Αυτό το μαζί όμως σημαίνει πως ξαφνικά δύο υλικά αναμιγνύονται σε ένα. Δύο υλικά που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν συστατικά μιας άλλης συνταγής. Και τώρα θέλουν να φτιάξουν μία καινούρια, πιο νόστιμη, βρίσκοντας απλώς τις δικές τους αναλογίες που θα φτιάξουν την καλύτερη δημιουργία. Και το ξέρουν και οι δυο ότι μαζί θα φτιάξουν την καλύτερη συνταγή, απλώς είχαν συνηθίσει να βάζουν πιο πολύ αλάτι, λιγότερο πιπέρι, παραπάνω σάλτσα -κι ας έβγαινε το αποτέλεσμα χάλια- και τώρα τους φαίνεται περίεργο που όλα γίνονται αυτόματα σωστά. Γιατί καμιά φορά έχoυν συνηθίσει τόσο το μέτριο που η πανδαισία γεύσεων δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή αμέσως. Πώς οι γευσιγνώστες ξεπλένουν το στόμα τους για να μπορέσουν να καταλάβουν το επόμενο έδεσμα; Κάπως έτσι κι εκείνοι. Αποδιώχνουν την παλιά γεύση για να υποδεχτούν σωστά την καινούρια. Που είναι πραγματικά μαγική.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να το καταλάβουν εγκαίρως. Να διατηρήσουν τη φρεσκάδα των υλικών και να φτιάξουν το πιο αριστουργηματικό πιάτο που θα ζήλευαν σεφ των καλύτερων βραβευμένων εστιατορίων με μισελέν. Κι αυτό θα κρατήσει για πάντα τη γεύση του έρωτά τους, κάνοντας καθετί παλιό να μοιάζει με άνοστα αποφάγια. Τόσο απωθητικά όσο… οι μπάμιες στα νήπια. Μη διστάσετε λοιπόν να κερδίσετε το δικό σας Master Chef, επειδή κρατούσατε στα ντουλάπια της ψυχής σας παλιά υλικά. Δείτε την ημερομηνία, έχουν λήξει κι εσείς ακόμα να το πάρετε χαμπάρι; To παρελθόν έχει θέση στο υπόγειο και όχι στην τροφοθήκη της κουζίνας σας. Ποτέ δεν βάζουμε τα καλά φρούτα δίπλα στα χαλασμένα, γιατί μάντεψε τί γίνεται. Προστατεύουμε το όμορφο, το φρέσκο, το αναζωογονητικό συστατικό που ήρθε στη ζωή μας γιατί αυτό θα δώσει την πικάντικη, την γλυκιά, την πιπεράτη νότα που ψάχναμε για να μας απογειώσει. Βάλτε λοιπόν τις ποδιές και τα σκουφάκια σας και αρχίστε τον… αλευροπόλεμο για να αντηχούν παντού τα γέλια σας, σαν παιδιά που ξέρουν που βρίσκεται η αληθινή χαρά.

The post Ποιά είναι τελικά η… συνταγή του έρωτα; appeared first on A New Start.

Μια μικρή λέξη που κρύβει τόσα πολλά μέσα της. Δύναμη, αλήθεια, δόσιμο, πάθος, πείσμα, ανιδιοτέλεια, αφοσίωση, υπομονή και όλα αυτά μαζί, αγάπη. Γιατί τί άλλο μπορεί να ονομαστεί αγάπη εκτός από την επιμονή που περικλείει όλα τα παραπάνω;

Μπορεί ο έρωτας να κάνει τα πάντα να φαίνονται ομορφότερα, όμως δεν είναι όλα ροζ στις σχέσεις. Η καθημερινότητα ισοδυναμεί με κοινές εμπειρίες, ένωση του ζευγαριού, απόκτηση των δικών τους κωδίκων επικοινωνίας, όμορφες βραδιές αγκαλιά στον καναπέ για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Όμως ισοδυναμεί και με ρουτίνα -έστω και μικρή, με γκρίνια, διαφωνίες, ευθύνες, προβληματισμούς. Και αυτό συμβαίνει σε όλους όσο ερωτευμένοι κι αν είναι. Και εκεί είναι που έρχεται η επιμονή και «ξεσκεπάζει» την αλήθεια και δείχνει αν πραγματικά υπάρχει αγάπη. Εκεί που τα «ζιζάνια» αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, εκεί αναλαμβάνει η Επιμονή να τα καθαρίσει, πριν φουντώσουν και γίνουν πια δάσος του Αμαζονίου (πριν τις πυρκαγιές). Αλλά η Επιμονή είναι ένας κηπουρός που μόνο η Αγάπη μπορεί να τον προσλάβει. Κανείς άλλος δεν μπορεί να της αναθέσει τη σκληρή δουλειά της εκκαθάρισης της σχέσης. Αλλιώς, αναλαμβάνει ο Εγωισμός που ως γνήσιος… τεμπέλης δεν πρόκειται να κάνει καμία δουλειά για τη σχέση -το αντίθετο μάλλον!

