Κι ας ρωτάς ξανά “γιατί”…μη θυμώνεις για έναν χωρισμό.

1271 προβολές

 

Όταν κάτι τελειώνει πριν καν αρχίσει, το πρώτο ερώτημα που γεννάται μέσα σου είναι το “γιατί”. Αυτή η αίσθηση προκαλεί ένα ανεκπλήρωτο κενό μέσα σου και αναρωτιέσαι γιατί δεν προχώρησε αφού όλα έδειχναν ότι υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Αμέσως μετά  ψάχνεις κάποιον να κατηγορήσεις. Αρχικά, η εύκολη λύση είναι να στραφείς προς τον άλλον. Εκείνος έλεγε τα μεγάλα λόγια από την πρώτη μέρα, εκείνος σε διεκδίκησε, εκείνος σε έβαλε στο “τριπάκι” κι εκείνος εν τέλει σε πλήγωσε. Οπότε εκείνος φταίει. Μόλις ηρεμήσεις όμως, στρέφεσαι προς κάποιον άλλο, έναν παλιό γνώριμο φιλαράκο, τον εαυτό σου. Και τον κατηγορείς γιατί γοητεύτηκε, πίστεψε, αφέθηκε και τελικά ερωτεύτηκε τον άλλο. Και τον “βρίζεις” που ενώ τον είχες προειδοποιήσει, δεν σ’άκουσε και “σε” εμπιστεύτηκε ξανά σε κάποιον άλλο. Άρα αυτός φταίει που “έφαγες τα μούτρα σου” ξανά.

Κι όμως και στις δύο περιπτώσεις κάνεις λάθος. Μπορείς να κατηγορήσεις έναν άνθρωπο επειδή στάθηκε λίγος; Μπορείς να του πεις πως είναι κακό που φοβήθηκε και προτίμησε την ασφάλεια που υποτίθεται ότι προσφέρει κάτι λιγότερο δυνατό; Μπορείς να κακίσεις κάποιον επειδή μέχρι εκεί φτάνει το μέγεθος του ψυχικού του σθένους; Ή απ’την άλλη μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον επειδή δεν έχει καταφέρει να καταστρέψει την ρομαντική φύση της ψυχής του και πιστεύει στον έρωτα; (στην προκειμένη περίπτωση αυτός είσαι εσύ). Που αν και τον είχες προειδοποιήσει, αν κι έχει πληγωθεί, δεν έχει κλειδώσει την καρδιά του κι ελπίζει ότι η αληθινή ταύτιση δύο ανθρώπων συμβαίνει και στην πραγματικότητα και όχι μόνο στη φαντασία των συγγραφέων;

Όχι… Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν από τους δύο. Γιατί μιλάμε για αντίθετα πράγματα που δεν θα μπορούσαν ποτέ να κουμπώσουν. Ό ένας δεν έχει τίποτα να δώσει και ο άλλος έχει μέσα του τόσα πολλά να μοιραστεί. Ο πρώτος δειλιάζει ν’ αφήσει τον άλλο να κοιτάξει στον εσωτερικό του κόσμο κι ο δεύτερος προσφέρει απλόχερα την ομορφιά της ψυχής του. Έτσι είναι πλασμένοι… Ο καθένας από διαφορετικό υλικό, σμιλεμένο σε διαφορετικες συνθήκες. Δεν μπορείς, λοιπόν, σε κανέναν να ρίξεις το φταίξιμο.

Όσο κι αν σε πονάει, όσο κι αν θέλεις να ξεσπάσεις, μην αναλωθείς σε τίποτα από τα δύο. Γιατί εκείνος  είναι ένας άνθρωπος που δεν πρόκειται να νιώσει ποτέ την πληρότητα, τη χαρά που προσφέρει ο αληθινός έρωτας. Αυτό το συναίσθημα του να δίνεσαι άνευ όρων και να ξαναπαίρνεις πίσω τον εαυτό σου διπλάσιο, εξαγνισμένο μέσα από τα μάτια και την ψυχή ενός άλλου ανθρώπου. Που ξεκλειδώνει την καρδιά του και σ’αφήνει να κάνεις μέσα της αχόρταγα όσες βόλτες λαχταράς.

Τον άνθρωπο που φοβάται, που κοιτάει τον εαυτό του και το βόλεμά του, τον παρτάκια, πρέπει να τον λυπάσαι κι όχι να του θυμώνεις. Γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να καλύψει το κενό που νιώθει. Γιατί δεν αναγνωρίζει τί πραγματικά έχει αξία και δεν αφήνει κανέναν να τον βοηθήσει, ενώ στην ουσία το έχει ανάγκη.

Κι εκείνου του άλλου, του ευαίσθητου, του ρομαντικού, που πάλι πληγώθηκε, μην του θυμώνεις. Μην προσπαθείς να τον σκληρύνεις μήπως και δεν ραγίσει ξανά. Μην προσπαθείς να αλλάξεις τον ποιόν του. Δεν γίνεται… Κι αν κάποια στιγμή τα κατάφερνες και τον άλλαζες, θα είχες καταστρέψει έναν άνθρωπο αληθινό, με σπάνιες ευαισθησίες που κάπου, κάποιος τον αναζητά. Τον έχει ανάγκη, τον χρειάζεται για να βρει την ολοκλήρωση στη ζωή του. Και αργά ή γρήγορα αυτοί οι άνθρωποι που είναι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, θα συναντηθούν.

Γι’αυτό προστάτεψέ τον, περιποιήσου τις πληγές του, δυνάμωσέ τον, γιάτρεψέ τον, φύλαξέ τον σαν πολύτιμο λίθο. Ναι, τον υπέροχο εαυτό σου λέω…Φρόντισέ τον και μην αλλάξεις τίποτα σ’εκείνον. Γιατί κάποιος που είναι φτιαγμένος από το ίδιο υλικό, σε ψάχνει και από στιγμή σε στιγμή θα σε βρει. Και σε θέλει όπως είσαι και συγκεκριμένα επειδή είσαι όπως είσαι. Κι έχει ανάγκη αυτό ακριβώς…Το μεγαλείο που κρύβεις μέσα σου.