Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα και γενικώς μ’αρέσει να ζυγίζω τα πράγματα όταν κάνω μια νέα γνωριμία. Πρέπει κάποιος να με “ιντριγκάρει” εγκεφαλικά για να αποφασίσω να δώσω μια ευκαιρία. Και αν τη δώσω αλλά δω πως κάτι δεν είναι όπως φαινόταν στην αρχή, απλώς φεύγω. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές ρομαντικές προσπάθειες έχουν λήξει άδοξα στο… τρίτο ραντεβού. Εκτός αυτού, προσπαθώ να προσέχω τα κατατόπια. Αν φαίνεται περίεργη η κατάσταση δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να εμπλακώ.

Όταν, λοιπόν, γνώρισα τον Χρήστο σε κοινή παρέα στις διακοπές στο νησί, το πιο λογικό για μένα ήταν να τον απορρίψω από την αρχή. Αν και… είχε όμορφο βλέμμα, γοητευτικό χαμόγελο, έξυπνο χιούμορ και έναν μοναδικό αντρίκιο τρόπο να φλερτάρει. Αναρωτιέστε αν είμαι παρανοϊκή για να λέω ότι έπρεπε να απορρίψω έναν τέτοιον άντρα; Όχι, δεν είμαι ένοικος κάποιου ψυχιατρείου…  Πολύ απλά, αυτός ο υπέροχος τύπος μένει μόνιμα στην Αμερική! Οπότε καταλαβαίνεις, για μένα που η ζωή μου θέλω να είναι σε κουτάκια, κάτι τέτοιο θα ήταν too much να το τολμήσω…

Έλα όμως που κάποιες φορές η καρδιά δεν παίρνει την άδεια από το μυαλό για να λειτουργήσει. Κι αυτός ο άνθρωπος απ΄την πρώτη στιγμή είχε τον τρόπο να εξουδετερώνει το δεύτερο. Δεν με άφησε στιγμή να αμφιβάλλω αν πρέπει να μπω σ’αυτή τη σχέση. Από την πρώτη μέρα που γνωριστήκαμε μου έδειξε πόσο πολύ ήθελε να με ξαναδεί. Είχαμε τρεις εβδομάδες ώσπου να φύγει. Και τότε, έκανα αυθόρμητα την υπέρβαση. Ποιά; Eγώ, μια Αιγοκερίνα με ωροσκόπο Παρθένο που υπεραναλύει τα πάντα και δε ρισκάρει ποτέ στα ερωτικά. Δεν ξέρω τί ήταν αυτό, όμως κάτι μέσα μου με ώθησε να το ζήσω.

Ήταν είκοσι υπέροχες μέρες, γεμάτες ρομαντικά μηνύματα, βόλτες στην αμμουδιά το πρωί, ξενύχτια στα μπαράκια της πόλης, τηλεφωνήματα με γλυκόλογα μέσα στη νύχτα. Και κάπως έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω τη σχέση από απόσταση. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά για έναν χαρακτήρα σαν τον δικό μου, αλλά το τόλμησα. Ευτυχώς ο Χρήστος είχε τον τρόπο να με καθησυχάζει όταν με έπιαναν οι φόβοι μου. Σίγουρα δεν είναι μια απλή κατάσταση. Δεν μπορείς να ζήσεις με τον άλλο απλά καθημερινά πράγματα, να μοιραστείς στιγμές, ούτε καν να μιλήσεις στο τηλέφωνο τη στιγμή που θέλεις λόγω της διαφοράς ώρας… Όμως αυτή τη στιγμή το μόνο που ξέρουμε είναι ότι θέλουμε να είμαστε μαζί… Με όποιο κόστος.