Για σκέψου, λοιπόν, εσύ σε ποιά κατηγορία ανήκεις; Εκείνου/ης που παλεύει για τη σχέση του ή που τα παρατάει στην πρώτη δυσκολία; Διότι όποιος αγαπάει καταλαβαίνει ότι δεν είναι όλα ρόδινα, ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, με άλλα βιώματα και αντίθετες πολλές φορές πεποιθήσεις και ξέρει ότι η λύση δεν είναι η παραίτηση αλλά ο αγώνας για να υπάρξει κοινή λύση. Αν δεν σκέφτεσαι έτσι, απλώς δεν αγαπάς. Ή μάλλον λάθος, αγαπάς. Αλλά τον εαυτό σου, όχι τον άλλο άνθρωπο. Όσες υποσχέσεις κι αν είχες δώσει, επιλέγεις να φύγεις γιατί είναι πιο απλό να ζεις στο βόλεμά σου και να διαχειρίζεσαι μόνο τον εαυτό σου. Θέλει δύναμη για να παλέψεις, ενώ είναι πολύ εύκολο να τα διαλύσεις όλα.

«Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω, ούτε τα λόγια σου είναι ούτε η ομορφιά, αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου, πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Δεν διαλέγεις τον άλλο για τα εξωγενή χαρακτηριστικά, αλλά γι’ αυτή την τρελή επιμονή να διαλέγετε ο ένας τον άλλο, no matter what. Κόντρα σε όλα, στις αντιθέσεις, στις υποψίες, στην ανασφάλεια, στα ελαττώματα. Δεν στέκεσαι στα αρνητικά, δεν τα διογκώνεις, δεν τα θεωρείς ανυπέρβλητα εμπόδια. Η παρουσία του άλλου στη ζωή σου είναι μονόδρομος, αν για κάτι είσαι σίγουρος είναι ότι αυτόν/ή θέλεις στο πλευρό σου, όλα τα άλλα ξέρεις ότι θα τα υπερνικήσετε μαζί.

«Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς». Δεν κουράζεται αυτός που αγαπάει. Την ίδια στιγμή που νιώθει στους ώμους βάρος, το ξεφορτώνεται την ίδια στιγμή με τη σκέψη του ανθρώπου που με ένα χαμόγελο του φωτίζει τη ζωή. Αυτός ο άνθρωπος αξίζει να είναι στο πλευρό σου, που δεν δειλιάζει μπροστά στις δυσκολίες, δεν διανοείται καν το τέλος, αντίθετα ψάχνει τρόπους που θα σας φέρουν πάλι στην αρχή. Προσπαθεί να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη, όσο γίνεται, όπως στην αρχή της σχέσης. Δεν σε συνηθίζει, δεν σε βαριέται, δεν του φαίνεσαι ξαφνικά μπελάς. Είσαι ο σύμμαχός του, είστε στο ίδιο στρατόπεδο, δεν είσαι ο εχθρός που καταστρώνει σχέδια για να κερδίσει. Το μόνο που θέλει να κερδίσει είναι η καρδιά σου και να συνεχίζει να το κάνει όσα χρόνια κι αν περνάνε. Γιατί πάντα ο σκοπός είναι να «ζητάς τον άλλο», να τον θέλεις δίπλα σου ακόμα κι αν θα σου «γκρινιάξει», αν θα σου «φορτώσει» την ένταση μιας δύσκολης μέρας του, γιατί ξέρεις ότι το κάνει επειδή σε νιώθει τον πιο δικό του άνθρωπο. Γιατί εκεί αποφορτιζόμαστε, σε αυτόν που αισθανόμαστε ότι θα μας καταλάβει, όπως κι αν αντιδράμε.

Φυσικά κανείς δεν είναι τέλειος. Και υπομονή δεν σημαίνει ότι μπορείς να ανεχτείς τα πάντα. Αλλά η διαφορά έγκειται στο πώς αντιμετωπίζεις αυτό που δεν σου αρέσει. Αν αγαπάς τον άλλο, θα συζητήσεις, θα εξαντλήσεις τα περιθώρια, θα επιμείνεις μέχρι να βρείτε μια ειρηνική λύση. Ακόμα κι αν τα θέματα που αντιμετωπίζετε σου φαίνονται βουνό, επιλέγεις την επίλυση κι όχι τη διάλυση. Δεν το βλέπεις καν ως option, η επιλογή είναι το μαζί. Από εκεί και πέρα εξετάζετε το «πώς» θα είστε καλά μαζί. Γιατί ξέρετε καλά πως αυτά που σας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που σας χωρίζουν. Και όσοι τσακωμοί κι αν προηγηθούν ξέρετε ότι στο τέλος της μέρας θα κάτσετε αγκαλιά, σιγοτραγουδώντας ο ένας στον άλλο «Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου,
Αχ, να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου…Η επιμονή σου…»

Δες εδώ: Μήπως έχεις το σύνδρομο του θύματος;

The post Αχ να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου… Πώς η «επιμονή» γίνεται η πεμπτουσία της αγάπης appeared first on A New Start.

«Δεν είναι έτσι, κατά βάθος είναι ευαίσθητος/η ». «Πιστεύω πως απλώς είναι η άμυνά του/της» «Μαζί μου θα αλλάξει». Η ακόμη πιο… κωμικό, «Θα τον/την αλλάξω». Να μαντέψω ότι έχεις πει κάποια από αυτές τις φράσεις τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου ή ότι έστω έχεις μπει στον πειρασμό να σκεφτείς: «Βρε, λες μαζί μου να είναι διαφορετικά;»

Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι κι εκείνος μας βλέπει με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουμε κι εμείς. Αν τον αντιπαθήσουμε, είμαστε σίγουροι ότι δε μας συμπαθεί ούτε εκείνος, αν τον συμπαθήσουμε πιστεύουμε ότι μας συμπαθεί εξίσου και αν τον ερωτευτούμε… μετράμε αντίστροφα τις μέρες μέχρι να μας ζητήσει ραντεβού «γιατί δεν μπορεί να το αισθανόμαστε μόνο εμείς, σίγουρα μας θέλει κι εκείνος!».

