Κυριακή της συγχώρεσης σήμερα. Ας βρούμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγγνώμη για τα λάθη μας. Θέλει θάρρος, μεγαλείο ψυχής, καταρράκωση του εγωισμού μας. Και ύστερα ας βρούμε τη δύναμη να συγχωρέσουμε αυτούς που μας έβλαψαν. Συγχώρεση. Πόσο δύσκολο…αλλά συνάμα πόσο λυτρωτικό να μπορέσεις να συγχωρήσεις αυτούς που σε πλήγωσαν, σε αδίκησαν, σε υπονόμευσαν, σε κακολόγησαν, σε εκμεταλλεύτηκαν και πόσα άλλα μπορεί να έχουν συμβεί στη ζωή σου. Πόσο ανακουφιστική η συνειδητοποίηση ότι όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να σε ρίξουν, δεν κατάφεραν να μειώσουν την αξία σου, δεν πέτυχαν το σκοπό τους να σε λαβώσουν. Είσαι εκεί, όρθιος, πιο δυνατός από ποτέ. Αξίζει να τους συγχωρήσεις έστω για ένα μόνο λόγο. Σου έμαθαν να εκτιμάς τους αληθινούς ανθρώπους, τους σπάνιους, τους μοναδικούς που έρχονται να σου δώσουν χαρά, αγάπη, συναδελφικότητα, φιλία, προστασία. Που βρίσκονται στη ζωή σου για να την κάνουν ομορφότερη και όχι για να πάρουν. Αυτούς τους λίγους, αλλά όχι ελάχιστους, το αντίθετο, τόσο τεράστιους και ξεχωριστούς, τα πολύτιμα πετράδια που βρίσκεις τυχαία και είναι εκεί για πάντα, άθικτα και λαμπερά, που η αξία τους μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός. Κι αν δεν μπορείς, λοιπόν, από μεγαλοψυχία, συγχώρεσε αυτούς τους λίγους, τους ελάχιστους, τουλάχιστον γι’αυτό. Το δώρο της εμπειρίας, το ότι πια ξέρεις τί δεν θέλεις, το ότι έμαθες να αναγνωρίζεις τις κακοτοπιές, κατάλαβες πως δεν πρέπει να ρίχνεις τα στάνταρ σου, ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι δεν μπορείς να διορθώσεις κανέναν, ότι δεν μπορείς να γιατρέψεις τις πληγές των άλλων όση διάθεση κι αν έχεις, όσες δυνατότητες κι αν έχεις, όσο μεγαλείο ψυχής κι αν έχεις.

Κάποιοι άνθρωποι είναι «καμένη γη» κι αν δεν αποφασίσουν να «αναδασώσουν» οι ίδιοι το έδαφος, κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει. Μην προσπαθείς να γίνεις Μητέρα Τερέζα, είναι εντάξει να μην καταφέρνεις να σώσεις τον άλλο. Δεν είναι δική σου δουλειά. Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να σώσεις. Προχώρα, λοιπόν, χωρίς ενοχές που φεύγεις, άσε το καμένο βουνό και πήγαινε στην κατάφυτη όαση που σε περιμένει. Να σε δροσίσει, να σε ξεδιψάσει, να σε γεμίσει ψυχή τε και σώματι. Το χρωστάς στον εαυτό σου. Σε εκείνους δεν χρωστάς τίποτα, το αντίθετο, εκείνοι σου χρωστάνε. Αλλά μη ζητήσεις τίποτα πίσω. Αντίθετα, δώσε εσύ. Αλλά ένα μόνο πράγμα. Και αυτό είναι η συγχώρεσή σου, κάτι που το πιθανότερο είναι πως τέτοιου είδους άνθρωποι δεν θα σου τη ζητήσουν ποτέ. Αλλά εσύ να τη δώσεις. Και για μία ακόμα φορά εσύ θα είσαι ο κερδισμένος. Η πρώτη ήταν επειδή βγήκαν από τη ζωή σου. Και τώρα, επειδή συγχωρώντας τους απελευθερώνεις τη σκέψη σου από αυτούς, τους διαγράφεις, απελευθερώνεσαι από την κυριαρχία που είχαν να επηρεάζουν την ψυχολογία σου και να ελέγχουν τη ζωή σου προκαλώντας σου συναισθήματα όπως ο θυμός, η λύπη, η στενοχώρια. Τώρα είσαι ελεύθερος, απαλλαγμένος από τη βαριά σκιά τους που μέσα από τη θλίψη και το θυμό σκοτείνιαζε τη ζωή σου. Επίτρεψε τώρα στο φως να σκορπίσει τις σκιές, να διώξει τους δαίμονες, να σβήσει τα λάθη και να τα ρίξει στη λήθη. Ζήσε ελεύθερος, αναγεννημένος. Υποδέξου τη Σαρακοστή που θα οδηγήσει από τον Γολγοθά στη δική σου Ανάσταση. Μπορεί μια τέτοια διαδρομή να μην είναι εύκολη. Απαιτεί κόπο, θυσίες, «ανακάτεμα» του μέσα μας. Κι όμως είναι τόσο λυτρωτική… Γιατί η συγχώρεση είναι αρετή. Είναι αγάπη για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μας. Γιατί η συγχώρεση τελικά είναι ίαση της δικής μας ψυχής.

Διάβασε ΕΔΩ: Μήπως ο σύντροφός σου είναι κοινωνιοπαθής;

The post Κυριακή της Συγχώρεσης… Είναι εύκολο να συγχωρούμε; appeared first on A New Start.

