μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ας εκτιμήσουμε τα αγαθά που μας δίνονταν απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια αλλά τα υποτιμούσαμε. Την αγκαλιά, το φιλί, την ελεύθερη συναναστροφή με φίλους, τα καλέσματα στις γιορτές με όλη την οικογένεια, ένα ποτό σ’ένα μπαράκι ή ένα γεύμα με τους ανθρώπους μας σε ένα ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, μια βόλτα στα μαγαζιά χωρίς το φόβο ότι μια αόρατη απειλή μας κυνηγάει… Όλα όσα συνθέτουν την καθημερινότητα και δεν είναι εφικτά τη δεδομένη στιγμή.

Όλα όσα νιώθουμε τώρα να μην τα ξεχάσουμε όταν επανέλθει η ζωή μας σε κανονικούς ρυθμούς. Γιατί θα έρθει πάλι η στιγμή που θα μπορούμε να αγκαλιαστούμε και να κάνουμε όλα όσα τώρα μοιάζουν μακρινά. Όμως, για να πούμε ότι κάτι κερδίσαμε από αυτή την περιπέτεια, όταν θα ξαναγκαλιαστούμε ας το κάνουμε με όλη μας την ψυχή και ας αφήσουμε τον εαυτό μας να πλημμυρίσει από όλα αυτά τα μοναδικά συναισθήματα που συνεπάγεται η αληθινή αγκαλιά. Τη στιγμή που η ωκυτοκίνη και οι άλλες ορμόνες της ευτυχίας θα παράγονται στο σώμα μας, το μυαλό και η καρδιά μας να είναι εκεί να απολαμβάνουν την πολύτιμη στιγμή και όλο μας το είναι να αισθάνεται τη χαρά της επαφής. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη νίκη, μετά την ανάκτηση του υπέρτατου αγαθού της υγείας μας, το να ξαναβρούμε το νόημα στα απλά -μα τόσο σημαντικά- πράγματα στη ζωή μας και να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για το τί έχει αξία πραγματικά. Όταν γυρίσουμε, λοιπόν, στην καθημερινότητά μας, εκτός από τα αντισηπτικά που θα μας έχουν γίνει συνήθεια, να φροντίσουμε να έχουμε περισσότερη ενσυναίσθηση και αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη για καθετί που μας προσφέρεται γενναιόδωρα κάθε στιγμή.

Διάβασε εδώ: Εσύ γνωρίζεις τί γίνεται στο σώμα σου όταν δίνεις ένα φιλί;

The post “Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς” και covid-19 μαζί, γίνεται; appeared first on A New Start.

«Δεν είναι έτσι, κατά βάθος είναι ευαίσθητος/η ». «Πιστεύω πως απλώς είναι η άμυνά του/της» «Μαζί μου θα αλλάξει». Η ακόμη πιο… κωμικό, «Θα τον/την αλλάξω». Να μαντέψω ότι έχεις πει κάποια από αυτές τις φράσεις τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου ή ότι έστω έχεις μπει στον πειρασμό να σκεφτείς: «Βρε, λες μαζί μου να είναι διαφορετικά;»

Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι κι εκείνος μας βλέπει με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουμε κι εμείς. Αν τον αντιπαθήσουμε, είμαστε σίγουροι ότι δε μας συμπαθεί ούτε εκείνος, αν τον συμπαθήσουμε πιστεύουμε ότι μας συμπαθεί εξίσου και αν τον ερωτευτούμε… μετράμε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να μας ζητήσει ραντεβού «γιατί δεν μπορεί να το αισθανόμαστε μόνο εμείς, σίγουρα μας θέλει κι εκείνος!».

Πολύ εύκολα μπορούμε, λοιπόν, να πέσουμε σ’ αυτή την παγίδα και όταν γνωρίσουμε έναν τύπο πιο μποέμ, πιο ελεύθερο, πιο «αλήτη». Από τη στιγμή που εμείς θέλουμε σχέση, αυτομάτως πείθουμε τον εαυτό μας ότι θα θέλει το ίδιο κι εκείνος ή ότι αργά ή γρήγορα θα καταλάβει ότι το θέλει! Μήπως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναγνωρίζεις κάπου τον παραλογισμό του πράγματος;