Πολύ εύκολα μπορούμε, λοιπόν, να πέσουμε σ’ αυτή την παγίδα και όταν γνωρίσουμε έναν τύπο πιο μποέμ, πιο ελεύθερο, πιο «αλήτη». Από τη στιγμή που εμείς θέλουμε σχέση, αυτομάτως πείθουμε τον εαυτό μας ότι θα θέλει το ίδιο κι εκείνος ή ότι αργά ή γρήγορα θα καταλάβει ότι το θέλει! Μήπως διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αναγνωρίζεις κάπου τον παραλογισμό του πράγματος;

Δεν μπορώ να αποφασίσω ξεκάθαρα αν αυτό συμβαίνει από μεγάλη αυτοπεποίθηση ή από αθεράπευτη ανασφάλεια… Πάντως κρύβει σίγουρα εγωισμό.Γιατί μόνο εγωιστική μπορεί να χαρακτηριστεί η σκέψη «όχι!  εγώ θα τον αλλάξω» γιατί σημαίνει ότι θέλεις με το ζόρι να περάσει το δικό σου. Ο κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του και έχει δικαίωμα να επιλέγει τη ζωή του όπως του αρέσει. Ένας άπιστος άνθρωπος, για παράδειγμα, δεν μπορεί να γίνει ο ρομαντικός, πιστός σύντροφος που ονειρεύεσαι ούτε… με λοβοτομή! Αν λοιπόν δε σε καλύπτει αυτός ο τύπος άντρα, απλώς διάλεξε κάποιον άλλο, που θα πληροί τις προϋποθέσεις που θέλεις.

Αυτό που ακούμε συνήθως είναι ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Κι όμως, ένας άνθρωπος αλλάζει, αλλά μόνο επειδή το θέλει, επειδή το αποφασίζει ο ίδιος. Σίγουρα δεν αλλάζουν οι σταθερές αρχές και αξίες που έχουν διαμορφωθεί από τότε που ήταν παιδί, όμως οι επιλογές και οι ανάγκες αλλάζουν με τα χρόνια. Έτσι, λοιπόν, μπορεί να δεις έναν ορκισμένο εργένη να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας –όχι, δεν εννοώ υπό την απειλή όπλου- πολύ απλά επειδή έφτασε 45-50 χρονών και κατάλαβε ότι δεν τον καλύπτουν πια οι εφήμερες σχέσεις ή επειδή κάτι συνέβη και άλλαξε την κοσμοθεωρία του. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα το κάνει επειδή κάποιος άλλος «θα του αλλάξει τα μυαλά». Δες το και από σένα. Μπορεί να αλλάξεις δίπλα σε ένα σύντροφο, αλλά αυτό γίνεται επειδή εσύ ωριμάζεις, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου ή επαναπροσδιορίζεσαι. Συμφωνώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να σε βοηθήσει να εξελιχθείς, να έχει θετική επιρροή πάνω σου, να λειτουργήσει ως μέντορας και να σου μάθει πράγματα. Αυτό είναι υπέροχο όταν συμβαίνει, αλλά δεν σε αλλάζει ως χαρακτήρα.

Μην προσπαθήσεις ποτέ λοιπόν να αλλάξεις κάποιον, παρά μόνο τον εαυτό σου, όταν κρίνεις ότι χρειάζεται. Μην μπεις στην παγίδα να γίνεις εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών. Όσο κι αν το θεωρείς πρόκληση να ημερέψεις ένα θηρίο, μην ξεχνάς τους κινδύνους που κρύβει. Κι αν ακόμη αρχικά φαίνεται να αλλάζει και να «σε γλύφει σαν γατί» δεν παύει να έχει άγρια ένστικτα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιστρέψει στην άγρια φύση του. Και μάντεψε ποιό θα είναι το πρώτο θήραμά του. Και στην τελική γιατί πρέπει να είναι πιο συναρπαστικό το να πάρεις ένα αγρίμι και να το κάνεις κουνελάκι, από το να καταφέρεις μέσα σε μια ζούγκλα γεμάτη θηρία να βρεις τον ήμερο άνθρωπο που επιθυμείς; Μεγαλύτερη επιτυχία θεωρώ το να ψάξεις λίγο παραπάνω, να παιδευτείς λίγο στη διαδρομή και στο «ξεσκαρτάρισμα» αλλά να βρεις αυτό που σου ταιριάζει έτσι όπως είναι, παρά το να παλεύεις σαν θηριοδαμαστής να φέρεις στα μέτρα σου κάποιον που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σου ταιριάξει ποτέ.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στο μύθο του «αρχέγονου ανδρόγυνου» που διηγείται ο Αριστοφάνης  στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, όπου τα ζευγάρια ήταν ενωμένα σε ένα σώμα και ο Δίας για να τους αποδυναμώσει τους διαίρεσε σε δύο. Από τότε ο ένας ψάχνει τον άλλο, το άλλο του μισό. Αν και προσωπικά πιστεύω ότι είμαστε μια ολοκληρωμένη οντότητα, ο καθένας μας είναι «ένα ολόκληρο που ψάχνει ένα ολόκληρο για να πορευτούν δίπλα-δίπλα», με γοητεύει αυτή η θεωρία της «αδελφής ψυχής». Κάποιος που είναι πλασμένος για να ταιριάζει με εμάς κι όχι κάποιος που είναι από άλλο υλικό και προσπαθούμε να τον λαξεύσουμε μήπως και τελικά κουμπώσετε. Κάτι τέτοιο είναι μάταιο και σίγουρα δεν έχει μαγεία. Και αν δεν ψάχνουμε τη μαγεία στον έρωτα πού αλλού μπορούμε να τη βρούμε στη ζωή μας;

Διάβασε ΕΔΩ: 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Μήπως είσαι κι εσύ… «εκπαιδευτής/εκπαιδεύτρια λιονταριών»; appeared first on A New Start.

