Μια μικρή λέξη που κρύβει τόσα πολλά μέσα της. Δύναμη, αλήθεια, δόσιμο, πάθος, πείσμα, ανιδιοτέλεια, αφοσίωση, υπομονή και όλα αυτά μαζί, αγάπη. Γιατί τί άλλο μπορεί να ονομαστεί αγάπη εκτός από την επιμονή που περικλείει όλα τα παραπάνω;

Μπορεί ο έρωτας να κάνει τα πάντα να φαίνονται ομορφότερα, όμως δεν είναι όλα ροζ στις σχέσεις. Η καθημερινότητα ισοδυναμεί με κοινές εμπειρίες, ένωση του ζευγαριού, απόκτηση των δικών τους κωδίκων επικοινωνίας, όμορφες βραδιές αγκαλιά στον καναπέ για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Όμως ισοδυναμεί και με ρουτίνα -έστω και μικρή, με γκρίνια, διαφωνίες, ευθύνες, προβληματισμούς. Και αυτό συμβαίνει σε όλους όσο ερωτευμένοι κι αν είναι. Και εκεί είναι που έρχεται η επιμονή και «ξεσκεπάζει» την αλήθεια και δείχνει αν πραγματικά υπάρχει αγάπη. Εκεί που τα «ζιζάνια» αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, εκεί αναλαμβάνει η Επιμονή να τα καθαρίσει, πριν φουντώσουν και γίνουν πια δάσος του Αμαζονίου (πριν τις πυρκαγιές). Αλλά η Επιμονή είναι ένας κηπουρός που μόνο η Αγάπη μπορεί να τον προσλάβει. Κανείς άλλος δεν μπορεί να της αναθέσει τη σκληρή δουλειά της εκκαθάρισης της σχέσης. Αλλιώς, αναλαμβάνει ο Εγωισμός που ως γνήσιος… τεμπέλης δεν πρόκειται να κάνει καμία δουλειά για τη σχέση -το αντίθετο μάλλον!

Για σκέψου, λοιπόν, εσύ σε ποιά κατηγορία ανήκεις; Εκείνου/ης που παλεύει για τη σχέση του ή που τα παρατάει στην πρώτη δυσκολία; Διότι όποιος αγαπάει καταλαβαίνει ότι δεν είναι όλα ρόδινα, ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, με άλλα βιώματα και αντίθετες πολλές φορές πεποιθήσεις και ξέρει ότι η λύση δεν είναι η παραίτηση αλλά ο αγώνας για να υπάρξει κοινή λύση. Αν δεν σκέφτεσαι έτσι, απλώς δεν αγαπάς. Ή μάλλον λάθος, αγαπάς. Αλλά τον εαυτό σου, όχι τον άλλο άνθρωπο. Όσες υποσχέσεις κι αν είχες δώσει, επιλέγεις να φύγεις γιατί είναι πιο απλό να ζεις στο βόλεμά σου και να διαχειρίζεσαι μόνο τον εαυτό σου. Θέλει δύναμη για να παλέψεις, ενώ είναι πολύ εύκολο να τα διαλύσεις όλα.

«Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω, ούτε τα λόγια σου είναι ούτε η ομορφιά, αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου, πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Δεν διαλέγεις τον άλλο για τα εξωγενή χαρακτηριστικά, αλλά γι’ αυτή την τρελή επιμονή να διαλέγετε ο ένας τον άλλο, no matter what. Κόντρα σε όλα, στις αντιθέσεις, στις υποψίες, στην ανασφάλεια, στα ελαττώματα. Δεν στέκεσαι στα αρνητικά, δεν τα διογκώνεις, δεν τα θεωρείς ανυπέρβλητα εμπόδια. Η παρουσία του άλλου στη ζωή σου είναι μονόδρομος, αν για κάτι είσαι σίγουρος είναι ότι αυτόν/ή θέλεις στο πλευρό σου, όλα τα άλλα ξέρεις ότι θα τα υπερνικήσετε μαζί.

«Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς». Δεν κουράζεται αυτός που αγαπάει. Την ίδια στιγμή που νιώθει στους ώμους βάρος, το ξεφορτώνεται την ίδια στιγμή με τη σκέψη του ανθρώπου που με ένα χαμόγελο του φωτίζει τη ζωή. Αυτός ο άνθρωπος αξίζει να είναι στο πλευρό σου, που δεν δειλιάζει μπροστά στις δυσκολίες, δεν διανοείται καν το τέλος, αντίθετα ψάχνει τρόπους που θα σας φέρουν πάλι στην αρχή. Προσπαθεί να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη, όσο γίνεται, όπως στην αρχή της σχέσης. Δεν σε συνηθίζει, δεν σε βαριέται, δεν του φαίνεσαι ξαφνικά μπελάς. Είσαι ο σύμμαχός του, είστε στο ίδιο στρατόπεδο, δεν είσαι ο εχθρός που καταστρώνει σχέδια για να κερδίσει. Το μόνο που θέλει να κερδίσει είναι η καρδιά σου και να συνεχίζει να το κάνει όσα χρόνια κι αν περνάνε. Γιατί πάντα ο σκοπός είναι να «ζητάς τον άλλο», να τον θέλεις δίπλα σου ακόμα κι αν θα σου «γκρινιάξει», αν θα σου «φορτώσει» την ένταση μιας δύσκολης μέρας του, γιατί ξέρεις ότι το κάνει επειδή σε νιώθει τον πιο δικό του άνθρωπο. Γιατί εκεί αποφορτιζόμαστε, σε αυτόν που αισθανόμαστε ότι θα μας καταλάβει, όπως κι αν αντιδράμε.

Φυσικά κανείς δεν είναι τέλειος. Και υπομονή δεν σημαίνει ότι μπορείς να ανεχτείς τα πάντα. Αλλά η διαφορά έγκειται στο πώς αντιμετωπίζεις αυτό που δεν σου αρέσει. Αν αγαπάς τον άλλο, θα συζητήσεις, θα εξαντλήσεις τα περιθώρια, θα επιμείνεις μέχρι να βρείτε μια ειρηνική λύση. Ακόμα κι αν τα θέματα που αντιμετωπίζετε σου φαίνονται βουνό, επιλέγεις την επίλυση κι όχι τη διάλυση. Δεν το βλέπεις καν ως option, η επιλογή είναι το μαζί. Από εκεί και πέρα εξετάζετε το «πώς» θα είστε καλά μαζί. Γιατί ξέρετε καλά πως αυτά που σας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που σας χωρίζουν. Και όσοι τσακωμοί κι αν προηγηθούν ξέρετε ότι στο τέλος της μέρας θα κάτσετε αγκαλιά, σιγοτραγουδώντας ο ένας στον άλλο «Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου,
Αχ, να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου…Η επιμονή σου…»

Δες εδώ: Μήπως έχεις το σύνδρομο του θύματος;

The post Αχ να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου… Πώς η «επιμονή» γίνεται η πεμπτουσία της αγάπης appeared first on A New Start.

Aν με ρωτάς, πιστεύω το δεύτερο. Γιατί τώρα που δεν μπορούμε να ανταλλάσσουμε αγκαλιές, τώρα είναι που μας χρειάζεται περισσότερο να τονίσουμε τη σημασία τους.  Ίσως μάλιστα, τώρα καταλαβαίνουμε περισσότερο την αξία τους. Γιατί κάποιες φορές όταν κάτι είναι δεδομένο, το προσπερνάμε χωρίς να του δίνουμε την απαιτούμενη προσοχή. Κι όμως να που κάτι απλό, που ήταν στη διάθεσή μας οποιαδήποτε στιγμή, τώρα είναι απαγορευμένο. Κάτι, που σύμφωνα με έρευνες κάνει καλό στην υγεία μας όταν συμβαίνει, τώρα δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την υγεία μας. Φυσικά το σώφρον είναι να μη δώσουμε αυτή την αγκαλιά, αλλά τουλάχιστον ας μην ξεχάσουμε ποτέ τη λαχτάρα που νιώθουμε τώρα που δεν έχουμε τη δυνατότητα να σφίξουμε στα χέρια μας τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ας εκτιμήσουμε τα αγαθά που μας δίνονταν απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια αλλά τα υποτιμούσαμε. Την αγκαλιά, το φιλί, την ελεύθερη συναναστροφή με φίλους, τα καλέσματα στις γιορτές με όλη την οικογένεια, ένα ποτό σ’ένα μπαράκι ή ένα γεύμα με τους ανθρώπους μας σε ένα ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, μια βόλτα στα μαγαζιά χωρίς το φόβο ότι μια αόρατη απειλή μας κυνηγάει… Όλα όσα συνθέτουν την καθημερινότητα και δεν είναι εφικτά τη δεδομένη στιγμή.