Δεν μπορώ να αποφασίσω ξεκάθαρα αν αυτό συμβαίνει από μεγάλη αυτοπεποίθηση ή από αθεράπευτη ανασφάλεια… Πάντως κρύβει σίγουρα εγωισμό.Γιατί μόνο εγωιστική μπορεί να χαρακτηριστεί η σκέψη «όχι!  εγώ θα τον αλλάξω» γιατί σημαίνει ότι θέλεις με το ζόρι να περάσει το δικό σου. Ο κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του και έχει δικαίωμα να επιλέγει τη ζωή του όπως του αρέσει. Ένας άπιστος άνθρωπος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να γίνει ο ρομαντικός, πιστός σύντροφος που ονειρεύεσαι ούτε… με λοβοτομή! Αν λοιπόν δε σε καλύπτει αυτός ο τύπος άντρα, απλώς διάλεξε κάποιον άλλο, που θα πληροί τις προϋποθέσεις που θέλεις.

Αυτό που ακούμε συνήθως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Κι όμως, ένας άνθρωπος αλλάζει, αλλά μόνο επειδή το θέλει, επειδή το αποφασίζει ο ίδιος. Σίγουρα δεν αλλάζουν οι σταθερές αρχές και αξίες που έχουν διαμορφωθεί από τότε που ήταν παιδί, όμως οι επιλογές και οι ανάγκες αλλάζουν με τα χρόνια. Έτσι, λοιπόν, μπορεί να δεις έναν ορκισμένο εργένη να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας –όχι, δεν εννοώ υπό την απειλή όπλου- πολύ απλά επειδή έφτασε 45-50 χρονών και κατάλαβε ότι δεν τον καλύπτουν πια οι εφήμερες σχέσεις ή επειδή κάτι συνέβη και άλλαξε την κοσμοθεωρία του. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα το κάνει επειδή κάποιος άλλος «θα του αλλάξει τα μυαλά». Δες το και από σένα. Μπορεί να αλλάξεις δίπλα σε ένα σύντροφο, αλλά αυτό γίνεται επειδή εσύ ωριμάζεις, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου ή επαναπροσδιορίζεσαι. Συμφωνώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς, να έχει θετική επιρροή πάνω σου, να λειτουργήσει ως μέντορας και να σου μάθει πράγματα. Αυτό είναι υπέροχο όταν συμβαίνει, αλλά δεν σε αλλάζει ως χαρακτήρα.

Μην προσπαθήσεις ποτέ λοιπόν να αλλάξεις κάποιον, παρά μόνο τον εαυτό σου, όταν κρίνεις ότι χρειάζεται. Μην μπεις στην παγίδα να γίνεις εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών. Όσο κι αν το θεωρείς πρόκληση να ημερέψεις ένα θηρίο, μην ξεχνάς τους κινδύνους που κρύβει. Κι αν ακόμη αρχικά φαίνεται να αλλάζει και να «σε γλύφει σαν γατί» δεν παύει να έχει άγρια ένστικτα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιστρέψει στην άγρια φύση του. Και μάντεψε ποιό θα είναι το πρώτο θήραμά του. Και στην τελική γιατί πρέπει να είναι πιο συναρπαστικό το να πάρεις ένα αγρίμι και να το κάνεις κουνελάκι, από το να καταφέρεις μέσα σε μια ζούγκλα γεμάτη θηρία να βρεις τον ήμερο άνθρωπο που επιθυμείς; Μεγαλύτερη επιτυχία θεωρώ το να ψάξεις λίγο παραπάνω, να παιδευτείς λίγο στη διαδρομή και στο «ξεσκαρτάρισμα» αλλά να βρεις αυτό που σου ταιριάζει έτσι όπως είναι, παρά το να παλεύεις σαν θηριοδαμαστής να φέρεις στα μέτρα σου κάποιον που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σου ταιριάξει ποτέ.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στο μύθο του «αρχέγονου ανδρόγυνου» που διηγείται ο Αριστοφάνης  στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, όπου τα ζευγάρια ήταν ενωμένα σε ένα σώμα και ο Δίας για να τους αποδυναμώσει τους διαίρεσε σε δύο. Από τότε ο ένας ψάχνει τον άλλο, το άλλο του μισό. Αν και προσωπικά πιστεύω ότι είμαστε μια ολοκληρωμένη οντότητα, ο καθένας μας είναι «ένα ολόκληρο που ψάχνει ένα ολόκληρο για να πορευτούν δίπλα-δίπλα», με γοητεύει αυτή η θεωρία της «αδελφής ψυχής». Κάποιος που είναι πλασμένος για να ταιριάζει με εμάς κι όχι κάποιος που είναι από άλλο υλικό και προσπαθούμε να τον λαξεύσουμε μήπως και τελικά κουμπώσετε. Κάτι τέτοιο είναι μάταιο και σίγουρα δεν έχει μαγεία. Και αν δεν ψάχνουμε τη μαγεία στον έρωτα πού αλλού μπορούμε να τη βρούμε στη ζωή μας;