“Συνέβη κάτι καινούριο;” “Όχι, απλώς μου λείπει…” “Εσύ δεν έλεγες ότι είναι παρτάκιας, ψεύτης, δειλός και ότι και μέσα στη σχέση δεν σου άρεσαν κάποιες συμπεριφορές του και πολλά στο χαρακτήρα του; Ότι ήταν εγωιστής και κάποιες φορές απότομος μαζί σου;” “Ναι, αλήθεια είναι…” “Τότε τί ακριβώς σου λείπει από εκείνον;” “Δεν ξέρω… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ευτυχώς που έχω κι εσένα και έχεις για μένα πάντα… δεύτερα κλειδιά”.

Όπως λέει και το τραγούδι: “Φίλη μου, έχω στην καρδιά μου βέλος… μόνο εσύ μου έμεινες στο τέλος . Μόνο που είσαι εδώ νιώθω ωραία, πάλι οι δυό μας μείναμε παρέα… Πήγαινέ με σπίτι νιώθω πόνο στην καρδιά, άνοιξε την τσάντα μου έχω δεύτερα κλειδιά… Εσύ να τα ‘χεις”. Τουλάχιστον μια αληθινή φίλη θα είναι πάντα εκεί. Δεν πρόκειται ποτέ να μη σου σηκώσει το τηλέφωνο ούτε να εξαφανιστεί χωρίς μια κουβέντα από τη ζωή σου. Για την ακρίβεια δεν θα εξαφανιστεί για κανένα λόγο από τη ζωή σου.

Καθώς σκέφτομαι όσα συμβαίνουν στη φίλη μου, αναρωτιέμαι…

Δεν ξέρω τί πονάει πιο πολύ… Ότι δεν θα ξαναέχεις το συγκεκριμένο άτομο στη ζωή σου ή ότι ούτε αυτή τη φορά βρήκες την ευτυχία; Αυτό που μας θλίβει όταν τελειώνει μια σχέση είναι που δεν θα ξαναέχουμε εκείνον/η ή ότι για άλλη μια φορά πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάναμε τη λάθος επιλογή;

Γιατί νιώθεις στενοχώρια; Αφού τις περισσότερες φορές χωρίζεις γιατί διαπιστώνεις ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν “σκάρτος”, επιφανειακός, σε πρόδωσε ή απλώς δεν σου ταίριαζε ο χαρακτήρας του και δεν είχατε κοινές αξίες. Δηλαδή αυτό που είχατε δεν σε κάλυπτε συναισθηματικά. Άρα δεν μπορεί να στενοχωριέσαι που δεν θα τον έχεις πια γιατί έτσι κι αλλιώς δεν σου έκανε και δεν ήταν αυτός που θα ήθελες να μοιραστείς τη ζωή σου.

Άρα γιατί νιώθεις θλίψη; Πολύ απλά επειδή εσύ έδωσες και δεν άξιζε στον παραλήπτη και τώρα νιώθεις αυτό το κενό της προδοσίας. Σε “γρατζουνάει” ότι έδωσες πράγματα σε καποιον που δεν τα εκτίμησε. Ότι έδωσες ευκαιρία σε κάποιον που δεν την άξιζε. Ότι υπερέβης εαυτόν για κάποιον που δεν είχε συναισθήματα. Άρα στενοχωριέσαι γιατί έκανες ένα λάθος, όχι επειδή το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι πια στη ζωή σου. Αν τα βάλεις κάτω με ψυχραιμία, θα δεις ότι δεν θα μπορούσες να φανταστείς το μέλλον σου μαζί του -και το ξέρεις. Συνεπώς, γιατί λυπάσαι γι’αυτό το χωρισμό; Επειδή δεν ήταν ούτε εκείνη η φορά τυχερή; Δεν υπάρχει λόγος. Ίσα-ίσα θα πρέπει να νιώθεις τυχερή που το είδες εγκαίρως.

Μην κλαις, λοιπόν, και μη λυπάσαι. Αυτό που νιώθεις είναι απλώς και μόνο το άσχημο συναίσθημα που προκαλείται όταν καταλάβεις ότι η εικόνα που είχες σχηματίσει για κάποιον δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Επειδή είδες ότι επένδυσες σε κάτι με σαθρά θεμέλια. Επειδή έφυγε χωρίς να σου δώσει μια ειλικρινή εξήγηση γιατί δεν είχε το θάρρος να σε κοιτάξει στα μάτια. Πράγμα που σημαίνει ότι ήσουν με έναν άνθρωπο “λίγο” που σίγουρα δεν άξίζε να είναι δίπλα σου. Και νιώθεις αυτή την πικρία που βγαίνει όταν μετανιώνεις για όσα έκανες. Γιατί, κανονικά, θα έπρεπε να νιώθουμε χαρά για τις επιλογές μας, όμως όταν βλέπεις ότι αυτή η εμπειρία τελικά δεν σου άφησε τίποτα, μετανιώνεις που την έζησες. Και αυτό σε θλίβει. Συνεπώς, δεν λυπάσαι που τον έχασες. Λυπάσαι που τον γνώρισες. Κι αυτό τα λέει όλα.