Όλα όσα νιώθουμε τώρα να μην τα ξεχάσουμε όταν επανέλθει η ζωή μας σε κανονικούς ρυθμούς. Γιατί θα έρθει πάλι η στιγμή που θα μπορούμε να αγκαλιαστούμε και να κάνουμε όλα όσα τώρα μοιάζουν μακρινά. Όμως, για να πούμε ότι κάτι κερδίσαμε από αυτή την περιπέτεια, όταν θα ξαναγκαλιαστούμε ας το κάνουμε με όλη μας την ψυχή και ας αφήσουμε τον εαυτό μας να πλημμυρίσει από όλα αυτά τα μοναδικά συναισθήματα που συνεπάγεται η αληθινή αγκαλιά. Τη στιγμή που η ωκυτοκίνη και οι άλλες ορμόνες της ευτυχίας θα παράγονται στο σώμα μας, το μυαλό και η καρδιά μας να είναι εκεί να απολαμβάνουν την πολύτιμη στιγμή και όλο μας το είναι να αισθάνεται τη χαρά της επαφής. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη νίκη, μετά την ανάκτηση του υπέρτατου αγαθού της υγείας μας, το να ξαναβρούμε το νόημα στα απλά -μα τόσο σημαντικά- πράγματα στη ζωή μας και να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για το τί έχει αξία πραγματικά. Όταν γυρίσουμε, λοιπόν, στην καθημερινότητά μας, εκτός από τα αντισηπτικά που θα μας έχουν γίνει συνήθεια, να φροντίσουμε να έχουμε περισσότερη ενσυναίσθηση και αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη για καθετί που μας προσφέρεται γενναιόδωρα κάθε στιγμή.

Διάβασε εδώ: Εσύ γνωρίζεις τί γίνεται στο σώμα σου όταν δίνεις ένα φιλί;

The post “Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς” και covid-19 μαζί, γίνεται; appeared first on A New Start.

“Όχι…”

Εγωϊσμός; Αδιαφορία; Αναισθησία;

Ή ευαισθησία, πόνος, πληγωμένη καρδιά;

Καθένας μπορεί να το πάρει από όποια πλευρά νομίζει ή τον βολεύει. Όπως το καταλαβαίνει.  Ή δεν το καταλαβαίνει… Πίσω από κάποιες απλές λέξεις μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Συναισθήματα, ανασφάλειες, συμπλέγματα, ό,τι έχει ζήσει κανείς και τον έχει φέρει ως εδώ που είναι σήμερα. Μη βιαστείς να κρίνεις την αντίδραση κάποιου. Δεν ξέρεις πόσο μπορεί να έχει πονέσει για να φτάσει στο σημείο να πεί μια φαινομενικά σκληρή κουβέντα. Οι αντιδράσεις μας μπορεί να είναι η άμυνά μας. Ένα προσωπείο που μας βοηθάει να είμαστε απρόσιτοι ώστε να μη μπορεί να μας αγγίξει τίποτα πια. Δημιουργείς ένα τείχος γύρω σου για να μην επιτρέψεις σε κανένα να σε πληγώσει.