Πλέον μετράμε τρεις μήνες “μαζί”. Δεν είναι πολύ το διάστημα και δεν μπορώ να πω με σιγουριά πού θα φτάσει. Ξέρω μόνο πώς νιώθω όταν διαβάζω το όνομά του στην οθόνη του κινητού μου και πώς λάμπει το πρόσωπό του κάθε φορά που μιλάμε στο Skype… Και το πόσο πολύ ανυπομονούμε να συναντηθούμε ξανά σε ένα μήνα που θα έχει άδεια από τη δουλειά του και θα έρθει στην Ελλάδα. Γι’ αυτό, όπου κι αν μας οδηγήσει, ένα είναι σίγουρο… Ότι δεν θα πει ποτέ η καρδιά στο μυαλό μου γιατί δεν με άφησες να το ζήσω. Γιατί καμιά φορά είναι πιο σκληρό να μετανιώνεις για κάτι που δεν τόλμησες… Σου μένει ένα αβάσταχτο ανεκπλήρωτο κενό, το οποίο δεν καλύπτεται εύκολα. Ενώ αν το ζήσεις, ακόμη κι αν δεν σε πάει εκεί που θες, αργά ή γρήγορα θα γιατρέψεις τις πληγές σου. Κι ύστερα με λάφυρο τις εμπειρίες σου, θα προχωρήσεις χωρίς απωθημένα τη ζωή σου. Βέβαια αυτό δεν είναι η ιδανική εκδοχή… Το καλύτερο σενάριο θέλει τους δυο μας μαζί. Το πού, πώς, πότε δεν ξέρω να το απαντήσω… Γιατί όπως λέει κι εκείνος “το μόνο που με νοιάζει είναι να είμαστε μαζί… ο χωροχρόνος δεν έχει καμία σημασία”.

Η ιστορία της Ζωής Β. όπως την περιέγραψε στο www.anewstart.gr

Στείλε μας κι εσύ τη δική σου ιστορία και δες τη δημοσιευμένη στην ενότητα Your Story στο anewstart.gr

The post Όταν ο έρωτας… ζει στην ξενιτιά appeared first on A New Start.

Έτσι και στους αποχαιρετισμούς. Εκεί κρύβονται οι πιο εύγλωττες σιωπές. Υπόκωφες μα τόσο κραυγαλέες. Κρυμμένες καλά πίσω από ζωγραφισμένα χαμόγελα που θέλουν να καλύψουν εντέχνως όσα προδίδουν  απροκάλυπτα τα μάτια. Γιατί το στόμα έχει την ικανότητα να ξεγελάσει, το βλέμμα ποτέ. Δεν μπορείς να του επιβληθείς, όσο κι αν προσπαθήσεις, τα μάτια ξεγυμνώνουν την ψυχή σου. Αρκεί ο άλλος να κοιτάξει μέσα σ’ αυτά. Όχι απλώς να “ρίξει ένα βλέφαρο”, αλλά να θέλει να δει. Αν κοιτάξει μέσα τους, έχει ρίξει δίχτυα και σε λίγα λεπτά έχει βρει θησαυρούς κρυμμένους στους βυθούς τους. Αρκεί να θέλει να τους βρει. Να τον ενδιαφέρει να ανακαλύψει τί κρύβεται στα νερά τους. Αν είναι έτσι, λοιπόν, θα καταλάβει.

Καθώς στέκεστε απέναντι με τα χέρια τυλιγμένα, χαμογελώντας, ψελλίζοντας κάτι που μοιάζει με “δεν πειράζει, όλα εντάξει” για να αποφορτιστεί η ένταση της στιγμής, τα βλέμματα ενώνονται και η τριβή τους δημιουργεί σπίθες. Μα ίσως ο φόβος δεν σ’αφήνει να τις δεις. Αναρωτιέσαι αν κι ο άλλος αισθάνεται το ίδιο… Κι αν πραγματικά εννοεί πως δεν πειράζει; Μήπως όλα “είναι εντάξει”; Και θέλεις να ακούσεις, αποζητάς τα λόγια, το μυαλό σου θέλει τους γνωστούς φθόγγους στη σειρά για να ηρεμήσει… Αντί γι’αυτό, σιωπή. Δεν σου αρκεί… Κι όμως, αν την αφουγκραστείς ίσως σου ψιθυρίσει σκοπούς με τρόπο που καμία αλφάβητος δεν μπορεί να εκφράσει. Άσε ελεύθερη την ψυχή σου και άκου τις σιωπές…