Διάβασε ΕΔΩ: 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Μήπως είσαι κι εσύ… «εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών»; appeared first on A New Start.

“Όχι…”

Εγωϊσμός; Αδιαφορία; Αναισθησία;

Ή ευαισθησία, πόνος, πληγωμένη καρδιά;

Καθένας μπορεί να το πάρει από όποια πλευρά νομίζει ή τον βολεύει. Όπως το καταλαβαίνει.  Ή δεν το καταλαβαίνει… Πίσω από κάποιες απλές λέξεις μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Συναισθήματα, ανασφάλειες, συμπλέγματα, ό,τι έχει ζήσει κανείς και τον έχει φέρει ως εδώ που είναι σήμερα. Μη βιαστείς να κρίνεις την αντίδραση κάποιου. Δεν ξέρεις πόσο μπορεί να έχει πονέσει για να φτάσει στο σημείο να πεί μια φαινομενικά σκληρή κουβέντα. Οι αντιδράσεις μας μπορεί να είναι η άμυνά μας. Ένα προσωπείο που μας βοηθάει να είμαστε απρόσιτοι ώστε να μη μπορεί να μας αγγίξει τίποτα πια. Δημιουργείς ένα τείχος γύρω σου για να μην επιτρέψεις σε κανένα να σε πληγώσει.

Κι όσο πιο πολύ προστατεύεσαι, τόσο πιο πολύ αποξενώνεσαι. Και όσο δεν εμπλέκεσαι, δεν πληγώνεσαι. Δεν επιτρέπεις σε κανένα να σε αγγίξει ώστε να μη μπορεί να σε ραγίσει με μια άτσαλη, απότομη κίνησή του. Και προχωράς αλώβητη. Ολόκληρη, άφθαρτη… μα μόνη. Αξίζει άραγε το τίμημα; Τί είναι προτιμότερο; Να ζεις με κίνδυνο να γρατζουνίσεις την καρδιά σου ή να μπεις στην προστατευτική σου γυάλα, μακριά από κινδύνους, βάζοντας τη ζωή σoυ σε αυτόματο πιλότο;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Κανείς δε θέλει να πληγώνεται, κανείς δεν μπορεί να μη ζει πραγματικά. “Αναγκαστικά” όσο κι αν προστατεύεις τον εαυτό σου, κάποια στιγμή θα την “πατήσεις”. Γιατί οι άνθρωποι είναι σκληροί, “παρτάκηδες”, εγωϊστές. Και δεν το έχουν σε τίποτα να παίξουν με το μυαλό σου, την καρδιά σου και με… όποιο άλλο όργανο τους βρίσκεται βολικό και τους ικανοποιεί. Όχι όλοι βέβαια. Απλώς οι σχέσεις είναι ρουλέτα. Είναι πού θα κάτσει η μπίλια κάθε φορά. Αν είσαι τυχερός θα βγεις με την μπάνκα κερδισμένη, αν όχι το ταμείο θα είναι μείον. Δεν μπορείς όμως να σταματήσεις το παιχνίδι. Η ίδια η ζωή σε πάει από παρτίδα σε παρτίδα, όσο κι αν προσπαθείς να πας πάσο και να μην παίξεις στον επόμενο γύρο. Δεν γίνεται να μην μπεις, ένας αόρατος κρουπιέρης μοιράζει την τράπουλα και ρίχνει τα ζάρια, υποχρεώνοντάς σε να κάνεις την επόμενη κίνηση. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις να έρθει η σωστή ζαριά και να στρωθεί η παρτίδα έτσι ώστε να κερδίσεις.