“Όχι…”

Εγωϊσμός; Αδιαφορία; Αναισθησία;

Ή ευαισθησία, πόνος, πληγωμένη καρδιά;

Καθένας μπορεί να το πάρει από όποια πλευρά νομίζει ή τον βολεύει. Όπως το καταλαβαίνει.  Ή δεν το καταλαβαίνει… Πίσω από κάποιες απλές λέξεις μπορεί να κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Συναισθήματα, ανασφάλειες, συμπλέγματα, ό,τι έχει ζήσει κανείς και τον έχει φέρει ως εδώ που είναι σήμερα. Μη βιαστείς να κρίνεις την αντίδραση κάποιου. Δεν ξέρεις πόσο μπορεί να έχει πονέσει για να φτάσει στο σημείο να πεί μια φαινομενικά σκληρή κουβέντα. Οι αντιδράσεις μας μπορεί να είναι η άμυνά μας. Ένα προσωπείο που μας βοηθάει να είμαστε απρόσιτοι ώστε να μη μπορεί να μας αγγίξει τίποτα πια. Δημιουργείς ένα τείχος γύρω σου για να μην επιτρέψεις σε κανένα να σε πληγώσει.

Κι όσο πιο πολύ προστατεύεσαι, τόσο πιο πολύ αποξενώνεσαι. Και όσο δεν εμπλέκεσαι, δεν πληγώνεσαι. Δεν επιτρέπεις σε κανένα να σε αγγίξει ώστε να μη μπορεί να σε ραγίσει με μια άτσαλη, απότομη κίνησή του. Και προχωράς αλώβητη. Ολόκληρη, άφθαρτη… μα μόνη. Αξίζει άραγε το τίμημα; Τί είναι προτιμότερο; Να ζεις με κίνδυνο να γρατζουνίσεις την καρδιά σου ή να μπεις στην προστατευτική σου γυάλα, μακριά από κινδύνους, βάζοντας τη ζωή σoυ σε αυτόματο πιλότο;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Κανείς δε θέλει να πληγώνεται, κανείς δεν μπορεί να μη ζει πραγματικά. “Αναγκαστικά” όσο κι αν προστατεύεις τον εαυτό σου, κάποια στιγμή θα την “πατήσεις”. Γιατί οι άνθρωποι είναι σκληροί, “παρτάκηδες”, εγωϊστές. Και δεν το έχουν σε τίποτα να παίξουν με το μυαλό σου, την καρδιά σου και με… όποιο άλλο όργανο τους βρίσκεται βολικό και τους ικανοποιεί. Όχι όλοι βέβαια. Απλώς οι σχέσεις είναι ρουλέτα. Είναι πού θα κάτσει η μπίλια κάθε φορά. Αν είσαι τυχερός θα βγεις με την μπάνκα κερδισμένη, αν όχι το ταμείο θα είναι μείον. Δεν μπορείς όμως να σταματήσεις το παιχνίδι. Η ίδια η ζωή σε πάει από παρτίδα σε παρτίδα, όσο κι αν προσπαθείς να πας πάσο και να μην παίξεις στον επόμενο γύρο. Δεν γίνεται να μην μπεις, ένας αόρατος κρουπιέρης μοιράζει την τράπουλα και ρίχνει τα ζάρια, υποχρεώνοντάς σε να κάνεις την επόμενη κίνηση. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις να έρθει η σωστή ζαριά και να στρωθεί η παρτίδα έτσι ώστε να κερδίσεις.

Απλώς στα παιχνίδια της καρδιάς δεν πρέπει να υπάρχει νικητής και ηττημένος. Σκοπός δεν είναι με στρατηγική να φας τον βασιλιά του άλλου, αλλά να στήσεις ένα όμορφο βασίλειο για να ζει μέσα. Κι εσύ βασίλισσα στο πλάι του. Επειδή το θέλεις κι όχι επειδή σε “έφαγε” ο αξιωματικός του. Σε ένα πύργο που θα έχετε χτίσει μαζί κι όχι σε έναν που τον έριξαν τα στρατιωτάκια μιας χαμένης για κάποιον παρτίδας. Έτσι μόνο έχει νόημα. Έτσι μόνο θα διαρκέσει. Κι όταν έρθει ο κατάλληλος συμπαίκτης – κι όχι αντίπαλος- θα το καταλάβεις. Θα πετάξει τα πιόνια που τον κρατάνε σε απόσταση από σένα και θα τρέξει κοντά σου να σε κερδίσει, χωρίς τερτίπια και κανονισμούς, μόνο με αλήθεια και βλέμμα καθαρό. Και θα ρίξει τα τείχη που έχεις υψώσει γύρω από την καρδιά σου, όχι με κανόνια και τύμπανα πολέμου, μα με μελωδίες αγγελικές και ψίθυρους ψυχής.

Κι όσα σε πλήγωσαν πώς ξαφνικά φαντάζουν μακρινά σαν ποτέ να μην υπήρξαν; Και πώς οι γρατζουνιές σβήνονται και η επιδερμίδα σου είναι ξανά λεία σαν μωρού; Ευτυχία το λένε και είναι ο ούριος άνεμος που περίμενες για να ισιώσει όσα παρέσυρε ο στρόβιλος που πέρασε. Πέρασε… και δεν σε αγγίζει πια.

Διάβασε ΕΔΩ: Θα σ’αγαπώ όταν εσύ ξεχνάς να το κάνεις;

The post Το παιχνίδι παίζεται… παίζεται ακόμα. appeared first on A New Start.