Κι όσο πιο πολύ προστατεύεσαι, τόσο πιο πολύ αποξενώνεσαι. Και όσο δεν εμπλέκεσαι, δεν πληγώνεσαι. Δεν επιτρέπεις σε κανένα να σε αγγίξει ώστε να μη μπορεί να σε ραγίσει με μια άτσαλη, απότομη κίνησή του. Και προχωράς αλώβητη. Ολόκληρη, άφθαρτη… μα μόνη. Αξίζει άραγε το τίμημα; Τί είναι προτιμότερο; Να ζεις με κίνδυνο να γρατζουνίσεις την καρδιά σου ή να μπεις στην προστατευτική σου γυάλα, μακριά από κινδύνους, βάζοντας τη ζωή σoυ σε αυτόματο πιλότο;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Κανείς δε θέλει να πληγώνεται, κανείς δεν μπορεί να μη ζει πραγματικά. “Αναγκαστικά” όσο κι αν προστατεύεις τον εαυτό σου, κάποια στιγμή θα την “πατήσεις”. Γιατί οι άνθρωποι είναι σκληροί, “παρτάκηδες”, εγωϊστές. Και δεν το έχουν σε τίποτα να παίξουν με το μυαλό σου, την καρδιά σου και με… όποιο άλλο όργανο τους βρίσκεται βολικό και τους ικανοποιεί. Όχι όλοι βέβαια. Απλώς οι σχέσεις είναι ρουλέτα. Είναι πού θα κάτσει η μπίλια κάθε φορά. Αν είσαι τυχερός θα βγεις με την μπάνκα κερδισμένη, αν όχι το ταμείο θα είναι μείον. Δεν μπορείς όμως να σταματήσεις το παιχνίδι. Η ίδια η ζωή σε πάει από παρτίδα σε παρτίδα, όσο κι αν προσπαθείς να πας πάσο και να μην παίξεις στον επόμενο γύρο. Δεν γίνεται να μην μπεις, ένας αόρατος κρουπιέρης μοιράζει την τράπουλα και ρίχνει τα ζάρια, υποχρεώνοντάς σε να κάνεις την επόμενη κίνηση. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις να έρθει η σωστή ζαριά και να στρωθεί η παρτίδα έτσι ώστε να κερδίσεις.

Απλώς στα παιχνίδια της καρδιάς δεν πρέπει να υπάρχει νικητής και ηττημένος. Σκοπός δεν είναι με στρατηγική να φας τον βασιλιά του άλλου, αλλά να στήσεις ένα όμορφο βασίλειο για να ζει μέσα. Κι εσύ βασίλισσα στο πλάι του. Επειδή το θέλεις κι όχι επειδή σε “έφαγε” ο αξιωματικός του. Σε ένα πύργο που θα έχετε χτίσει μαζί κι όχι σε έναν που τον έριξαν τα στρατιωτάκια μιας χαμένης για κάποιον παρτίδας. Έτσι μόνο έχει νόημα. Έτσι μόνο θα διαρκέσει. Κι όταν έρθει ο κατάλληλος συμπαίκτης – κι όχι αντίπαλος- θα το καταλάβεις. Θα πετάξει τα πιόνια που τον κρατάνε σε απόσταση από σένα και θα τρέξει κοντά σου να σε κερδίσει, χωρίς τερτίπια και κανονισμούς, μόνο με αλήθεια και βλέμμα καθαρό. Και θα ρίξει τα τείχη που έχεις υψώσει γύρω από την καρδιά σου, όχι με κανόνια και τύμπανα πολέμου, μα με μελωδίες αγγελικές και ψίθυρους ψυχής.

Κι όσα σε πλήγωσαν πώς ξαφνικά φαντάζουν μακρινά σαν ποτέ να μην υπήρξαν; Και πώς οι γρατζουνιές σβήνονται και η επιδερμίδα σου είναι ξανά λεία σαν μωρού; Ευτυχία το λένε και είναι ο ούριος άνεμος που περίμενες για να ισιώσει όσα παρέσυρε ο στρόβιλος που πέρασε. Πέρασε… και δεν σε αγγίζει πια.

Διάβασε ΕΔΩ: Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις;

The post Το παιχνίδι παίζεται… παίζεται ακόμα. appeared first on A New Start.

Έρωτας… Ουσιαστικό που μπορεί να δεχτεί δεκάδες διαφορετικούς επιθετικούς προσδιορισμούς. Παθιασμένος, γλυκός, μεγάλος, πρώτος, τρελός, περαστικός, ξεχασμένος, ανεκπλήρωτος, θυελλώδης…  Ένας όμως περικλείει με μια λέξη την ουσιαστική έννοιά του. Απόλυτος… Όπως κι αν είναι, όσο κι αν κρατήσει, δεν έχει νόημα αν δεν είναι απόλυτος. Χωρίς περιορισμούς, μέτρο, εξαιρέσεις… Τα θέλει όλα και πολύ. Δίχως ημίμετρα και ξενέρωτους συμβιβασμούς.

