Μια μικρή λέξη που κρύβει τόσα πολλά μέσα της. Δύναμη, αλήθεια, δόσιμο, πάθος, πείσμα, ανιδιοτέλεια, αφοσίωση, υπομονή και όλα αυτά μαζί, αγάπη. Γιατί τί άλλο μπορεί να ονομαστεί αγάπη εκτός από την επιμονή που περικλείει όλα τα παραπάνω;

Μπορεί ο έρωτας να κάνει τα πάντα να φαίνονται ομορφότερα, όμως δεν είναι όλα ροζ στις σχέσεις. Η καθημερινότητα ισοδυναμεί με κοινές εμπειρίες, ένωση του ζευγαριού, απόκτηση των δικών τους κωδίκων επικοινωνίας, όμορφες βραδιές αγκαλιά στον καναπέ για χαλάρωση μετά από μια κουραστική μέρα. Όμως ισοδυναμεί και με ρουτίνα -έστω και μικρή, με γκρίνια, διαφωνίες, ευθύνες, προβληματισμούς. Και αυτό συμβαίνει σε όλους όσο ερωτευμένοι κι αν είναι. Και εκεί είναι που έρχεται η επιμονή και «ξεσκεπάζει» την αλήθεια και δείχνει αν πραγματικά υπάρχει αγάπη. Εκεί που τα «ζιζάνια» αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, εκεί αναλαμβάνει η Επιμονή να τα καθαρίσει, πριν φουντώσουν και γίνουν πια δάσος του Αμαζονίου (πριν τις πυρκαγιές). Αλλά η Επιμονή είναι ένας κηπουρός που μόνο η Αγάπη μπορεί να τον προσλάβει. Κανείς άλλος δεν μπορεί να της αναθέσει τη σκληρή δουλειά της εκκαθάρισης της σχέσης. Αλλιώς, αναλαμβάνει ο Εγωισμός που ως γνήσιος… τεμπέλης δεν πρόκειται να κάνει καμία δουλειά για τη σχέση -το αντίθετο μάλλον!

Για σκέψου, λοιπόν, εσύ σε ποιά κατηγορία ανήκεις; Εκείνου/ης που παλεύει για τη σχέση του ή που τα παρατάει στην πρώτη δυσκολία; Διότι όποιος αγαπάει καταλαβαίνει ότι δεν είναι όλα ρόδινα, ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, με άλλα βιώματα και αντίθετες πολλές φορές πεποιθήσεις και ξέρει ότι η λύση δεν είναι η παραίτηση αλλά ο αγώνας για να υπάρξει κοινή λύση. Αν δεν σκέφτεσαι έτσι, απλώς δεν αγαπάς. Ή μάλλον λάθος, αγαπάς. Αλλά τον εαυτό σου, όχι τον άλλο άνθρωπο. Όσες υποσχέσεις κι αν είχες δώσει, επιλέγεις να φύγεις γιατί είναι πιο απλό να ζεις στο βόλεμά σου και να διαχειρίζεσαι μόνο τον εαυτό σου. Θέλει δύναμη για να παλέψεις, ενώ είναι πολύ εύκολο να τα διαλύσεις όλα.

«Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω, ούτε τα λόγια σου είναι ούτε η ομορφιά, αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου, πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά». Αυτή είναι η πεμπτουσία της αγάπης. Δεν διαλέγεις τον άλλο για τα εξωγενή χαρακτηριστικά, αλλά γι’ αυτή την τρελή επιμονή να διαλέγετε ο ένας τον άλλο, no matter what. Κόντρα σε όλα, στις αντιθέσεις, στις υποψίες, στην ανασφάλεια, στα ελαττώματα. Δεν στέκεσαι στα αρνητικά, δεν τα διογκώνεις, δεν τα θεωρείς ανυπέρβλητα εμπόδια. Η παρουσία του άλλου στη ζωή σου είναι μονόδρομος, αν για κάτι είσαι σίγουρος είναι ότι αυτόν/ή θέλεις στο πλευρό σου, όλα τα άλλα ξέρεις ότι θα τα υπερνικήσετε μαζί.

«Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς». Δεν κουράζεται αυτός που αγαπάει. Την ίδια στιγμή που νιώθει στους ώμους βάρος, το ξεφορτώνεται την ίδια στιγμή με τη σκέψη του ανθρώπου που με ένα χαμόγελο του φωτίζει τη ζωή. Αυτός ο άνθρωπος αξίζει να είναι στο πλευρό σου, που δεν δειλιάζει μπροστά στις δυσκολίες, δεν διανοείται καν το τέλος, αντίθετα ψάχνει τρόπους που θα σας φέρουν πάλι στην αρχή. Προσπαθεί να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη, όσο γίνεται, όπως στην αρχή της σχέσης. Δεν σε συνηθίζει, δεν σε βαριέται, δεν του φαίνεσαι ξαφνικά μπελάς. Είσαι ο σύμμαχός του, είστε στο ίδιο στρατόπεδο, δεν είσαι ο εχθρός που καταστρώνει σχέδια για να κερδίσει. Το μόνο που θέλει να κερδίσει είναι η καρδιά σου και να συνεχίζει να το κάνει όσα χρόνια κι αν περνάνε. Γιατί πάντα ο σκοπός είναι να «ζητάς τον άλλο», να τον θέλεις δίπλα σου ακόμα κι αν θα σου «γκρινιάξει», αν θα σου «φορτώσει» την ένταση μιας δύσκολης μέρας του, γιατί ξέρεις ότι το κάνει επειδή σε νιώθει τον πιο δικό του άνθρωπο. Γιατί εκεί αποφορτιζόμαστε, σε αυτόν που αισθανόμαστε ότι θα μας καταλάβει, όπως κι αν αντιδράμε.

Φυσικά κανείς δεν είναι τέλειος. Και υπομονή δεν σημαίνει ότι μπορείς να ανεχτείς τα πάντα. Αλλά η διαφορά έγκειται στο πώς αντιμετωπίζεις αυτό που δεν σου αρέσει. Αν αγαπάς τον άλλο, θα συζητήσεις, θα εξαντλήσεις τα περιθώρια, θα επιμείνεις μέχρι να βρείτε μια ειρηνική λύση. Ακόμα κι αν τα θέματα που αντιμετωπίζετε σου φαίνονται βουνό, επιλέγεις την επίλυση κι όχι τη διάλυση. Δεν το βλέπεις καν ως option, η επιλογή είναι το μαζί. Από εκεί και πέρα εξετάζετε το «πώς» θα είστε καλά μαζί. Γιατί ξέρετε καλά πως αυτά που σας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που σας χωρίζουν. Και όσοι τσακωμοί κι αν προηγηθούν ξέρετε ότι στο τέλος της μέρας θα κάτσετε αγκαλιά, σιγοτραγουδώντας ο ένας στον άλλο «Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου,
Αχ, να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου…Η επιμονή σου…»

Δες εδώ: Μήπως έχεις το σύνδρομο του θύματος;

The post Αχ να ‘ξερες τί δύναμη μου δίνει η δύναμή σου… Πώς η «επιμονή» γίνεται η πεμπτουσία της αγάπης appeared first on A New Start.

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο έρωτας μένει πλατωνικός, όπως στην εφηβεία. Που η τύχη τα φέρνει έτσι και δεν δίνεται ποτέ η ευκαιρία να εκφράσεις αυτό που αισθάνεσαι. Που μπορεί να βλέπεις το αντικείμενο του πόθου σου καθημερινά αλλά να μην ανταλλάσσετε ούτε κουβέντα. Ακόμη κι αν δεν το μάθει ποτέ, ακόμη κι αν ο έρωτας μείνει σε μερικά βλέμματα και τίποτα παραπάνω, όλα όσα φύτρωσαν στην καρδιά σου, σε πλούτισαν λίγο περισσότερο. Ακόμη κι αυτό το ανεκπλήρωτο, σου πρόσφερε κάτι, τάραξε λίγο τα λιμνάζοντα ύδατα μέσα σου και σε προετοίμασε για τις γλυκές τρικυμίες που θα έρθουν.

Είναι φωτιά ο έρωτας, που δίνει λάμψη στη ματιά, στο κορμί, στο νου. Αναζωογονεί κάθε κύτταρό σου. Ενεργοποιεί κάθε κρυμμένη δυναμική του είναι σου. Είναι ηφαίστειο, έτοιμο να εκραγεί. Με το που φυτρώνει στην καρδιά σου, αλλάζει όλη τη σύστασή σου. Έτσι, αυτόματα, από μόνος του. Φαντάσου, λοιπόν, τί συμβαίνει όταν όλο αυτό είναι αμοιβαίο. Πόσες αλυσιδωτές αντιδράσεις δημιουργούνται… Πόση ενέργεια εκτονώνεται στο σύμπαν όταν δυο πύρινοι στρόβιλοι ενωθούν. Αν μια καρδιά ερωτευμένη είναι βόμβα, σκέψου τί είναι δύο μαζί που εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος. Χημικές εκρήξεις από την ένωση φυσικών ουσιών, ένα μίγμα σπάνιο που όμοιό του δεν μπορεί να εφευρεθεί ούτε στα πιο σύγχρονα εργαστήρια. Κι όταν αυτό συμβεί, ποτέ πια δεν μπορείς να αρκεστείς στο μονόπλευρο.  Γίνεται ζωτική ανάγκη σαν την αναπνοή, αυτό το “αλισβερίσι” ψυχής.