Σταμάτα, λοιπόν, να αναλώνεσαι και να χάνεις τον χρόνο σου. Σκούπισε τα μάτια σου Βίκυ -και κάθε Βίκυ που διαβάζεις αυτό το γράμμα- και κοίτα μπροστά. Αυτό που σου λείπει δεν είναι αυτός, αλλά μια αληθινή αγκαλιά. Δεν αισθάνεσαι θλίψη επειδή ο κάθε Νικήτας δεν είναι εδώ, αλλά γιατί δεν έχεις δίπλα σου τον αληθινό σύντοφο που λαχταράς. Και είναι δύσκολο να αποδεχτείς ότι έπεσες έξω και δεν κατάλαβες πριν εμπλακείς συναισθηματικά ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έψαχνες.

Πονάει, λοιπόν, το άδειο χέρι που αναζητά ένα άλλο που θα ταιριάζει με αυτό. Που τα δάχτυλα θα μπλέκονται μαζί και θα σφίγγονται απαλά από λαχτάρα. Αυτό είναι που σου λείπει. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει. Μόλις απελευθερώσεις τον εαυτό σου από τα δεσμά του μυαλού σου, θα είσαι έτοιμη να δεχτείς την αγάπη που ζητάς.

Μην μπεις στο “τριπάκι” να φοβηθείς να δώσεις σε έναν άλλο άνθρωπο την ευκαρία, επειδή έτυχε και πληγώθηκες. Συνέβη μια φορά και δεν θα ξανασυμβεί. Το ότι κάποιος δεν ήταν κατάλληλος, δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι. Κάπου εκεί έξω είναι αυτός που περιμένεις και μάντεψε… απλώς περιμένει να είσαι έτοιμη να τον δεχτείς και να τον καλέσεις νοερά. Για να έρθει κοντά σου και όλα να είναι απλώς στη σωστή κατάσταση. Και δεν θα σου αφήσει περιθώρια να μετανιώσεις ποτέ ξανά. Γιατί ο άνθρωπος που αξίζει να είναι δίπλα σου δεν σου επιτρέπει να αμφιβάλλεις. Και εδώ που τα λέμε, καταλαβαίνεις ότι είναι ο “ένας” από την πρώτη στιγμή. Απλώς επίτρεψέ του να έρθει, δίνοντάς του το χώρο που του αξίζει, στη ζωή, στην καρδιά και στην αγκαλιά σου.

Διάβασε ΕΔΩ: Το παιχνίδι παίζεται, παίζεται ακόμα

The post Γράμμα σε σένα που χρειάζεσαι “δεύτερα κλειδιά” appeared first on A New Start.

Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα και γενικώς μ’αρέσει να ζυγίζω τα πράγματα όταν κάνω μια νέα γνωριμία. Πρέπει κάποιος να με “ιντριγκάρει” εγκεφαλικά για να αποφασίσω να δώσω μια ευκαιρία. Και αν τη δώσω αλλά δω πως κάτι δεν είναι όπως φαινόταν στην αρχή, απλώς φεύγω. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές ρομαντικές προσπάθειες έχουν λήξει άδοξα στο… τρίτο ραντεβού. Εκτός αυτού, προσπαθώ να προσέχω τα κατατόπια. Αν φαίνεται περίεργη η κατάσταση δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να εμπλακώ.

Όταν, λοιπόν, γνώρισα τον Χρήστο σε κοινή παρέα στις διακοπές στο νησί, το πιο λογικό για μένα ήταν να τον απορρίψω από την αρχή. Αν και… είχε όμορφο βλέμμα, γοητευτικό χαμόγελο, έξυπνο χιούμορ και έναν μοναδικό αντρίκιο τρόπο να φλερτάρει. Αναρωτιέστε αν είμαι παρανοϊκή για να λέω ότι έπρεπε να απορρίψω έναν τέτοιον άντρα; Όχι, δεν είμαι ένοικος κάποιου ψυχιατρείου…  Πολύ απλά, αυτός ο υπέροχος τύπος μένει μόνιμα στην Αμερική! Οπότε καταλαβαίνεις, για μένα που η ζωή μου θέλω να είναι σε κουτάκια, κάτι τέτοιο θα ήταν too much να το τολμήσω…

Έλα όμως που κάποιες φορές η καρδιά δεν παίρνει την άδεια από το μυαλό για να λειτουργήσει. Κι αυτός ο άνθρωπος απ΄την πρώτη στιγμή είχε τον τρόπο να εξουδετερώνει το δεύτερο. Δεν με άφησε στιγμή να αμφιβάλλω αν πρέπει να μπω σ’αυτή τη σχέση. Από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε μου έδειξε πόσο πολύ ήθελε να με ξαναδεί. Είχαμε τρεις εβδομάδες ώσπου να φύγει. Και τότε, έκανα αυθόρμητα την υπέρβαση. Ποιά; Eγώ, μια Αιγοκερίνα με ωροσκόπο Παρθένο που υπεραναλύει τα πάντα και δε ρισκάρει ποτέ στα ερωτικά. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό, όμως κάτι μέσα μου με ώθησε να το ζήσω.