Δεν έχει σημασία για πόσο καιρό θα το νιώθεις. Πρέπει όσο διαρκεί να είναι τόσο μεγάλος που να μη χωράει πουθενά. Να ξεπερνάει τα στεγανά όρια της ανθρώπινης υπόστασής σου. Να είναι “κάτι”, το κάτι άλλο, κάτι μοναδικό. Μόνο έτσι να τον ζεις τον έρωτα, κόντρα στις ευκαιριακές γνωριμίες που προκύπτουν εδώ κι εκεί. Αν δεν νιώθεις πολλά, μη σπαταλάς το χρόνο σου ή αν δεν νιώθει πολλά ο άλλος μη σπαταλάς τον εαυτό σου. Ούτε το ένα ούτε το άλλο αρκεί… Το αμοιβαίο κυνήγα.

Μη σου φαίνεται ότι αυτή η περιγραφή ταιριάζει στους έρωτες του παραμυθιού and they lived happily ever after… Δε μιλάω για ροζ συννεφάκια και πρίγκιπες σε άσπρα άλογα. Μιλάω για την πραγματικότητα. Εκεί, ανάμεσα στις χιλιάδες υποχρεώσεις σου και τις υποχωρήσεις που πρέπει να κάνεις στη δουλειά, στις κοινωνικές συναναστροφές, στις καθημερινές σου ανάγκες, εκεί τον έχεις ανάγκη τον έρωτα. Να σε απογειώνει, την ίδια στιγμή που σε όλους τους άλλους τομείς είσαι υποχρεωμένος να ακολουθείς συμβάσεις. Εκεί χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που θα σε απελευθερώνει. Που θα σε κάνει να νιώθεις πλήρης,  που θα τα δίνετε όλα ο ένας τον άλλον γιατί απλώς δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς. Γιατί μια αναπόδραστη εσωτερική ανάγκη θα σας ωθεί προς τα εκεί.

Οφείλεις στον εαυτό σου να ζήσεις στο έπακρο αυτό το συναίσθημα. Μην επιτρέψεις να εγκλωβιστείς σε τίποτα μικρότερο. Αν δεις ότι αυτό που νιώθετε είναι δυνατό, ζήστο, αν όμως μέρα με τη μέρα φθίνει, δεν σου αξίζει. Θέλεις έναν άνθρωπο που αισθάνεται και κυρίως που εκδηλώνει όσα νιώθει. Που σε κάνει κομμάτι της ημέρας και της νύχτας του. Που έχει ανάγκη να μοιράζεται μαζί σου όσα ζει. Που δεν θα εξαφανίζεται και θα εμφανίζεται ανάλογα με το πως τον βολεύει κάθε φορά, θεωρώντας δεδομένο ότι θα είσαι εκεί όποτε σε καλέσει. Βρες το θάρρος να πεις όχι σε έναν “τεχνοκράτη του έρωτα” και ψάξε για έναν “καλλιτέχνη του έρωτα”. Που θα σε κοιτάζει με μάτια σπινθηροβόλα και θα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά σου.

Γι’ αυτό σου λέω, δεν είναι μόνο για τους αθεράπευτα ρομαντικούς ο έρωτας. Το συνώνυμο του έρωτα είναι το ιδανικό… Και η αναζήτηση του ιδανικού δεν είναι γνώρισμα μόνο όσων αιθεροβατούν, είναι φυσιολογική ανάγκη όλων μας. Αυτό πρέπει να κυνηγάς και αυτό αξίζει να ζεις.

Να ζεις το πολύ, λοιπόν. Αυτό που σε γεμίζει εκατό τοις εκατό. Μη συμβιβάζεσαι με τίποτα άλλο. Μη διστάσεις να περιμένεις όσο χρειαστεί. Γιατί πάντα έρχεται… Αργότερα ή γρηγορότερα. Και γεμίζει τη ζωή μας με ευτυχία.

Διάβασε ΕΔΩ: Ποιά είναι τα 8 πράγματα που αποδεικνύουν ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου!

The post Στον έρωτα να ζεις το πολύ, μη συμβιβάζεσαι με το λίγο. appeared first on A New Start.