Γιατί απλώς… It takes two to tango. Έτσι κι η αγάπη, θέλει δύο. Δάχτυλα που τυλίγονται και εκπέμπουν θερμότητα στο άγγιγμά τους. Βλέμματα που βυθίζονται το ένα στο άλλο και προκαλούν φουρτούνα. Χείλη που ενώνονται και πυροδοτούν ξέφρενους παλμούς. Λόγια αληθινά, ξεγύμνωμα ψυχής που συνθέτει αγγελικές μελωδίες.  Πώς, λοιπόν, να σταθεί η αγάπη μονόπλευρα; Πως να αναβλύζει μια πηγή αν σταματήσει η βροχή; Πώς να αγαπάς όταν ο άλλος ξεχνάει να το κάνει; Γίνεται;  Ίσως… αλλά όχι για πολύ. Όσα αποθέματα κι αν έχεις, δεν αρκούν. Μπορείς να τροφοδοτήσεις με ξύλα μια φωτιά και να κρατήσεις τη φλόγα αναμμένη, όμως μόλις τελειώσει το οξυγόνο θα σβήσει. Όσους κορμούς κι αν έχεις φροντίσει να έχεις backup, κάποια στιγμή δεν θα είναι πια χρήσιμοι. Γιατί δεν θα υπάρχει πυρήνας να φουντώσει. Και θα’ρθει η στιγμή που από μόνη της η καρδιά σου θ’ αρχίσει να αποθηκεύει την ξυλεία που είχε μαζέψει. Θα παίρνει ένα ένα τα κλαδιά που σκόπευε να ρίξει στο τζάκι του έρωτα και θα τα τοποθετεί αργά-αργά στην αποθήκη της, μέρα με τη μέρα, όταν εσύ θα είσαι απασχολημένος με άλλα και δεν θα βλέπεις τί κάνει.

Και πριν καλά-καλά το καταλάβεις θα έχει κάνει τα κουμάντα της… Και θα περιμένει… Και μόλις βρει πρόσφορο έδαφος θ’ αρχίσει να ανάβει μια νέα φωτιά, σιγά-σιγά στην αρχή, με δυο-τρια κλαδιά κι ένα προσάναμμα. Κι αυτή τη φορά θα υπάρχει άπλετο οξυγόνο να τη φουντώσει, χωρίς καν να προσπαθήσει. Γιατί ο αέρας μιας άλλης καρδιάς δεν θα ξεχνάει να φυσήξει. Και σκορπίζοντας μακριά τις παλιές στάχτες, θα ανάβει κάθε μέρα τη φωτιά σου με δυο κάρβουνα ματιές…

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Κωνσταντίνο Τ. που μου έστειλε μήνυμα που έγραφε: “σκέφτηκα τον τίτλο Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις και σου τον στέλνω, κάνε εσύ τα υπόλοιπα”.

Διάβασε ΕΔΩ: Γιατί κάποιοι άνθρωποι δειλιάζουν μπροστά στην ευτυχία

The post Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις…; appeared first on A New Start.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν συμβιβαστεί με το “λίγο”. Που έρχεται η ευτυχία στη ζωή τους κι αυτοί αντί να τη ρουφήξουν αχόρταγα τη βάζουν στο ζύγι. Και δεν βλέπουν πόσο υπερέχει έναντι των άλλων. Και κρατάνε τη μεριά της ζυγαριάς που έχει τα λίγα. Γιατί νιώθουν οι ίδιοι λίγοι για να την κρατήσουν, νιώθουν πως δεν τους αξίζει η ευτυχία. Και την αφήνουν να φύγει κοιτώντας τη ασάλευτοι και με μια ψευδαίσθηση ότι “κάνουν το καλύτερο γι’ αυτούς”. Νομίζοντας πως θα ξαναέχουν την ευκαιρία αργότερα. Όμως η αληθινή ευτυχία έρχεται μια φορά στη ζωή. Και πρέπει να είσαι έτοιμος να την κρατήσεις. Να είσαι έτοιμος να δώσεις από το μέσα σου για να την ευχαριστήσεις. Να νιώσεις ευγνωμοσύνη και να της ανοίξεις την πόρτα να περάσει στη ζωή σου και να την αλλάξει, να τη γεμίσει χαρά. Να απολαύσεις ένα-ένα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα και να τα πολλαπλασιάσεις στο μέγιστο ομορφαίνοντας κάθε στιγμή.