Ήταν είκοσι υπέροχες μέρες, γεμάτες ρομαντικά μηνύματα, βόλτες στην αμμουδιά το πρωί, ξενύχτια στα μπαράκια της πόλης, τηλεφωνήματα με γλυκόλογα μέσα στη νύχτα. Και κάπως έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω τη σχέση από απόσταση. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά για έναν χαρακτήρα σαν τον δικό μου, αλλά το τόλμησα. Ευτυχώς ο Χρήστος είχε τον τρόπο να με καθησυχάζει όταν με έπιαναν οι φόβοι μου. Σίγουρα δεν είναι μια απλή κατάσταση. Δεν μπορείς να ζήσεις με τον άλλο απλά καθημερινά πράγματα, να μοιραστείς στιγμές, ούτε καν να μιλήσεις στο τηλέφωνο τη στιγμή που θέλεις λόγω της διαφοράς ώρας… Όμως αυτή τη στιγμή το μόνο που ξέρουμε είναι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί… Με όποιο κόστος.

Πλέον μετράμε τρεις μήνες “μαζί”. Δεν είναι πολύ το διάστημα και δεν μπορώ να πω με σιγουριά πού θα φτάσει. Ξέρω μόνο πώς νιώθω όταν διαβάζω το όνομά του στην οθόνη του κινητού μου και πώς λάμπει το πρόσωπό του κάθε φορά που μιλάμε στο Skype… Και το πόσο πολύ ανυπομονούμε να συναντηθούμε ξανά σε ένα μήνα που θα έχει άδεια από τη δουλειά του και θα έρθει στην Ελλάδα. Γι’ αυτό, όπου κι αν μας οδηγήσει, ένα είναι σίγουρο… Ότι δεν θα πει ποτέ η καρδιά στο μυαλό μου γιατί δεν με άφησες να το ζήσω. Γιατί καμιά φορά είναι πιο σκληρό να μετανιώνεις για κάτι που δεν τόλμησες… Σου μένει ένα αβάσταχτο ανεκπλήρωτο κενό, το οποίο δεν καλύπτεται εύκολα. Ενώ αν το ζήσεις, ακόμη κι αν δεν σε πάει εκεί που θες, αργά ή γρήγορα θα γιατρέψεις τις πληγές σου. Κι ύστερα με λάφυρο τις εμπειρίες σου, θα προχωρήσεις χωρίς απωθημένα τη ζωή σου. Βέβαια αυτό δεν είναι η ιδανική εκδοχή… Το καλύτερο σενάριο θέλει τους δυο μας μαζί. Το πού, πώς, πότε δεν ξέρω να το απαντήσω… Γιατί όπως λέει κι εκείνος “το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαστε μαζί… ο χωροχρόνος δεν έχει καμία σημασία”.

Η ιστορία της Ζωής Β. όπως την περιέγραψε στο www.anewstart.gr

Στείλε μας κι εσύ τη δική σου ιστορία και δες τη δημοσιευμένη στην ενότητα Your Story στο anewstart.gr

The post Όταν ο έρωτας… ζει στην ξενιτιά appeared first on A New Start.

Αν, πάλι, ανήκετε σ’εκείνους που δεν πιστεύουν σ’ αυτές τις γιορτές, σκεφτείτε πως και οι Απόκριες δεν αρέσουν σε πολλούς, αλλά όσο να’ναι όταν βγουν έξω, ένα “Que Te La Pongo” θα το χορέψουν και μια σερπαντίνα θα τη ρίξουν… Έτσι λοιπόν και η Valentine’s Day, είναι μια ακόμη ευκαιρία να πεις ένα γλυκό λόγο στο σύντροφό σου, να προσφέρεις μερικά τριαντάφυλλα στο κορίτσι σου και να φάτε μαζί σοκολατάκια γάλακτος με γεύση φράουλα! Κι επειδή το να βγεις έξω για φαγητό είναι από συνηθισμένο έως και κουραστικό (θα γίνεται πανικός όπως την Τσικνοπέμπτη και την Καθαρά Δευτέρα και το πιθανότερο είναι να μην το απολαύσετε) σου προτείνουμε εναλλακτικές ιδέες για να γιορτάσετε τον έρωτά σας ανενόχλητοι!

1. Βόλτα στο λούνα παρκ

Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να κάνετε πράγματα που σας διασκεδάζουν και να σας κάνουν να γελάτε. Το γέλιο είναι αφροδισιακό και η ξεγνοιασιά που προσφέρει το παιχνίδι θα σας φέρει πιο κοντά και θα είναι ένα “ανανεωτικό αεράκι” που θα σας κάνει να ξεχάσετε την πίεση της καθημερινότητας. Γίνετε, λοιπόν, για μια μέρα παιδιά και μπείτε στα συγκρουόμενα, παίξτε μπόουλινγκ, ανεβείτε στο τραινάκι κι απολαύστε hot dog και παγωτό στο παγκάκι… και αισθανθείτε σαν 15χρονα στο πρώτο ραντεβού! (έχει κι αυτό τη μαγεία του πού και πού!)

2. Συναυλία έκπληξη

Πόσες φορές μπορεί να σου έχει πει ο/η σύντροφός σου ότι θέλει να βρείτε χρόνο να πάτε στον αγαπημένο του/της καλλιτέχνη; Σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία να το πραγματοποιήσετε, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πάτε σε… άλλη πόλη! Βρες πού έχει συναυλία ή πού εμφανίζεται, κλείσε εισιτήρια ή τραπέζι και κράτησε για έκπληξη το πού θα πάτε το βράδυ.