Ο καθημερινός, αγχώδης τρόπος ζωής μας έχει ως συνέπεια τις αρνητικές εικόνες στο μυαλό μας. Η πίεση, οι τοξικοί άνθρωποι που μας περιβάλλουν, η κακή ποιότητα ζωής επιδρούν αρνητικά στην ψυχική αλλά και στη σωματική υγεία. Χρειάζεται, λοιπόν, προσπάθεια για να αποφορτίσουμε το μυαλό μας από τις άσχημες σκέψεις και να ηρεμήσουμε το πνεύμα μας. Ακόμη κι αν είναι δύσκολο, αν ακολουθήσεις τις παρακάτω συμβουλές, θα τα καταφέρεις!

1. Γυμνάσου

Κατά τη διάρκεια της άσκησης απελευθερώνονται ενδορφίνες που προκαλούν ευεξία και διώχνουν το άγχος και τις αρνητικές σκέψεις. Κάνε γιόγκα που ηρεμεί το πνεύμα, χορό, τρέξιμο, τένις ή οτιδήποτε άλλο θα εκτονώσει την ενέργειά σου και θα σε χαλαρώσει.

2. Εκφράσου ελεύθερα

Μην κλείνεσαι στον εαυτό σου. Μίλα για όσα σε απασχολούν με τους ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και νιώθεις ότι θα σε καταλάβουν. Όσο κρατάς μέσα σου τα προβλήματα και τα άγχη σου αυτά διογκώνονται και κατακλύζουν το νου σου. Κι αν δυσκολεύεσαι να μοιραστείς τις σκέψεις σου με κάποιον, δοκίμασε να τις αποτυπώσεις στο χαρτί. Γράφοντας όσα σε ανησυχούν, τα βγάζεις από μέσα σου και αποφορτίζεσαι. Αν μάλιστα θέλεις να νιώσεις μεγαλύτερη ανακούφιση, στο τέλος σκίσε το χαρτί και πέταξε μαζί με αυτό τους φόβους και το άγχος σου.

3. Απομάκρυνε τους τοξικούς ανθρώπους

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τους αρνητικούς ανθρώπους που απορροφούν την ενέργειά σου και σου χαλάνε τη διάθεση. Όταν κάποιος συνεχώς μεμψιμοιρεί σε επηρεάζει και οδηγεί το μυαλό σου σε αρνητικές σκέψεις. Κράτα στο περιβάλλον σου θετικούς ανθρώπους που σε κάνουν να χαμογελάς και σου φτιάχνουν τη διάθεση.

4. Διάβασε

Τροφή για τη σκέψη μας είναι το διάβασμα. Και είναι ο πιο απλός τρόπος για να ξεφύγει το μυαλό σου από οτιδήποτε αρνητικό. Διαβάζοντας ένα ευχάριστο βιβλίο ή το αγαπημένο σου περιοδικό, στρέφεις εκεί την προσοχή σου και απομακρύνεις οποιαδήποτε σκέψη σου δημιουργεί ανησυχία.

5. Διώξε τις ενοχές

Μια από τις πιο συχνές αιτίες που οδηγούν σε αρνητικές σκέψεις είναι οι ενοχές. Κάνοντας τον απολογισμό της ημέρας πολλές φορές μπορεί να είσαι υπερβολικά αυστηρή με τον εαυτό σου. Μην κατηγορείς εσένα για ό,τι πάει στραβά. Αγάπησε τον εαυτό σου και προσπάθησε να είσαι περήφανη για κάθε βήμα που καταφέρνεις να κάνεις. Μην αυτομαστιγώνεσαι και προσπάθησε να διορθώνεις ένα- ένα όσα πράγματα περνούν από το χέρι σου.

Μπορεί τα παιχνίδια του μυαλού πολλές φορές να σου προκαλούν αναστάτωση, όμως με λίγη προσπάθεια μπορείς να βάλεις εσύ τους κανόνες. Καλλιέργησε το νου σου και απόλαυσε μια ήρεμη ζωή προσελκύοντας την ευτυχία με θετικές σκέψεις.

The post Διώξε τις τοξικές σκέψεις με απλά καθημερινά tips appeared first on A New Start.