Απλώς στα παιχνίδια της καρδιάς δεν πρέπει να υπάρχει νικητής και ηττημένος. Σκοπός δεν είναι με στρατηγική να φας τον βασιλιά του άλλου, αλλά να στήσεις ένα όμορφο βασίλειο για να ζει μέσα. Κι εσύ βασίλισσα στο πλάι του. Επειδή το θέλεις κι όχι επειδή σε “έφαγε” ο αξιωματικός του. Σε ένα πύργο που θα έχετε χτίσει μαζί κι όχι σε έναν που τον έριξαν τα στρατιωτάκια μιας χαμένης για κάποιον παρτίδας. Έτσι μόνο έχει νόημα. Έτσι μόνο θα διαρκέσει. Κι όταν έρθει ο κατάλληλος συμπαίκτης – κι όχι αντίπαλος- θα το καταλάβεις. Θα πετάξει τα πιόνια που τον κρατάνε σε απόσταση από σένα και θα τρέξει κοντά σου να σε κερδίσει, χωρίς τερτίπια και κανονισμούς, μόνο με αλήθεια και βλέμμα καθαρό. Και θα ρίξει τα τείχη που έχεις υψώσει γύρω από την καρδιά σου, όχι με κανόνια και τύμπανα πολέμου, μα με μελωδίες αγγελικές και ψίθυρους ψυχής.

Κι όσα σε πλήγωσαν πώς ξαφνικά φαντάζουν μακρινά σαν ποτέ να μην υπήρξαν; Και πώς οι γρατζουνιές σβήνονται και η επιδερμίδα σου είναι ξανά λεία σαν μωρού; Ευτυχία το λένε και είναι ο ούριος άνεμος που περίμενες για να ισιώσει όσα παρέσυρε ο στρόβιλος που πέρασε. Πέρασε… και δεν σε αγγίζει πια.

Διάβασε ΕΔΩ: Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις;

The post Το παιχνίδι παίζεται… παίζεται ακόμα. appeared first on A New Start.

Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα και γενικώς μ’αρέσει να ζυγίζω τα πράγματα όταν κάνω μια νέα γνωριμία. Πρέπει κάποιος να με “ιντριγκάρει” εγκεφαλικά για να αποφασίσω να δώσω μια ευκαιρία. Και αν τη δώσω αλλά δω πως κάτι δεν είναι όπως φαινόταν στην αρχή, απλώς φεύγω. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές ρομαντικές προσπάθειες έχουν λήξει άδοξα στο… τρίτο ραντεβού. Εκτός αυτού, προσπαθώ να προσέχω τα κατατόπια. Αν φαίνεται περίεργη η κατάσταση δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να εμπλακώ.

Όταν, λοιπόν, γνώρισα τον Χρήστο σε κοινή παρέα στις διακοπές στο νησί, το πιο λογικό για μένα ήταν να τον απορρίψω από την αρχή. Αν και… είχε όμορφο βλέμμα, γοητευτικό χαμόγελο, έξυπνο χιούμορ και έναν μοναδικό αντρίκιο τρόπο να φλερτάρει. Αναρωτιέστε αν είμαι παρανοϊκή για να λέω ότι έπρεπε να απορρίψω έναν τέτοιον άντρα; Όχι, δεν είμαι ένοικος κάποιου ψυχιατρείου…  Πολύ απλά, αυτός ο υπέροχος τύπος μένει μόνιμα στην Αμερική! Οπότε καταλαβαίνεις, για μένα που η ζωή μου θέλω να είναι σε κουτάκια, κάτι τέτοιο θα ήταν too much να το τολμήσω…

Έλα όμως που κάποιες φορές η καρδιά δεν παίρνει την άδεια από το μυαλό για να λειτουργήσει. Κι αυτός ο άνθρωπος απ΄την πρώτη στιγμή είχε τον τρόπο να εξουδετερώνει το δεύτερο. Δεν με άφησε στιγμή να αμφιβάλλω αν πρέπει να μπω σ’αυτή τη σχέση. Από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε μου έδειξε πόσο πολύ ήθελε να με ξαναδεί. Είχαμε τρεις εβδομάδες ώσπου να φύγει. Και τότε, έκανα αυθόρμητα την υπέρβαση. Ποιά; Eγώ, μια Αιγοκερίνα με ωροσκόπο Παρθένο που υπεραναλύει τα πάντα και δε ρισκάρει ποτέ στα ερωτικά. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό, όμως κάτι μέσα μου με ώθησε να το ζήσω.