3. Κάντε κάτι extreme

Κάτι που αυξάνει τη λίμπιντο είναι ο κίνδυνος, οπότε επιλέξτε να κάνετε κάτι ριψοκίνδυνο που θα σας ανοίξει και την όρεξη για… ακατάλληλες σκηνές στο σπίτι! Μια καινούρια εμπειρία φέρνει το ζευγάρι ακόμα πιο κοντά, πόσο μάλλον κάτι που ανεβάζει την αδρεναλίνη. Δοκιμάστε να πετάξετε με αερόστατο, να  κάνετε εκπαιδευτική πτήση και να πιλοτάρετε αεροπλάνο, bungee jumping, zip lining ή ό,τι περιπετειώδες ονειρευόσασταν πάντα.

4. Βόλτα στο βουνό για πικνίκ

Μπορεί να φαίνεται κάπως cliché αλλά αξίζει να το κάνετε έστω και μια φορά.Οι μέρες είναι ηλιόλουστες αν και είμαστε στα μέσα Φεβρουαρίου, οπότε τί καλύτερο από το να κάνετε περίπατο στο βουνό και μετά να καθίσετε κάτω από τα δέντρα και να φάτε τα αγαπημένα σας σνακ που θα έχετε φτιάξει μαζί.

5. Δείπνο στο σπίτι

Κλασική αξία ένα ρομαντικό δείπνο στο σπίτι με κεράκια και καρδούλες για να είστε σε αγαπησιάρικο κλίμα! Όποιος τελειώσει πρώτος από τη δουλειά θα αναλάβει το μενού και μετά το φαγητό, δείτε αγκαλιά μια αισθηματική κομεντί (μαζί με το αγαπημένο σας γλυκό) για να ολοκληρωθεί το τέλειο κόνσεπτ μιας όμορφης βραδιάς.

Ό,τι κι αν επιλέξετε να κάνετε από τα παραπάνω, το σίγουρο είναι ότι θα περάσετε υπέροχα, απλώς επειδή θα είστε μαζί! Βέβαια δεν χρειάζεται να περιμένετε τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου για να κάνετε έκπληξη στο ταίρι σας ή να εκφράσετε αυτό που νιώθετε. Όταν είσαι ερωτευμένος το δείχνεις κάθε μέρα και όχι μόνο στις γιορτές. Μια αγκαλιά, δυο τρυφερά λόγια, ένα λουλούδι είναι πράγματα που δεν κοστίζουν αλλά έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία και αυτά κρατούν αναμμένη τη φλόγα στη σχέση. Όπως και να’χει, σήμερα είναι μια ακόμη μέρα που σας δίνετε η ευκαιρία να πείτε “χρόνια μας πολλά” στο σύντροφό σας, να του υπενθυμίσετε όσα νιώθετε και να περάσετε υπέροχα. Απολαύστε τη!

Διάβασε ΕΔΩ: 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Εναλλακτικές ιδέες για να περάσετε μαζί τη Valentine’s Day! appeared first on A New Start.

Έρωτας… Ουσιαστικό που μπορεί να δεχτεί δεκάδες διαφορετικούς επιθετικούς προσδιορισμούς. Παθιασμένος, γλυκός, μεγάλος, πρώτος, τρελός, περαστικός, ξεχασμένος, ανεκπλήρωτος, θυελλώδης…  Ένας όμως περικλείει με μια λέξη την ουσιαστική έννοιά του. Απόλυτος… Όπως κι αν είναι, όσο κι αν κρατήσει, δεν έχει νόημα αν δεν είναι απόλυτος. Χωρίς περιορισμούς, μέτρο, εξαιρέσεις… Τα θέλει όλα και πολύ. Δίχως ημίμετρα και ξενέρωτους συμβιβασμούς.

Δεν έχει σημασία για πόσο καιρό θα το νιώθεις. Πρέπει όσο διαρκεί να είναι τόσο μεγάλος που να μη χωράει πουθενά. Να ξεπερνάει τα στεγανά όρια της ανθρώπινης υπόστασής σου. Να είναι “κάτι”, το κάτι άλλο, κάτι μοναδικό. Μόνο έτσι να τον ζεις τον έρωτα, κόντρα στις ευκαιριακές γνωριμίες που προκύπτουν εδώ κι εκεί. Αν δεν νιώθεις πολλά, μη σπαταλάς το χρόνο σου ή αν δεν νιώθει πολλά ο άλλος μη σπαταλάς τον εαυτό σου. Ούτε το ένα ούτε το άλλο αρκεί… Το αμοιβαίο κυνήγα.

Μη σου φαίνεται ότι αυτή η περιγραφή ταιριάζει στους έρωτες του παραμυθιού and they lived happily ever after… Δε μιλάω για ροζ συννεφάκια και πρίγκιπες σε άσπρα άλογα. Μιλάω για την πραγματικότητα. Εκεί, ανάμεσα στις χιλιάδες υποχρεώσεις σου και τις υποχωρήσεις που πρέπει να κάνεις στη δουλειά, στις κοινωνικές συναναστροφές, στις καθημερινές σου ανάγκες, εκεί τον έχεις ανάγκη τον έρωτα. Να σε απογειώνει, την ίδια στιγμή που σε όλους τους άλλους τομείς είσαι υποχρεωμένος να ακολουθείς συμβάσεις. Εκεί χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που θα σε απελευθερώνει. Που θα σε κάνει να νιώθεις πλήρης,  που θα τα δίνετε όλα ο ένας τον άλλον γιατί απλώς δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς. Γιατί μια αναπόδραστη εσωτερική ανάγκη θα σας ωθεί προς τα εκεί.