Είμαστε γεννημένοι να αγαπάμε. Κάποιοι, όμως, μεγαλώνοντας αφήνουν αυτή τη έμφυτη ικανότητα να πέσει σε χειμερία νάρκη και αναλώνονται στην όλο και περισσότερη συγκέντρωση εφήμερων απολαύσεων. Γιατί στην “τεμπέλικη” καρδιά τους φαίνεται πιο εύκολο αυτό. Τα συναισθήματα έχουν τον τρόπο να “σκαλίζουν” την επιφάνεια της καρδιάς, τρίβουν τους πάγους που την έχουν τυλίξει, τη σκουριά που έχει πιάσει στα τοιχώματά της από τα πολλά χρόνια αδράνειας. Κι αυτό καμιά φορά μπορεί να πονάει λίγο, η τριβή αυτή μπορεί να τη ματώσει. Αλλά είναι ελάχιστος αυτός ο πόνος και κυρίως είναι λυτρωτικός. Γιατί την απελευθερώνει…

Όμως ο εγωιστής άνθρωπος δεν μπορεί να το καταλάβει. Χρόνια τώρα είχε πάψει να αισθάνεται και είχε βολευτεί με τα λίγα κι επιφανειακά και του κακοφαίνεται που ξαφνικά κάτι γίνεται μέσα του και του τραντάζει το “είναι”. Η αγάπη ταράζει τις ισορροπίες που νόμιζε πως είχε και τον τρομάζει. Μόλις “ενοχλήσει” λίγο την ήσυχη ζωή του, οπισθοχωρεί πιστεύοντας πως δεν υπάρχει λόγος να ξεβολευτεί. Κι αντί να ανοίξει την αγκαλιά του και να τη σφίξει δυνατά, θολώνει το μυαλό του και τη διώχνει μακριά. Γιατί φοβάται… Είχε μάθει να διαφεντεύει τον εαυτό του και αγχώνεται ότι κάποιος άλλος μπορεί να πάρει τον έλεγχο. Νομίζει ότι “βρήκε το μπελά του”, ότι κάποιος προσπαθεί να του κλέψει την ησυχία του, την ελευθερία του, την ανεξαρτησία του… Πόσο λάθος… Η αγάπη είναι αυτή που απελευθερώνει. Χάνεις τον εαυτό σου για λίγο μεθώντας από το κρασί του έρωτα και αμέσως τον ξαναβρίσκεις στην καλύτερη εκδοχή του. Δεν χάνεις την ανεξαρτησία σου, απλώς κάνεις λίγο χώρο δίπλα της για να χωρέσει και η ανεξαρτησία του άλλου. Και να πιαστούν χέρι-χέρι και να προχωρήσουν μαζί.

Ναι, θέλει κάποιες θυσίες η αγάπη. Και ο “λίγος” άνθρωπος δεν μπορεί να τις κάνει γιατί ο ατομισμός του δεν μπορεί να το δεχτεί. Δεν καταλαβαίνει πως θα το κάνει για τον εαυτό του κυρίως και όχι για τον άλλον, ότι η δική του ζωή έχει ανάγκη αυτό το δώρο. Αλλά αντί γι’ αυτό, μένει στα συνηθισμένα γιατί του φαίνεται πιο ανώδυνο. Έτσι, περιφρονεί την ευκαιρία για αληθινή ευτυχία γιατί νομίζει πως θα του κοστίσει… ενώ στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν του ζητάει κάποιο τίμημα, αντίθετα σκοπεύει να του δώσει αφειδώς τα πάντα. Αρκεί να μη φοβηθεί να τα πάρει… Μόνο αν ρισκάρει τα λίγα μπορεί να κερδίσει τα πολλά και αληθινά που θέλει να του δώσει η αγάπη.

Η αγάπη, μας αποκαλύπτει τον εαυτό μας. Και δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτή την αποκάλυψη. Περιμένει μόνο μια απόφασή μας. Κι ένας ολόκληρος κόσμος θα γίνει δικός μας. Κι αν το σκεφτείς, είναι τόσο απλό… ο φόβος το κάνει να φαντάζει περίπλοκο. Γιατί η αγάπη δημιουργεί το “εμείς” χωρίς να καταστρέφει το “εγώ”. Αρκεί να της το επιτρέψουμε.

Διάβασε ΕΔΩ: Στους αποχαιρετισμούς κρύβονται οι πιο εύγλωττες σιωπές

The post Γιατί κάποιοι άνθρωποι δειλιάζουν μπροστά στην ευτυχία; appeared first on A New Start.