Και τις δικές σου. Και του άλλου. Μην πνίγεις τις δικές σου, μην αποκρούεις του άλλου. Μη σκέφτεσαι, μόνο άσε τους αισθητήρες σου να συγχρονιστούν με τους κραδασμούς που δημιουργούν τα μάτια και οι ψυχές σας. Αν πραγματικά υπάρχει κάτι να ειπωθεί, αυτός είναι ο πιο ξεκάθαρος τρόπος να ακουστεί. Κι ας μη μεταφραστεί σε συλλαβές. Θα υπάρχει. Θα πάλλεται ανάμεσά σας ολοζώντανο και θα τρυπώσει μέσα σας. Σαν μια μελωδία που τριγυρνάει μέσα στο μυαλό σου όλη μέρα αλλά δεν συνειδητοποίησες πότε την άκουσες. Έτσι κι αυτό που θέλει να ειπωθεί, θα εισχωρήσει αυτόματα -ξέρει πως- και θα βρει τον τρόπο να αποκτήσει τη θέση του μέσα σου.

Κι έρχεται η στιγμή που τα χέρια πρέπει να ξετυλιχτούν… Είναι απλώς μια κίνηση που κρατάει ένα δευτερόλεπτο, όμως είναι τόσο επώδυνη… Και τα κορμιά γίνονται πάλι δύο και είχαν ενωθεί τόσο καλά σε ένα. Και θέλεις να φωνάξεις “μη φύγεις, δε θέλω να φύγεις” αλλά αντί γι’αυτό λες “καλά να περνάς, θα τα λέμε”. Κι όσο τα χείλη πλαταίνουν επιβεβλημένα, τόσο τα μάτια θολώνουν κρυφά. Και τα χέρια σου αποζητούν τα ταίρια τους…τα οποία πρέπει να αποχαιρετήσουν ποιός ξέρει για πόσο. Και ο χρόνος μετράει αντίστροφα και βλέπεις τη φιγούρα να απομακρύνεται.

Ώσπου δεν διακρίνετε πια ο ένας το χαμόγελο του άλλου. Και τώρα μπορείτε επιτέλους να απελευθερώσετε τα χείλη από το βασανιστικό μαρτύριο του επιβεβλημένου χαμόγελου… Και μένεις εκεί να διαχειριστείς μόνος σου το βάρος που νιώθεις. Σε μια σιωπή που τώρα δεν έχει ακροατή. Και παίρνεις το δρόμο του γυρισμού βυθισμένος σε εκατοντάδες σκέψεις που αν και αθόρυβες αντιλαλούν δυνατά στο μυαλό σου. Και για να καταλαγιάσουν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ανατρέξεις νοητά σε αυτά τα μάτια που σε κοιτούσαν πριν και να θυμηθείς τί σου είπαν εκεί, όταν ήσασταν ένα και σε κοιτούσαν σιωπηλά. Και το χαμόγελο που θα σχηματιστεί τώρα θα είναι αληθινό. Γιατί ξέρεις ότι είστε εκεί, ο ένας για τον άλλο, περιμένοντας τη στιγμή που τα δάχτυλα θα μπλεχτούν ξανά και τα βλέμματα θα μιλήσουν δυνατά διαπερνώντας τη σιωπή…

Διάβασε ΕΔΩ: Στον έρωτα να ζεις το πολύ, μη συμβιβάζεσαι με το λίγο

The post Στους αποχαιρετισμούς κρύβονται οι πιο εύγλωττες σιωπές… appeared first on A New Start.