Οφείλεις στον εαυτό σου να ζήσεις στο έπακρο αυτό το συναίσθημα. Μην επιτρέψεις να εγκλωβιστείς σε τίποτα μικρότερο. Αν δεις ότι αυτό που νιώθετε είναι δυνατό, ζήστο, αν όμως μέρα με τη μέρα φθίνει, δεν σου αξίζει. Θέλεις έναν άνθρωπο που αισθάνεται και κυρίως που εκδηλώνει όσα νιώθει. Που σε κάνει κομμάτι της ημέρας και της νύχτας του. Που έχει ανάγκη να μοιράζεται μαζί σου όσα ζει. Που δεν θα εξαφανίζεται και θα εμφανίζεται ανάλογα με το πως τον βολεύει κάθε φορά, θεωρώντας δεδομένο ότι θα είσαι εκεί όποτε σε καλέσει. Βρες το θάρρος να πεις όχι σε έναν “τεχνοκράτη του έρωτα” και ψάξε για έναν “καλλιτέχνη του έρωτα”. Που θα σε κοιτάζει με μάτια σπινθηροβόλα και θα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά σου.

Γι’ αυτό σου λέω, δεν είναι μόνο για τους αθεράπευτα ρομαντικούς ο έρωτας. Το συνώνυμο του έρωτα είναι το ιδανικό… Και η αναζήτηση του ιδανικού δεν είναι γνώρισμα μόνο όσων αιθεροβατούν, είναι φυσιολογική ανάγκη όλων μας. Αυτό πρέπει να κυνηγάς και αυτό αξίζει να ζεις.

Να ζεις το πολύ, λοιπόν. Αυτό που σε γεμίζει εκατό τοις εκατό. Μη συμβιβάζεσαι με τίποτα άλλο. Μη διστάσεις να περιμένεις όσο χρειαστεί. Γιατί πάντα έρχεται… Αργότερα ή γρηγορότερα. Και γεμίζει τη ζωή μας με ευτυχία.

Διάβασε ΕΔΩ: Ποιά είναι τα 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Στον έρωτα να ζεις το πολύ, μη συμβιβάζεσαι με το λίγο. appeared first on A New Start.

Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα που χτυπάει ακαριαία. Εκεί που στέκεσαι αμέριμνος, σε γραπώνει από το στήθος κι αυτό ήταν. Και μετά ξεχνάει να φύγει και αργεί πολύ… Του αρέσει φαίνεται εκεί, σε αυτό το μαλακό και ζεστό μέρος του σώματος, κάτω από το λαιμό, εκεί κοντά στο στήθος…

Είναι καλός εραστής ο πόνος. Έχει επισκεφτεί τόσα και τόσα κορμιά, συνήθως πληγωμένα από έρωτα και ξέρει καλά ποια σημεία πρέπει να αγγίξει και να τυλίξει για να πετύχει το σκοπό του. Την απόλυτη παράδοση στο συναίσθημά του, την αδυναμία σου να ξεφύγεις. Την παράλυσή σου και το άνευ όρων δόσιμό σου στα έμπειρα χέρια του.

Και ύστερα σε σφίγγει τόσο περίτεχνα και απαλά που σχεδόν ξεχνάς ότι είναι πόνος. Και νιώθεις μια γλύκα… που γίνεται λυγμός. Κι ανεβαίνει στο λαιμό σου… και σε πνίγει. Ώσπου ξεχύνεται βίαια από τα μάτια σου, σαν πλημμύρα που ξεχειλίζει από το πουθενά. Στέκεσαι ανέκφραστος κι αυτή κυλάει αχόρταγα γλύφοντας τα μάγουλά σου. Και είναι πάλι γλυκά αυτά τα δάκρυα. Γλυκά σαν τον πόνο. Γλυκά γιατί σε λυτρώνουν από τον πόνο.

Ώσπου να έρθει η στιγμή να ξετυλίξει τα βασανιστικά δάχτυλά του από γύρω σου, ψάχνοντας αχόρταγα να κυριεύσει άλλο κορμί.

Και ώσπου η αγάπη να χωθεί με ορμή, προλαβαίνοντας να καλύψει τον κενό χώρο που άφησε, τρυπώνοντας στα σωθικά σου. Περίμενε υπομονετικά να φύγει ο πόνος για να βρει τη θέση που δικαιωματικά της ανήκει. Και με αυτή την πραγματική γλύκα να θρονιαστεί μέσα σου, να τυλιχτεί γύρω από το λαιμό σου, να χαϊδέψει τρυφερά το κορμί σου, ώσπου να ξεχυθεί από τα μάτια σου σαν ποταμός χαράς.

Ώσπου ο έρωτας να συνταράξει την ύπαρξή σου όλη, με ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο, μαγευτικό, ακαριαίο, αφήνοντας τον πόνο μίλια πίσω, πολύ μακριά. Και αυτή ναι, είναι η πραγματική γλύκα που σε πλημμυρίζει και δεν αφήνει στον πόνο ούτε σπιθαμή πια, να μη βρει τίποτα πια ελεύθερο, να μην εισχωρήσει ποτέ ξανά. Τίποτα να μη μπορεί να σε κυριέψει παρά μόνο αγάπη, έρωτας, συγκίνηση, χαρά και ένα σφίξιμο απαλό και ζεστό στην καρδιά, στο μυαλό…Το χάδι της ευτυχίας. Της απόλυτης, αληθινής, βαθιάς, υπέρτατης, παθιασμένης, αμοιβαίας αγάπης.

Δες εδώ: Πως θα καταλάβεις αν έχεις τοξική σχέση

The post Όταν ο πόνος κυριεύει το κορμί σου… appeared first on A New Start.