Ήταν είκοσι υπέροχες μέρες, γεμάτες ρομαντικά μηνύματα, βόλτες στην αμμουδιά το πρωί, ξενύχτια στα μπαράκια της πόλης, τηλεφωνήματα με γλυκόλογα μέσα στη νύχτα. Και κάπως έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω τη σχέση από απόσταση. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά για έναν χαρακτήρα σαν τον δικό μου, αλλά το τόλμησα. Ευτυχώς ο Χρήστος είχε τον τρόπο να με καθησυχάζει όταν με έπιαναν οι φόβοι μου. Σίγουρα δεν είναι μια απλή κατάσταση. Δεν μπορείς να ζήσεις με τον άλλο απλά καθημερινά πράγματα, να μοιραστείς στιγμές, ούτε καν να μιλήσεις στο τηλέφωνο τη στιγμή που θέλεις λόγω της διαφοράς ώρας… Όμως αυτή τη στιγμή το μόνο που ξέρουμε είναι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί… Με όποιο κόστος.

Πλέον μετράμε τρεις μήνες “μαζί”. Δεν είναι πολύ το διάστημα και δεν μπορώ να πω με σιγουριά πού θα φτάσει. Ξέρω μόνο πώς νιώθω όταν διαβάζω το όνομά του στην οθόνη του κινητού μου και πώς λάμπει το πρόσωπό του κάθε φορά που μιλάμε στο Skype… Και το πόσο πολύ ανυπομονούμε να συναντηθούμε ξανά σε ένα μήνα που θα έχει άδεια από τη δουλειά του και θα έρθει στην Ελλάδα. Γι’ αυτό, όπου κι αν μας οδηγήσει, ένα είναι σίγουρο… Ότι δεν θα πει ποτέ η καρδιά στο μυαλό μου γιατί δεν με άφησες να το ζήσω. Γιατί καμιά φορά είναι πιο σκληρό να μετανιώνεις για κάτι που δεν τόλμησες… Σου μένει ένα αβάσταχτο ανεκπλήρωτο κενό, το οποίο δεν καλύπτεται εύκολα. Ενώ αν το ζήσεις, ακόμη κι αν δεν σε πάει εκεί που θες, αργά ή γρήγορα θα γιατρέψεις τις πληγές σου. Κι ύστερα με λάφυρο τις εμπειρίες σου, θα προχωρήσεις χωρίς απωθημένα τη ζωή σου. Βέβαια αυτό δεν είναι η ιδανική εκδοχή… Το καλύτερο σενάριο θέλει τους δυο μας μαζί. Το πού, πώς, πότε δεν ξέρω να το απαντήσω… Γιατί όπως λέει κι εκείνος “το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαστε μαζί… ο χωροχρόνος δεν έχει καμία σημασία”.

Η ιστορία της Ζωής Β. όπως την περιέγραψε στο www.anewstart.gr

Στείλε μας κι εσύ τη δική σου ιστορία και δες τη δημοσιευμένη στην ενότητα Your Story στο anewstart.gr

The post Όταν ο έρωτας… ζει στην ξενιτιά appeared first on A New Start.

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο έρωτας μένει πλατωνικός, όπως στην εφηβεία. Που η τύχη τα φέρνει έτσι και δεν δίνεται ποτέ η ευκαιρία να εκφράσεις αυτό που αισθάνεσαι. Που μπορεί να βλέπεις το αντικείμενο του πόθου σου καθημερινά αλλά να μην ανταλλάσσετε ούτε κουβέντα. Ακόμη κι αν δεν το μάθει ποτέ, ακόμη κι αν ο έρωτας μείνει σε μερικά βλέμματα και τίποτα παραπάνω, όλα όσα φύτρωσαν στην καρδιά σου, σε πλούτισαν λίγο περισσότερο. Ακόμη κι αυτό το ανεκπλήρωτο, σου πρόσφερε κάτι, τάραξε λίγο τα λιμνάζοντα ύδατα μέσα σου και σε προετοίμασε για τις γλυκές τρικυμίες που θα έρθουν.

Είναι φωτιά ο έρωτας, που δίνει λάμψη στη ματιά, στο κορμί, στο νου. Αναζωογονεί κάθε κύτταρό σου. Ενεργοποιεί κάθε κρυμμένη δυναμική του είναι σου. Είναι ηφαίστειο, έτοιμο να εκραγεί. Με το που φυτρώνει στην καρδιά σου, αλλάζει όλη τη σύστασή σου. Έτσι, αυτόματα, από μόνος του. Φαντάσου, λοιπόν, τί συμβαίνει όταν όλο αυτό είναι αμοιβαίο. Πόσες αλυσιδωτές αντιδράσεις δημιουργούνται… Πόση ενέργεια εκτονώνεται στο σύμπαν όταν δυο πύρινοι στρόβιλοι ενωθούν. Αν μια καρδιά ερωτευμένη είναι βόμβα, σκέψου τί είναι δύο μαζί που εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος. Χημικές εκρήξεις από την ένωση φυσικών ουσιών, ένα μίγμα σπάνιο που όμοιό του δεν μπορεί να εφευρεθεί ούτε στα πιο σύγχρονα εργαστήρια. Κι όταν αυτό συμβεί, ποτέ πια δεν μπορείς να αρκεστείς στο μονόπλευρο.  Γίνεται ζωτική ανάγκη σαν την αναπνοή, αυτό το “αλισβερίσι” ψυχής.

Γιατί απλώς… It takes two to tango. Έτσι κι η αγάπη, θέλει δύο. Δάχτυλα που τυλίγονται και εκπέμπουν θερμότητα στο άγγιγμά τους. Βλέμματα που βυθίζονται το ένα στο άλλο και προκαλούν φουρτούνα. Χείλη που ενώνονται και πυροδοτούν ξέφρενους παλμούς. Λόγια αληθινά, ξεγύμνωμα ψυχής που συνθέτει αγγελικές μελωδίες.  Πώς, λοιπόν, να σταθεί η αγάπη μονόπλευρα; Πως να αναβλύζει μια πηγή αν σταματήσει η βροχή; Πώς να αγαπάς όταν ο άλλος ξεχνάει να το κάνει; Γίνεται;  Ίσως… αλλά όχι για πολύ. Όσα αποθέματα κι αν έχεις, δεν αρκούν. Μπορείς να τροφοδοτήσεις με ξύλα μια φωτιά και να κρατήσεις τη φλόγα αναμμένη, όμως μόλις τελειώσει το οξυγόνο θα σβήσει. Όσους κορμούς κι αν έχεις φροντίσει να έχεις backup, κάποια στιγμή δεν θα είναι πια χρήσιμοι. Γιατί δεν θα υπάρχει πυρήνας να φουντώσει. Και θα’ρθει η στιγμή που από μόνη της η καρδιά σου θ’ αρχίσει να αποθηκεύει την ξυλεία που είχε μαζέψει. Θα παίρνει ένα ένα τα κλαδιά που σκόπευε να ρίξει στο τζάκι του έρωτα και θα τα τοποθετεί αργά-αργά στην αποθήκη της, μέρα με τη μέρα, όταν εσύ θα είσαι απασχολημένος με άλλα και δεν θα βλέπεις τί κάνει.

Και πριν καλά-καλά το καταλάβεις θα έχει κάνει τα κουμάντα της… Και θα περιμένει… Και μόλις βρει πρόσφορο έδαφος θ’ αρχίσει να ανάβει μια νέα φωτιά, σιγά-σιγά στην αρχή, με δυο-τρια κλαδιά κι ένα προσάναμμα. Κι αυτή τη φορά θα υπάρχει άπλετο οξυγόνο να τη φουντώσει, χωρίς καν να προσπαθήσει. Γιατί ο αέρας μιας άλλης καρδιάς δεν θα ξεχνάει να φυσήξει. Και σκορπίζοντας μακριά τις παλιές στάχτες, θα ανάβει κάθε μέρα τη φωτιά σου με δυο κάρβουνα ματιές…

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Κωνσταντίνο Τ. που μου έστειλε μήνυμα που έγραφε: “σκέφτηκα τον τίτλο Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις και σου τον στέλνω, κάνε εσύ τα υπόλοιπα”.

Διάβασε ΕΔΩ: Γιατί κάποιοι άνθρωποι δειλιάζουν μπροστά στην ευτυχία

The post Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις…; appeared first on A New Start.